Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Beweging in de kerk

In mijn vorige blog vertelde ik over diverse artikelen die ik gelezen had. Bovendien zagen we de film “the two popes”. Wat me opviel in die film was (weer) het op verschillende manieren kerk zijn. Het statige mooie Rome, met zalen vol kunstschatten, rituelen in diensten. Daar tegenover de situatie in Argentinië. Geboorte en werkland van de huidige paus. Te zien was hoe hij werkte, met name onder arme mensen. In de film zien we zijn verbazing als hij in Rome is en in gesprek is met toen nog paus Benedictus. Hun werelden lagen nogal ver  uit elkaar.

Ik vraag me af of bij “ons” het beeld van kerkzijn ook aan het veranderen is. In mijn beleving wel. Je ging/ gaat naar de kerk om geestelijk bij te tanken, zodat je je werk door de week weer kunt doen. De diakenen doen hun goede werk in de gemeente, en zo nodig buiten de gemeente. Het algehele beeld was (is?) toch wel dat kerk zijn een naar binnen gericht iets is, bedoeld voor Woordverkondiging. Hulpverlening en woordverkondiging waren bijvoorbeeld in zendingsgebieden, twee aparte zaken.

Kerkdiensten waren rustige gebeurtenissen. Ik heb het nu over mijn eigen jeugd, en eigenlijk ook nog wel over de tijd dat onze kinderen klein waren. Je ging in de kerk zitten, en staat op aan begin en einde van de dienst. De dominee preekt, de organist speelt, je zingt de psalmen mee (of niet), en de kinderen blijven de hele dienst naast je zitten. Zo leerden kinderen wel in de kerk te zijn, of ze echt leerden luisteren heb ik altijd betwijfeld.

De wereld was (nog)  overzichtelijk, de kerk eveneens. Vrouwen bekleedden geen ambt, mochten tot 1993 ook niet stemmen, ouderlingen lezen een preek, want zij mogen zegenen. Mocht het zo zijn dat iemand anders dan een ouderling een preek leest, dan is er altijd wel een ouderling die dan toch de zegen kan en mag uitspreken. Zegenen is/ was kennelijk een ambtelijk iets. En als dat niet zo is, waarom lezen dan alleen mannen preken?

Het aantal te zingen liederen was beperkt en kinderen horen erbij, dus hele dienst aanwezig. O ja, je zit stil en bent ook stil. Het was ook de tijd waarin we veel dingen echt zeker wisten. Vrouw in ambt= schriftkritiek. Met je handen geheven zingen= evangelisch. Gaand en staande avondmaalsviering= rooms-katholiek. Gezamenlijk het Onze Vader bidden= is ook rooms-katholiek. En dansen is heidens, het kon gebeuren dat een huwelijk niet kerkelijk bevestigd werd, als een bruidspaar aangaf dat er op hun feest gedanst zou worden.

Ik verwees in mijn vorige post naar een blog van Robert Roth, over zittend geloven/ luisteren. Naar aanleiding van de post van Robert ontstond een gesprek op Facebook. Dat ging onder anderen over je veilig voelen in de kerk, veilig genoeg om te staan, ook al staat er verder (bijna) niemand. Om met geheven handen te zingen, om eventueel zelfs te dansen. Ik denk dat het er dan ook om gaat om elkaar die vrijheid te gunnen. Zonder oordeel… Niet alleen het oordeel van anderen, het is ook mijn eigen oordeel. Ik vind het erg lastig om die dingen los te laten, te laten vallen wat je ooit zo mee gekregen hebt. Dat ontneemt me (soms) vrijheid.

dansen in de kerk, schilderij van Marius van Dokkum

Ik wil met dit alles zeker niet zeggen dat alles moet blijven zoals  het is, en dat er geen ruimte is/ kan zijn voor meer beweging in de kerk(diensten) Graag wel! Ik vind het fijn om wel mensen te begroeten tijdens de dienst. Ik vind het jammer als ik dan achter me hoor: och dit is een fase en het zal wel overwaaien. Ik vind het fijn om na een preek even stil te zijn, tijd te hebben om het gehoorde te laten landen. Om te dansen in een dienst, ik had er eerlijk gezegd nog niet over nagedacht als optie. Het leuke van blogs is dan toch wel dat je aan het denken en puzzelen en kauwen wordt gezet. Dat had bij mij tot gevolg dat ik in de dienst van zondagochtend mezelf na een lied (in gedachten) zag dansen….

Kerk in beweging

In de afgelopen weken was de kerk (weer) vaak onderwerp van gesprek/ artikelen in kranten (met name Nederlands Dagblad)  en op social media. Gretig las ik een en ander. Soms met gefronste wenkbrauwen, soms geroerd. Al met al veel stof tot nadenken. Ik wil een en ander bij langs lopen en  mijn gedachten/ gevoelens daarbij delen.

De artikelen: op 30 december stond er een interview in het Nederlands Dagblad met Corstian van Westen. Hij was vier jaar kerkloos , voerde daar gesprekken over  met ‘lotgenoten’ en schreef uiteindelijk een boek over dit onderwerp.(Adieu Kerk! Adieu God? ) In de kranten van 2,3 en 4 januari volgde een correspondentie tussen een kerkverlater en een kerkblijver. Op Twitter vlogen de tweets over dit onderwerp heen en weer.

Robert Roth schreef een artikel op zijn website over “zittend geloven”, een pleidooi voor meer beweging tijdens kerkdiensten. Hier te vinden. In het Nederlands Dagblad van zaterdag 4 januari stond een artikel over een werkgroep binnen de Gereformeerd vrijgemaakte kerk in Spakenburg. Daar willen ze graag (terug?) naar klassieke diensten.

En tussen dit verbale gebeuren in keken wij de film: “the two popes”.

De artikelen:

Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik van het eerste artikel, over “opgelucht kerkloos christenzijn” denk of vind. (en ik vind dat ik wel overal iets van moet vinden)  De schrijver raakte teleurgesteld, vrienden verlieten de kerk, en zij gingen daarna ook weg. Uiteindelijk werd in hun woonplaats een nieuwe kerk gesticht, en daar zijn ze nu lid van. Misschien moet ik het boek lezen om het beter te begrijpen, misschien is het een generati ding, dat kan, ik werd in ieder geval niet erg geraakt door dit verhaal.

Dat werd ik wel door de eerlijke briefwisseling tussen Jeanette Westerkamp en Elsa Eikema. Jeannette is voor mij vooral bekend vanuit de New Wine conferenties, waar zij en haar man de grote aanjagers in Nederland zijn geweest. Elsa is een aanjager van het Graceland festival.

In de eerste brief vertelt Elsa haar verhaal. Een verhaal over een buurthuis, missionair bezig zijn, daardoor (??) vervreemd raken van de thuisgemeente, de ‘gewone’ kerkdiensten steeds lastiger vinden en tenslotte verwijdering met de reguliere gemeente, en tenslotte, niet verder uitgewerkt waardoor, vertrek uit het missionaire gebeuren. Tranen in mijn ogen, zoveel herkenning!

Met dit verschil dat wij uiteindelijk wel weer in een ‘reguliere’ gemeente instapten. Al was het in het begin weer heel erg wennen om een kerkdienst zittende mee te maken. Onze diensten waren iets beweeglijker.

Jeannette en Elsa laten in de brieven (6 in totaal) hun hart zien aan elkaar. Ze luisteren en bevragen.Er was eerlijkheid, geen veroordeling. Eveneens nadenken over wat een kerk is, wat je kunt vinden en brengen. Verbinding als sleutelwoord. Dit vond ik mooie gesprekken, zonder dat er een gezamenlijk slot communiqué uitgegeven werd.

Deze blog heet Kerk in beweging. Binnenkort het vervolg: beweging in de kerk.

Achterom en vooruit

De afgelopen week was een week van terugkijken. Jaaroverzicht op jaaroverzicht was te lezen of te zien. Gisteravond keken allernaaste en ik terug op het afgelopen jaar. We keken vooral naar wat er in ons eigen leven gebeurde.  Het was een jaar met bijzondere gebeurtenissen!

Natuurlijk de trouwdag van zoon twee, in mei. Het was een gave dag, waar we zeer van genoten hebben. Ik vond het een heel bijzonder moment om hem de kerk in te ‘leiden’.

Een volgende bijzondere gebeurtenis was de pensionering van allernaaste. Inmiddels al weer drie maanden geleden. Het is nog een beetje wennen, voor ons allebei. Tegelijkertijd: een zegen om zo samen te mogen leven.

Dit jaar was ook het jaar waarin we langzamerhand onze plaats mochten innemen in onze kerkelijke gemeente. Meer en meer wordt het ‘onze’ gemeente. Ook dat ervaren we als zegen.

We mochten weer ‘nieuwe’ mensen ontmoeten, in het echt of digitaal. Of banden met ‘oude’ mensen verstevigen. Het blijft een zegen om verbinding te ervaren.

En dan nu het nieuwe jaar… opnieuw is er in ieder geval één mijlpaal:  mijn stoppen met werken per 1 april. Dan hoop ik helemaal te stoppen. Ik heb tot nu toe geen plannen voor na 1 april. Ik wil me niet vastleggen. Ik heb vanaf mijn zeventiende gewerkt en ben nu wel zo’n beetje uitgewerkt. Ik zie er naar uit om te stoppen, al zal ik mijn ‘klanten’ ook zeker wel gaan missen.
In de kerkdienst gisteravond hoorden we een lied van Dietrich Bonhoeffer. Een bemoedigend lied. Bij dezen dus die bemoediging voor een ieder die dit leest. Ga met God!

Kerst

Gisteren bedacht ik dat mijn kerstdagen echt compleet zijn als ik nog een paar bijzondere panties zou hebben. Onlangs ontdekte ik dat ik wel 10 zwarte panties heb, maar het ultieme kerstpaar ontbreekt. Ik moest toch naar het centrum van de stad, dus ik zou op zoek gaan.

Maar mensen, wat een mensen! Overal druk druk druk. Geen ideale panties gevonden, na twee winkels vond ik het wel best. Ik liep nog even Hudson’s Bay binnen, de opvolger van V&D. Ook deze winkelketen haalde het niet en er was uitverkoop.

<– zo zag het er uit. Die grote letters! Die kreet! Ik vond het wel schokkend herkenbaar, het alles willen hebben. En dan die leegte erbij.

Alles willen hebben, uiteindelijk met lege handen staan. Hoe vaak zou dat gebeuren?

Morgen vieren we het kerstfeest. Ik hoop dat het voor iedereen ook echt vieren is. Vandaag nog ‘even’ wat boodschappen doen, wat laatste rommeldingetjes in huis, nog even wat administratie. En dan hopelijk nog genoeg energie voor een zangavond in de kerk vanavond.

Afgelopen weken waren de adventszondagen. Dit jaar wandelden we door het boek Micha. Ik vond het mooie diensten en mooie preken. Ik blijf de lijnen tussen oude en nieuwe testament zo mooi vinden en die lijnen werden (weer) zichtbaar gemaakt.

Vrijdagavond waren we bij een muziek avond van de groep LEV. Het was een mooie avond. Een mooie mix van hun eigen muziek en samenzang van oude en nieuwe kerstliederen. Het “ere zij God” knalde door de kerk. Normaliter niet mijn favo, deze keer  kreeg ik er kippenvel van.

Voor nu een ander lied, ook van LEV. Ik wens jullie goede kerstdagen!

 

Eeuwigheidszondag

Eeuwigheidszondag… eerlijk gezegd wist ik niet goed wat dat was. De laatste zondag van het kerkelijke jaar. Immers, volgende week begint de adventstijd. We beginnen opnieuw. Dat wist ik wel. In veel kerken worden op die zondag de de overledenen van het afgelopen (kerkelijk) jaar herdacht. In onze gemeente gebeurde dat tot nu toe, in de dienst op oudjaarsdag. Dan werd, oneerbiedig gezegd, de kerkelijke stand benoemd in de kerkdienst.

Nu dus anders. Zaterdagavond was er een Vesper, die ook dit onderwerp had. Het was vrijdag op de generale nog even heel spannend: er waren maar twee van de 8 alten aanwezig.. wat zou het worden? Het kwam goed, gister waren we met z’n vieren en dat ging prima. Het was mooi en fijn om te zingen, alleen jammer dat er erg weinig publiek was.

Ook de ochtenddienst gisteren stond in het teken van eeuwigheidszondag. In het moment voor de kinderen was aandacht voor tijd en eeuwigheid. Dat werd aan de hand van twee klokken uitgelegd. Voor zover dit uitlegbaar is. Wij leven in de tijd, bij God mogen we in eeuwigheid leven. Iets waar we ons geen voorstelling van kunnen maken. Duizend jaar zijn als één dag en één dag als duizend jaar, schrijft Petrus in een van zijn brieven. Een tekst die ik zaterdagavond mocht lezen.

Gisteren herdachten we de gemeenteleden die in het afgelopen jaar gestorven zijn. Drie personen, op relatief jonge leeftijd overleden  Familieleden van hen mochten een kaars aansteken.Een ritueel dat best veel indruk maakte. Je staat zo toch wel heel echt stil bij verdriet en rouw. Ik denk dat geen mens geen verdriet of rouw kent. Zo kunnen we gezamenlijk stilstaan bij gemis. (en hopelijk daarin elkaar ondersteunen)

Daarna zongen we dit lied:

Heer, zie ons huilen om gemis,
als aan het einde van de tijd
het dun vernis
van ons geluk breekt in de dood.
Zult u met ons zijn in dat uur,
vangt u de tranen op of engelen van u,
om hen, verloren aan de dood?

Heer, leer ons leven met de dood,
als aan het einde van de dag
de avond rood
kleurt door de ondergaande zon.
Zult u met ons zijn in de nacht,
wilt u herinneren aan uw geboortedag
die zo beloftevol begon?

Heer, geef in duisternis ons licht,
als, door de sluier van de rouw,
gebrek aan zicht
uw troost genadeloos verhult.
Zult u met ons zijn in die pijn,
wil ons tot leven wekken, helend bij ons zijn,
de hoop zijn die ons weer vervult?

t Robert Roth 160217
m Peter Sneep 161107

Mooi om dit lied te zingen! Bijzonder om zo stil te staan bij verdriet, en bijzonder om getroost te worden door zingen, lezen en luisteren.

Het lied is hier te vinden.

Wil je meer weten over eeuwigheidszondag, hoe dit in te vullen en vooral, meer liederen? Kijk dan op de website van Chiel Voerman.

Ga met God en Hij zal met je zijn.

foto gemaakt door Harmen van den Berg

Ga met God en Hij zal met je zijn, was het laatste lied dat we vanmorgen zongen. In een kerk waar we niet vaak komen. Het was een afscheidsdienst van een mij dierbare dominee. Een dienst waarin we aan het denken werden gezet over de gelijkenis van de verloren zoon. (Lucas 15 vanaf vers 11 tot 32) We mochten bedenken wie we zelf in dit verhaal waren, en waarom. Hm… dat is best een lastige. Een preek met als slot: geloven is thuiskomen. Iets dat je “weet” en toch weer nieuw klinkt.

Met het zingen van de laatste regels van dit lied realiseerde ik me… geen pasto-raad op wielen meer… Geen zegeningen meer vanaf de fiets. Geen tranen in een studeerkamer.

Bijzonder hoe wegen elkaar kunnen kruisen, en in ons geval vaak letterlijk. Bijzonder om terug te mogen zien op goede ontmoetingen en gesprekken. Door emeritaat en verhuizing is dat  nu voorbij.

Het was fijn om bij deze dienst te zijn. Goed om dit afscheid mee te maken. Na de dienst kwamen een aantal sprekers aan het woord. Mannen (!) uit vorige gemeentes van deze dominee. Ook dominees uit Enschedese gemeentes, uit GKv en CGk. In de afgelopen jaren hebben deze gemeentes elkaar steeds meer gevonden. Een proces waarbij de vertrekkende predikant nauw bij betrokken was. Mooi dat deze dingen verder gaan, en hopelijk kan de versnelling nog een tandje hoger. En ook mooi dat er aandacht was voor de plaats van de kerk binnen de stad. Wie kunnen we zijn voor anderen?

Voor nu, voor hier: dankbaar voor dit mooie mens, en: ga met God! Zegen gewenst!

Laatste blog voor het CGMV

Een aantal weken geleden schreef ik onderstaande blog..

In de afgelopen zomer kwam er een pensioen akkoord, dat voor mij inhoudt dat ik vanaf eind 2020 van mijn AOW in 2020 kan genieten. (inmiddels komt de poststroom van de SVB al op gang). Zonder dit akkoord kon ik in 2021 mijn AOW aanvragen. Dat leek nog erg ver weg, en ik schoof de gedachte aan AOW ver voor mij uit.

inmiddels hebben we het afscheid van het werk al gevierd.

Mijn man is een jaar ouder dan ik ben. De dag van zijn pensioen komt steeds dichter bij. Er hangt nog net geen afstreeplijst in ons huis, wel tellen we de weken af: half oktober is het zover. Hoe zal dat zijn, het werkende leven verlaten/ loslaten? Wat ga je doen? “ik werk, dus ik ben” lijkt een beetje een adagium te zijn. Dus wie ben je zonder werk?

Onze gedachte was steeds we allebei op onze AOW datum stoppen met werken. Dat zou mijn man de rust en ruimte geven zijn plek te vinden. Ritme en structuur zijn voor hem erg belangrijk, die zijn hem jaren aangeleverd door het werk. Je eigen structuur vinden… dan kan best lastig zijn. Een uitdaging, zeggen we dan maar. Die uitdaging gaat hij met zichzelf aan.

Dat gezondheid iets kostbaars en  breekbaars is, is voor mij geen theorie. Niet alleen in mijn werk, ook in ons gezin ben ik daar regelmatig mee geconfronteerd. In de zomer kreeg ik gezondheidsklachten. Niet iets ernstigs, wel zeer pijnlijk en langdurig. Ik merk dat deze klachten mijn dagelijks leven erg beïnvloeden. En mijn werkplezier niet bepaald vergroten. Na bidden en wegen heb ik besloten ook te stoppen met werken. Een ingrijpend besluit, ook al betekent het praktisch gezien maar een half jaar eerder stoppen met werken.

Er moet veel geregeld worden. Mijn klanten inlichten, zorgen dat zij andere begeleiding krijgen, overleg met collega’s en bestuur van de Coöperatie. Van alles en nog wat. Vervolgens nog andere dingen: website verwijderen, abonnementen opzeggen, verzekeringen opzeggen. Net zoveel zaken als toen ik begon als zzp-er, en nu in de omgekeerde volgorde.

Het besluit toch wat eerder te stoppen geeft me rust. Tegelijkertijd, ook voor mij de uitdaging om te bedenken wat ik zou kunnen doen als ik niet meer werk. Alleen lezen en handwerken, nee, dat is niet aan mij besteed. Het is een beetje de aard van dit beestje om te willen overzien en ‘nuttig’ te zijn. ( gelukkig  kregen we recent een uitnodiging van het CGMV, voor een leerzame dag : “Oriëntatie op je pensioen”. )

Voor nu betekent het ook dat ik stop met deze columns voor het CGMV. Ik hoop dat ik jullie wat mee heb kunnen nemen in het leven met NAH. Ik heb met veel plezier geschreven. A Dieu!

Nawoord op de website van het CGMV:

Margé Buitinga zwaait af als blogger voor CGMV nu zij stopt met haar werk als ambulant begeleider bij/voor mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Margé: enorm bedankt voor de wijze waarop je ons meenam in de wereld van NAH!

O happy day

Zondag zag ik op twitter een mooie tweet voorbijkomen: “vandaag op weg naar Utrecht, om daar mijn maiden preach te houden”. Janneke Burger heeft in de afgelopen weken toestemming om te preken gekregen. Nu zou zij haar eerste preek houden. Die wilde ik dan wel graag horen. De preek was snel gevonden, nogmaals hoera voor het internet. De preek ging over Johannes 4. De ontmoeting van de Here Jezus met de Samaritaanse vrouw. Een onderwerp waar al heel vaak over gepreekt is. Dit was een preek met als thema: God in het alledaagse, een thema waar (kennelijk) de hele maand over gepreekt was.

Allereerst deed het me toch best wel wat, een vrouw in onze kerken horen preken. Overal en nergens hoorde ik weleens een vrouwelijke spreker, in een kerkdienst van “ons” had ik het nog niet meegemaakt. Nu had ik geen beeld, alleen geluid. Ik vond het mooi totaal geen preektoon te horen, wel een soort natuurlijk verhaal dat zich ontrolde.

Wat ik er uit meegenomen heb…

In het eerste deel van de preek werd gezocht naar waar mensen God in het alledaagse zien. Ook Janneke zelf gaf een aantal voorbeelden van waarin zij God in het dagelijkse leven kan ontmoeten.

Het slot van de preek ging over ontvankelijk zijn voor de Geest van God. Opmerken wat er gebeurt. De valkuil is God alleen in grootse en bijzondere gelegenheden te “herkennen”. De kunst is juist God te zien in de alledaagse dingen.Behalve ontvankelijk zijn voor de Geest, is God te vinden in waarheid. (in Johannes 4 vers 24 staat: God is Geest, dus wie Hem aanbidt moet dat doen in Geest en in waarheid”.

Gevoelig zijn voor de Geest, en ook bidden in waarheid. Dat kan massief klinken. Toch staat er in datzelfde hoofdstuk dat God de Vader mensen zoekt die hem zo aanbidden. Waarheid is dus belangrijk. Dat betekent God zoeken en ontdekken in zijn woord. Zoeken wat Hij voorheeft met deze wereld en met ons.

En nu

Deze dagen zijn allernaaste en ik een paar dagen op vakantie. Aan het uitwaaien. Een beetje uitrusten, een beetje terugkijken, een beetje vooruitkijken. Vorige week nam allernaaste afscheid van zijn werk. Pensioengerechtigd, zoals dat dan heet. We mochten een mooie afscheidsreceptie meemaken. Goede en mooie woorden in ontvangst nemen. Genieten van een prachtig lied voor vier mannen en drie vrouwen. ’s Avonds nog met de hele club uit eten.

Nu breekt er een nieuwe levensfase aan, zoals dat zo mooi (en cliché) gezegd wordt. Afscheid nemen is en blijft bijzonder. Draadjes worden doorgeknipt. Structuur verdwijnt. Onduidelijk is wat er voor in de plaats komt. Dat vinden we allebei best wel spannend. Het is een soort heruitvinding van onszelf en onze relatie.

Gisteravond aten we buiten onze (vakantiedeur). We praatten nog wat na over de preek van Janneke. Hoe doe je dat dan, gevoelig zijn voor de Geest? Ben je dan niet alleen maar bezig alles wat er gebeurt geestelijk te duiden? We bedachten dat dat ook juist de bedoeling was, God juist ook in de dingen van alledag te blijven zien. Niet alleen maar op zondag, ook / vooral in de dagelijkse dingen.

Plotseling hoorden we een liedje tijdens het eten. Een liedje van heel erg vroeger. Uit de tijd dat we elkaar net kenden, net verkering hadden. We bedachten dat dit best bijzonder was. Een liedje uit onze begintijd, dat nu na zoveel jaren ineens weer opplopt, op een soort kruispunt in ons leven. Zo komen dingen bij elkaar. De start van ons samen leven, en nu een nieuw begin.

de preek is hier te vinden,

Potpourri 2

Onlangs stond in het Nederlands Dagblad een essay met de titel: “Hunkeren naar God in prekerige erediensten”. In een aantal punten benoemde de schrijver de dingen die hij lastig vindt in een kerkdienst. Bijvoorbeeld dat je het idee krijgt een televisiekijker te zijn, je kijkt naar iets dat uitgevoerd wordt. In de meeste protestantse erediensten is er een voorganger, die zo ongeveer de hele dienst aan het woord is. Een dienst kan dan een soort one man show worden. Troost van de schrijver: we komen als gelovigen samen voor Gods aangezicht, om Hem te eren, te bidden, naar elkaar om te zien.

Ik moet zeggen dat dit artikel me aansprak. Ik ervaar de kerkdiensten soms als vervreemdend. (heb ervaren) Of zit me af te vragen wat het doel en de zin van een dienst is. Niet snel na het verschijnen van de krant ontstond een discussie op Twitter. Onder predikanten, wel te verstaan. Er moesten toch wat kanttekeningen bij dit artikel geplaatst. Een ander verwachtte veel ingezonden stukken in de krant. Inmiddels hebben een paar predikanten gereageerd. Ik denk dat social media   ingezonden brieven wat vervangen)

Onze eigen gemeente.

In de afgelopen weken hebben we in onze kerkelijke gemeente een veertigdagen project gedaan. Sinds januari dit jaar zijn de Gereformeerde kerk (vrijgemaakt) en de gecombineerde gemeente van Nederlands Gereformeerde kerk en Christelijke Gereformeerde kerk, samen gegaan. Er blijven (voorlopig?) twee wijkgemeentes bestaan.

Omdat het een goed plan leek het (kerkelijke) seizoen samen te beginnen is dit project bedacht. Een startzaterdag, startzondag hadden we begin september. In de afgelopen weken ging de preek in beide gemeentes over het zelfde onderwerp. Iedere week kwamen we in kleine groepen bij elkaar om dit onderwerp te bespreken en te onderzoeken wat er in de bijbel staat. Behalve deze kringavonden waren er ook ontspannende activiteiten georganiseerd. Ik was deel van de commissie die dit alles organiseerde. Met veel plezier en enthousiasme ben ik er mee bezig geweest. Heerlijk om weer de rust en gelegenheid te hebben om met dit soort dingen bezig te zijn. Toch erg gemist, merkte ik.

Zondag was  de laatste speciale dienst, met gezamenlijke avondmaalsviering. Het thema van deze dienst was: droomkerk. De kinderen, die meestal hun eigen programma hebben, hadden gezamenlijk een droomkerk gebouwd. Ieder kind had op een steentje zijn/ haar wens bij droomkerk geschreven.

Het was een mooie dienst, die wel heel erg vol was. Eerlijk gezegd was ik nogal moe na afloop. ’s Middags was er weer een dienst, zoals elke week. Maar niet elke week ga ik er naar toe. Door een gesprekje naar aanleiding van bovenstaand krantenartikel, wist ik dat er in  deze dienst een meditatieve stilte zou zijn, en ik was daar erg benieuwd naar.

De stilte was goed en mooi. De preek kwam echt binnen en gaf weer nieuw inzicht en licht. Mooi om een tekst uitleg te krijgen aan de hand van een film. (the shawshank redemption)

In deze dienst werd opnieuw het avondmaal gevierd. Nu alleen in de eerste vijf rijen van de kerk. Ik was dat vergeten en zat in rij vijf. Ik dacht: ik geef brood en wijn wel door, geen probleem. Echter, bij de uitnodiging tot de viering werd gezegd: misschien bent u zo geraakt door de dienst, als u wilt kunt u rustig opnieuw meevieren. Dat heb ik toen maar gedaan, in blijdschap opnieuw brood en wijn nemen. Ik dacht terug aan alle keren dat ik geen avondmaal vierde, omdat het niet kon. Niet dat het me ooit ontzegd is, wel omdat er tijden zijn geweest dat ik het niet kon vieren, met alle dingen die destijds speelden.

Zo werd dit een bijzonder weekend. Met momenten die me diep raakten. Momenten om van na te genieten, te herkauwen en te gedenken. De titel van deze beide blogs is potpourri. Potpourri kan iets geurigs zijn, geurige blaadjes die je ergens neerzet om een goede lucht te verspreiden. Een potpourri kan ook een verzameling zijn, van liedjes bijvoorbeeld. Voor mij zijn beide betekenissen van toepassing voor dit weekend.

Potpourri 1

foto via facebook….

Afgelopen zaterdag waren we in het Muziekcentrum en maakten de première mee van het nieuwste programma van Daniël Lohues, met als titel: op zoek naar Bach. Een samenwerking tussen Holland Baroque en Daniël Lohues. We kregen delen van composities van Bach te horen. En een aantal liederen van Daniël, die dan begeleid werden door het orkest, en daardoor een soort barok karakter kregen. Ik had er bij de wereld draait door al eens een voorproefje van gehoord en gezien, wat me erg aansprak. Het was bijzonder, ontroerend, en nodigde uit tot een lach. Eén van de liedjes die hij speelde was “Holt veur op ’t vuur”. Dat liedje begreep ik als: investeer in relaties, ook al kost het je veel (moeite). Het gaat over voeden, of smeulen en dus wat onder de grond/oppervlakkig aanwezig zijn. Ik herken dit wel in menselijke relatie(s), en zat me af te vragen of dit ook zo te benoemen is in de relatie met God. God blijft dezelfde. Je kunt zelf soms afstand voelen en soms ook creëren, in je relatie met Hem,  door je afzijdig te houden van allerlei dingen. ( zoals bijvoorbeeld bijbellezen, bidden, praten over Hem)  Of je kunt je afzijdig voelen door allerlei gebeurtenissen, in je leven of in het hele kerkelijke gebeuren. Dit is het liedje dat ik bedoel:

Hieronder de link naar een deel uit DWDD:

Het enige negatieve van deze voorstelling was dat het veel te kort duurde, na ruim een uur stonden we alweer op straat…


Page 1 of 42

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén