Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Courgettes en meer.

Sinds gisteravond weet ik dat je courgettes in de soep kunt doen, in pannenkoeken en dat er nog wat meer mogelijkheden zijn voor het gebruik van courgettes. Deze tips kwamen me goed van pas, aangezien jongste vogel enige courgettes uit eigen tuin gebracht had.

Die les over de courgettes was een onderdeel van de musical van groep acht van de basisschool de Triangel in Hengelo. Mart, tweede kleinzoon, zit/ zat in die groep en deed dus mee. Opa en oma mochten meekijken. Toch wel weer bijzonder als je kleinkind alweer afscheid neemt van de basisschool. (iets met voorbijvliegende tijd)

De musical ging over een supermarkt die gewoon super heette. Rustig en ouderwets, met tijd en aandacht voor klanten. Een supermarkt waar geen vijftig soorten pindakaas te koop zijn. Maar natuurlijk kan zoiets niet blijven bestaan, en moest ook deze winkel in voor uitgang gaan geloven. Er gebeurde natuurlijk van alles en uiteindelijk kwam alles op z’n pootjes terecht en was iedereen gelukkig.

Het was een verhaal waar woordgrapjes in verpakt waren. Waar ‘wijsheden’ in verstopt zaten. Er werd in gezongen en in gedanst. Het ene kind was volkomen in z’n element, het andere kind deed heel erg zijn best om mee te doen. In een van de liedjes zong de zangeres: ze zeggen volg je hart, maar mijn hart is zo verward…

Die zin mag in het magazijn van mooie zinnen! Zo waren er nog meer pareltjes. En zo werd ons een spiegel voorgehouden naar de hectiek van alle dag.

Na de musical kregen alle leerlingen een persoonlijk woordje mee als afscheid. Plus een boek en een certificaat. Acht (voor Mart zelfs negen, door ziekte) jaar op dezelfde school Zo lang zit je nooit meer op dezelfde school. Het was goed al die afscheidswoorden te horen. Ik hoorde betrokkenheid en oog voor de kinderen in die woorden. Deze klas waaiert uit. Waren er vroeger een paar mogelijkheden, nu zijn er maar een paar kinderen die naar dezelfde school gaan.

En die courgettes? De baas van de supermarkt had courgettes in zijn tuin en een overvloedige oogst. Het liefst zag hij alle klanten met courgettes de winkel verlaten.

65

Vandaag vier ik mijn verjaardag en ben ik 65 jaar geworden. Tegenwoordig eigenlijk geen bijzondere leeftijd, een aantal jaren geleden een leeftijd om naar uit te zien, want AOW-gerechtigd.Mijn vader hoefde maar tot zijn zestigste te werken, van FLO (functioneel leeftijdsontslag), mijn schoonvader mocht op zijn 65e eindelijk stoppen met werken. Voor hem was het ook “eindelijk”. In de afgelopen jaren is er ook wat dat betreft alweer veel veranderd. Leek het erop dat ik vanaf mijn 67e van de AOW gebruik kon maken, inmiddels is dat verlaagd tot 66jr en 4 maanden. En ik ga wel zien hoe en wat ik verder ga met mijn werk. Allernaaste is wel aan het afbouwen, overdragen en nadenken over een leven zonder betaalde baan, hij is een jaartje ouder.

Die verjaardag van mij.. ik vind het best wel confronterend 65 te zijn. Vorige week fietsten twee meisjes me tegemoet, een jaar of tien jong. Hun gesprek ging over ouderen. Ik ving flarden op. Het ging over “lekker van je pensioen genieten”, “niets meer hoeven leren”, en ook over:”maar dan heb je alles al meegemaakt, er is niets nieuws meer”.  Ik kreeg de indruk dat ze er zo over praatten. Ik denk dat ze ook wel een goed beeld hadden. Heel veel dingen heb je al meegemaakt. Ervaringen die je zijn getekend en gekleurd hebben. Heldere en sombere kleuren. En ik ben benieuwd naar de kleuren die er nog bij komen.

Zaterdagmiddag nam allernaaste me mee voor een wandeling, niets nieuws onder de zon, dat gebeurt veel vaker. Wat wel apart was dat hij me “iets” wilde laten zien…

Dat “iets” bleek deze mooi aangeklede tafel te zijn, uitgestald op het Rutbeek, een waterplas achter de achtertuin. Alle kinderen hadden zich daar verzameld, en ik werd met gezang en veel liefde ontvangen!

 

Avondmaal en meer.

Vanmorgen vierden we in alle rust avondmaal in onze gemeente.  (= het eten van een klein stukje brood en het drinken van een slokje wijn. Daarbij denk je aan het offer dat de Here Jezus voor jou gebracht heeft. Door dat offer mogen wij vrij tegenover God, en leven als zijn kind)

We hebben veel gezongen, mochten voor de viering naar een preek luisteren en deden dit alles in volle vrijheid. Personen die belijdenis van het geloof hebben afgelegd, mogen het avondmaal vieren. En zij doen dat dan ook. Je viert het avondmaal om te gedenken en om je geloof te versterken. Je viert het niet om daarmee een statement te maken, of om te laten zien hoe goed jij bent.

Een tijdje geleden kocht ik een boek (hetgeen geen nieuws is). Ik kocht het boek: “Goed dat je er bent, een realistische kijk op jezelf”. Een boek dat door een christelijke psycholoog geschreven is, over het onderwerp zelfbeeld. Een onderwerp dat me privé en in m’n werk bezighoudt. Ik was benieuwd naar de christelijke invalshoek over dit onderwerp.

Gelijk in de inleiding van het boek verbaasde ik me al.. de gebruikte bijbelvertaling is de statenvertaling. De schrijfster haakt af als een andere auteur niet separeert en geen onderscheid maakt tussen iemand die echt gelooft en iemand die niet echt gelooft. Verderop in het boek gaat het over niet wedergeboren christenen.

Afgelopen week zag ik op de site van het CIP (christelijk informatie platform) een bericht staan waar het ook over separerende prediking ging:

“Er wordt in verschillende kerken een tweedeling gemaakt tussen voorwaardelijke en onvoorwaardelijke beloften. De voorwaardelijke beloften zijn beloften waarbij bepaalde voorwaarden gelden. Denk daarbij aan geloven en tot inkeer komen. Bij onvoorwaardelijke beloften heeft God geen enkele voorwaarde. Daarin geeft God wat wij missen of niet kunnen uit onszelf.” bron: CIP.

Deze manier van denken staat ver van mij af. Dit zijn woorden die ik  niet begrijp. Het lijkt me zo verschrikkelijk zwaar en moeilijk om zo te geloven. Ik vraag me af of je dan niet teveel naar jezelf kijkt en te weinig oog hebt voor Gods liefde en trouw. Aan het avondmaal gaan is bij deze manier van denken, een bijna onhaalbaar iets. Lang niet alle belijdende leden zullen brood en wijn aannemen. Je kunt dat pas doen als je heel zeker weet dat jij een wedergeboren christen bent…

Ook deze week ontving ik in mijn mailbox deze tekst: “De God die heeft gezegd: “uit de duisternis zal licht schijnen” heeft in ons hart het licht doen schijnen om ons te verlichten met de kennis van zijn luister, die afstraalt van het gezicht van Jezus Christus” (2 Kortintiërs 4:6)

Hier zie en ervaar ik licht. Licht dat God wil geven. De God die hemel en aarde gemaakt heeft en hiervoor zal blijven zorgen. De God die verrast in zijn schepping, zo zag ik deze mooie bloem, waar ik erg blij van werd!

 

Vroeger…..

Vroeger was alles beter, wordt weleens gezegd. Of dat zo is betwijfel ik sterk, wat wel zeker is dat veel dingen vroeger anders gingen dan ze nu gaan.

Vandaag bracht ik iemand naar het ziekenhuis. Ze kwam voor een operatie. Om één uur waren we aanwezig. Mevrouw kreeg een polsbandje met haar gegevens en een barcode. We gingen naar de operatie afdeling. Daar meldden we ons opnieuw, en volgde een kort gesprek met de laatste informatie. (geen nieuwe dingen gehoord) Het polsbandje zou gescand worden, waardoor alle gegevens op een computer zichtbaar werden, zo hoorden we. Vervolgens begon het wachten tot “patiënte” aan de beurt was. We wachtten in een kamer waar veel meer mensen op hun beurt zaten te wachten. De een sliep bijna, de ander was druk in gesprek met zijn ‘begeleider’. Over de prijs van het opmaken van een eenvoudig testament. Af en toe werd er iemand opgehaald om verder voorbereid te worden voor de operatie. Na verloop van tijd kwam een gastvrouw de ‘begeleiders’ iets te drinken aanbieden. Uiteraard mochten de “patiënten” niets drinken, want nuchter. Beetje raar idee om koffie te drinken terwijl de ander niets mag hebben.  Na een uur wachten was “mijn” patiënt aan de beurt. Toch even een kleine knuffel en zij mocht met de gastvrouw mee. Op weg naar de operatiekamer, op weg naar een beslissende operatie.

“plafond” van ziekenhuishal

Hoe anders ging dat in de tijd dat ik in het ziekenhuis werkte. De patiënt werd een dag voor de operatie opgenomen.Kreeg een polsbandje om, met daarop naam, geboortedatum en afdeling waar hij lag. Zo nodig werd het het operatiegebied geschoren. (waarvan later bleek dat dat onhygiënischer is dan niet scheren) Dat was nou niet een van mijn favo klusjes destijds. De patiënt moest zich vervolgens wassen of douchen met (stinkende) desinfecterende zeep. Voor het slapen kreeg de patiënt een slaaptablet en een rustgevend pilletje. En hij moest na 24.00 uur nuchter blijven. De volgende ochtend ging een telefoontje van de operatieafdeling naar de gewone afdeling:  de prémedicatie kon toegediend worden. Dit waren twee injecties, een rustgevende en een pupilverwijdende. Na het volgende telefoontje brachten twee verpleegkundigen de patiënt naar de operatiekamer.

Het is bijna zoek de verschillen. Ik merkte vanmiddag dat het wachten veel stress opleverde. Ik vond het zelf niet prettig om in zo’n kamer te moeten wachten, waar allerlei mensen eveneens zaten te wachten. Een echt gesprek lukt niet, met veel vreemden om je heen, dus we zaten een beetje stilzwijgend om ons heen te kijken. Het positieve voor patiënten is dat er iemand bij hen is, tot ze de OK ingaan.

Wat me opviel was dat er weinig verpleegkundigen aan te pas kwamen. Even voor dat gesprekje, daarna nam een vrijwilligster het over. Iets dat steeds meer gebeurt, dat overnemen. Jammer dat er zo banen verdwijnen.

Inmiddels is de operatie achter de rug en geslaagd. Dat is dan weer iets om erg dankbaar voor te zijn!

(Na)Genieten

Gelukkig hebben we de foto’s nog… zeggen we dan. Het klopt, ik heb een aantal foto’s en filmpjes. En er zullen nog wel meer foto’s komen. (er liep in ieder geval een fotograaf rond)

Uiteraard heb ik het over DE trouwdag! Het was een supermooie dag, met veel blije mooie mensen. Het was ook een lange dag… om half tien stapten we in de auto, en om een uur of half drie lagen we in bed. (in Utrecht)

de trouwzaal

In de tussentijd waren we naar een geweldige trouwlocatie geweest, werd daar, voorafgaand aan de ceremonie een film gedraaid die het bruidspaar zelf gemaakt had. Een film met liefde, humor en zelfspot als hoofdingrediënten.

 

 

 

 

 

Na deze ceremonie bleven een tijd in    het kerkgebouw waar we ’s morgens al gekomen waren.We dronken champagne, aten taart, en we  mochten het bruidspaar in het zonnetje zetten.  Daar werd vrolijk gebruik van gemaakt. Lang waren  we  bezig geweest met onze bijdrage,  we hadden veel voorpret, en de uitvoering was raak!

De kerkdienst was mooi. Ik mocht Steven de kerk in leiden. Met liefde gedaan. Willemijn werd door haar vader “begeleid”. Samen zongen zij het lied: Ik hef mijn ogen op naar de bergen. Hoe mooi om de dienst zo te beginnen.

Na afloop van de dienst was er een feest in een leuke locatie. Een feest met veel muziek waarvan ik het bestaan niet kende. Het was fijn om familieleden te zien en spreken. (al was ik wat schor de volgende dag). En jammer om andere familieleden dan weer net niet te spreken..

Gelukkig konden we in Utrecht bij vrienden blijven slapen. De volgende dag, na uitgebreid bijgepraat te hebben reden we weer naar huis. “moe maar voldaan”, om het cliché te zeggen. Maar eerlijk gezegd kwam de echte moeheid gisteren pas. En hoe heerlijk is het dan dat ik nog even van een paar vrije dagen kan genieten!

The day before….

Wat doe je de dag vóór de trouwdag van je zoon? Dat zit ik me nu de hele dag al af te vragen, en ik rommel maar wat aan… voel me fijn en voel me warrig. Alles is klaar en niets is af. Wij houden van op het laatste moment de punten op de i zetten en dat doen we dus ook. De wereld is voor dit moment klein geworden, en dat is goed. Even onze eigen kleine bubbel van vreugde en ook wel spanning. Hoe gaat het morgen? Lukken de dingen die we willen doen?

Vanmorgen schoot me zo’n ontzettend zoet oud liedje te binnen: morgen ben ik de bruid. Dat ben ik natuurlijk niet, en toch roept het van alles bij me op.

David

Vandaag bekeek ik mijn favoriete boekhandel eens van de andere kant. Ik mocht achter de toonbank. Ook leuk om het eens van die kant te bekijken. Het was een redelijk drukke middag. Morgen moederdag, en een belijdenisdienst in een van de gereformeerde kerke zorgden voor klandizie. Er is morgen ergens een eerste communiedienst en ook daarvoor wordt boekhandel David gevonden.

Ik waagde me maar niet aan de pin automaat of kassa. Om problemen te voorkomen. Ik stortte me op het inpakken… al weet ik honderd procent zeker dat schoondochter 2 het veel beter kan dan ik. Sorry moeders in Enschede als jullie  een niet zo heel mooi ingepakt kadootje krijgen. Ik heb mijn best gedaan..

Ik vond het leuk om er te zijn. Zou dat ook wel vaker willen, maar op dit moment heb ik daar nog geen tijd voor.En hoe ik er verzeild raakte? Er was geen vervanging voor schoondochter 2, die deze dag graag vrij wilde hebben. Leuk toch, dat je dan zo maar in mag springen?

Het huis met ogen dicht

Vandaag een verhaal over de straat waar we in wonen. Even een dagelijks onderwerp. We wonen hier nu ruim zestien jaar. In een wijk uit de beginjaren tachtig, toen er nog premie A en premie B woningen gebouwd werden. In onze hoek woonden een behoorlijk aantal eerste bewoners. Gezinnen met pubers, mensen die wat jonger waren dan wij, en enkeling van dezelfde leeftijd. Een enkele alleenlevende, merendeels complete gezinnen.

In de eerste jaren hadden we in het weekend vaak korte nachten, met dank aan uitgaande pubers die hun uitgaansavonden evalueerden onder de lantaarnpalen. Langzamerhand veranderde de bevolking. We waren getuige van de luidruchtige stranding van een huwelijk. Het huis werd verkocht, en inmiddels woont er een jong echtpaar met hun dochtertje.

Een ander echtpaar zocht en vond een gelijkvloerse woning en hun huis wordt nu bewoond door een jong stel. Al een jaar wordt daar verbouwd en de container staat nog steeds voor de deur.

<– Deze tekening werd ooit door een van de kleinkinderen gemaakt, ik weet niet meer wie.

De vijftigste verjaardag van onze overbuurman werd groots gevierd. De kerstdagen in het daaropvolgende jaar zat hij verlaten en alleen in zijn huis. Na een aantal jaren zagen we steeds vaker dezelfde mevrouw de deur in en uitgaan. Totdat er niemand meer naar binnen ging of naar buiten kwam. De luiken zaten dicht.

<— er werd verhuisd…

 

In de afgelopen weken is er in dit huis veel geschuurd, geboord en hard gewerkt. Onze nieuwe buren zijn een jong stel. Een stel met plannen voor de hoek. Leuk om het enthousiasme mee te maken. En grappig om te merken dat de bevolking na verloop van jaren verandert.

 

Dood

Gisteren plaatste ik het laatst uitgebrachte filmpje van Kinga Ban. ’s Avonds hoorde ik dat haar situatie erg snel verslechterde. Vanmorgen las ik overal het bericht dat ze gestorven is. Ze is niet meer hier. Ze mag zingen zoals ze nog nooit gezongen heeft.

Zaterdagavond stierf Rachel Held Evans, een amerikaanse christelijke vrouw, die boeken schreef. Evenals Kinga stierf ze op 37 jarige leeftijd. Ook zij was ziek, maar niet zo lang als Kinga.

Vanmiddag zag ik op Twitter het bericht dat er geen treinen reden tussen Holten en Deventer, ivm een aanrijding met een persoon.

Ik kan het niet begrijpen. Twee vrouwen die een gezin hebben, kinderen die nu geen moeder meer hebben. Zoveel pijn en verdriet voor de achterblijvers. Zoveel licht en vreugde voor beiden. En dan iemand die geen licht meer ziet, geen vreugde ervaart en besluit te stoppen met leven.

Leef met volle teugen

Dat gister vier mei was en (dus) vandaag vijf mei, een ieder zal het weten. Die paar minuten stilte, het denken aan gevallenen, het blijven bijzondere momenten. We vonden het indrukwekkend gisteravond. De bijeenkomst in de grote kerk. De bijeenkomst op de Dam. De veteranen die in rijen stonden, met als uitzondering de soldaat in de rolstoel. Benen onderweg verloren.

We keken naar de kransleggingen.Goed om te horen voor wie de kransen waren. Mooi om te zien dat er nog steeds “overlevers” zijn die de kransen kunnen leggen. Maar hoe fragiel ogen de overlevers!

Ik zag de oude man in de rolstoel, en zat me hardop  af te vragen in hoeverre hij dit alles bewust meemaakte. En zie… hij salueerde! Wat een moment! Ik kreeg tranen in m’n ogen. Zo bijzonder!

 

Net zo bijzonder was de oude Roma vrouw. Voor mij was zij de koningin van de avond! Zo mooi!

(beide foto’s heb ik op Twitter gevonden, beide beelden waren op tv te zien)

Vier en vijf mei. We  herdenken de gestorvenen, we vieren dat we in vrijheid mogen leven. Eerlijk gezegd vergeet ik nog weleens te leven in en uit dankbaarheid. Opgeslokt door de dagelijkse dingen. Opgeschrikt door verdrietige dingen. (niet zozeer in ons  eigen leven, als wel in de wereld om ons heen)

Dan is het soms lastig om dankbaar te zijn, te leven als een bevrijd mens, te vertrouwen op God als Vader. Ook hierover vond ik iets op het wereldwijde web, hier een citaat uit een krantenartikel:

“Als je weet dat je door God geschapen bent, naar zijn evenbeeld, en dat Hij zijn zoon voor jou gegeven heeft, en dat je een toekomst hebt na de dood, dan heb je toch alle reden om ondanks alle ellende, buitengewoon opgewekt en blijmoedig door het leven te gaan?”

Ja, dat is waar. En toch, soms is het moeilijk om te leven in blijdschap, ook al weet je van alles en nog wat heel erg goed. Ik plaats hier een lied, een lied dat me in huilen deed uitbarsten toen ik het voor de eerste keer hoorde… een lied met een “opdracht”:

 

Page 1 of 40

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén