Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Search results: "pasto-raad op wielen"

Pasto-raad op wielen

 

“Pas op dat je niet cynisch wordt”, zei hij, “je hebt het wel een beetje in je dat je dat wordt”.

“neem me niet kwalijk hoor dat ik dat zo zeg”.

“Van jou kan ik het hebben”, was mijn reactie. “Dank je wel, ik weet het van mezelf”.

Hij, de predikant van een kerk die qua ‘ligging’ onze buurkerk is, een jaar of vijftig geleden ontstaan. En ik. Twee kerkmensen, met hart en ziel verbonden met Christus, gescheiden optrekkend. We wonen in aangrenzende wijken en zijn beiden fervent fietser. We ontmoeten elkaar regelmatig, en zijn redelijk op de hoogte van (elkaars) kerkelijke wel en wee. Mijn wee mocht ik naar hem uitspreken.

Gister zag ik hem bij een winkel in het stadscentrum, ik fietste naar huis. Altijd dezelfde route. Och, een ontmoeting zou leuk zijn dacht ik. Ik vertraagde mijn fietstempo, en bij verkeerslichten werd ik ingehaald. We praatten, nou ja, hij vroeg en ik vertelde. Altijd fijn, een luisterend oor. Zoals vaker was zijn slotzin: je weet met te wonen, toch? Ja, ik weet zijn huis te wonen, en zal toch niet zo snel een afspraak maken. Dat heeft dan weer te maken met mijn invulkunde: hij heeft het al zo druk…

Ik kreeg bovenstaande opmerking over cynisme.  Ik herken me erin. Cynisch worden, dat wil ik niet. Het is mijn valkuil, cynisch worden/ zijn om niet te voelen of al te zeer na te denken.

Onze wegen gingen uiteen, hij had zijn bestemming bereikt. Zoals vaker stak hij zijn arm op en zei: Zegen voor jullie.

Een gezegend mens fietste dat laatste stukje naar haar huis.

pastoraat

Ga met God en Hij zal met je zijn.

foto gemaakt door Harmen van den Berg

Ga met God en Hij zal met je zijn, was het laatste lied dat we vanmorgen zongen. In een kerk waar we niet vaak komen. Het was een afscheidsdienst van een mij dierbare dominee. Een dienst waarin we aan het denken werden gezet over de gelijkenis van de verloren zoon. (Lucas 15 vanaf vers 11 tot 32) We mochten bedenken wie we zelf in dit verhaal waren, en waarom. Hm… dat is best een lastige. Een preek met als slot: geloven is thuiskomen. Iets dat je “weet” en toch weer nieuw klinkt.

Met het zingen van de laatste regels van dit lied realiseerde ik me… geen pasto-raad op wielen meer… Geen zegeningen meer vanaf de fiets. Geen tranen in een studeerkamer.

Bijzonder hoe wegen elkaar kunnen kruisen, en in ons geval vaak letterlijk. Bijzonder om terug te mogen zien op goede ontmoetingen en gesprekken. Door emeritaat en verhuizing is dat  nu voorbij.

Het was fijn om bij deze dienst te zijn. Goed om dit afscheid mee te maken. Na de dienst kwamen een aantal sprekers aan het woord. Mannen (!) uit vorige gemeentes van deze dominee. Ook dominees uit Enschedese gemeentes, uit GKv en CGk. In de afgelopen jaren hebben deze gemeentes elkaar steeds meer gevonden. Een proces waarbij de vertrekkende predikant nauw bij betrokken was. Mooi dat deze dingen verder gaan, en hopelijk kan de versnelling nog een tandje hoger. En ook mooi dat er aandacht was voor de plaats van de kerk binnen de stad. Wie kunnen we zijn voor anderen?

Voor nu, voor hier: dankbaar voor dit mooie mens, en: ga met God! Zegen gewenst!

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén