Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Search results: "tejo teek"

Tejo Teek

Ik ben Tejo Teek, en ik woon in Twente. Het is erg fijn om in Twente te wonen, daar zijn veel bossen en tuinen waar ik me kan verstoppen. Ik ben lekker klein, je ziet me bijna niet. Ik ben een beestje met acht poten en ik ben dol op bloed, heel veel bloed. Ik lust het rauw, en ik zuig het uit je. Net zo lang tot ik vol zit, barstensvol. Dat gaat niet zo snel, soms ben ik wel een hele dag met mijn maaltijd bezig. Maar dan is mijn buik ook dik en rond. Dan moet ik oppassen, want dan kun je me zien. Als ik nog niet gegeten heb, zie je me bijna niet. Mensen denken dat ik boven in een boom zit en me dan laat vallen. Dat is niet zo, ik zit ook lekker verstopt in tuinen en kruip dan omhoog bij de mensen. Dan kan ik lekker eten. Dan zie ik eruit als op deze foto, helemaal dik en rond…

teek1
De ene teek is de andere niet, verschil moet er zijn. Ik ben een bijzondere, ik heb een speciale bacterie bij me.
Moeilijk woord, bacterie. Een bacterie zorgt ervoor dat iemand ziek wordt, en soms zelfs heel erg ziek. Om mijn buik vol te eten moet ik een gaatje in de huid van iemand prikken. Door die prik komt die bacterie in het lichaam van degene die ik geprikt heb. Meestal wordt die persoon dan ziek. Het lijkt of hij griep heeft. Vaak komt er een rode kring op de plek waar ik gebeten heb. Als mensen zo’n rode kring zien, gaan ze meestal naar de dokter. Dan moeten ze pillen slikken en gebeurt er verder niets, saai hoor.
Het wordt echt spannend als mensen niet merken dat ik ze gebeten heb, en als er geen rode kring komt Dan blijft de bacterie lekker zitten. Hij groeit en groeit en dan wordt iemand ineens zomaar ziek. Daar genieten bacteriën van. Ik, als Tejo Teek, weet daar dan niets van, jammergenoeg. Teken worden niet zo heel oud, die maken dat allemaal niet meer mee. Maar nu heb ik een verhaal gehoord van een jongetje dat door mij gebeten is en in het ziekenhuis terecht gekomen is. Ik verbaas me over de macht die je dan hebt als teek uit Twente! Da’s echt kicken! Het is bijna een film en dan geen beste…. Ik heb een jongetje gebeten, maar ik weet niet meer wanneer dat was. Tja, de leeftijd hè.. Dat jongetje had bijzonder lekker bloed, dat weet ik nog wel. Ik heb er echt van genoten. Ik heb een flinke hoeveelheid bacterie in zijn bloed gespoten en dat is lekker gaan sudderen. Het was een hele slimme bacterie, heb ik gehoord. Hij is in een plek gaan zitten waar ze anders nooit gaan zitten. In het hoofd van dat jongetje! Heel bijzonder! De dokter noemde het a-typisch. Moeilijk woord, vind ik. Die bacterie zat dus in zijn hoofd. En heeft daar voor een ontsteking gezorgd, waardoor dat jongetje niet zo goed meer kan zien.
Ik heb gehoord dat dat jongetje nu weer naar huis is gegaan. Dat mocht vandaag. Morgenochtend moet hij alweer terug naar het ziekenhuis, dan krijgt hij weer medicijnen door zijn infuus. Iedere dag moet hij naar het ziekenhuis. Ik weet nog niet hoelang dat gaat duren. Och, dat maakt ook niet zoveel uit, dat ik het niet weet. De bacterie heeft verloren. Dat is voor mij, als Tejo Teek, best wel jammer. Teken houden van winnen. En voor het jongetje? Hij is blij dat hij in zijn eigen bed mag slapen, maar hij is ook nog erg moe en verdrietig….
.

Courgettes en meer.

Sinds gisteravond weet ik dat je courgettes in de soep kunt doen, in pannenkoeken en dat er nog wat meer mogelijkheden zijn voor het gebruik van courgettes. Deze tips kwamen me goed van pas, aangezien jongste vogel enige courgettes uit eigen tuin gebracht had.

Die les over de courgettes was een onderdeel van de musical van groep acht van de basisschool de Triangel in Hengelo. Mart, tweede kleinzoon, zit/ zat in die groep en deed dus mee. Opa en oma mochten meekijken. Toch wel weer bijzonder als je kleinkind alweer afscheid neemt van de basisschool. (iets met voorbijvliegende tijd)

De musical ging over een supermarkt die gewoon super heette. Rustig en ouderwets, met tijd en aandacht voor klanten. Een supermarkt waar geen vijftig soorten pindakaas te koop zijn. Maar natuurlijk kan zoiets niet blijven bestaan, en moest ook deze winkel in voor uitgang gaan geloven. Er gebeurde natuurlijk van alles en uiteindelijk kwam alles op z’n pootjes terecht en was iedereen gelukkig.

Het was een verhaal waar woordgrapjes in verpakt waren. Waar ‘wijsheden’ in verstopt zaten. Er werd in gezongen en in gedanst. Het ene kind was volkomen in z’n element, het andere kind deed heel erg zijn best om mee te doen. In een van de liedjes zong de zangeres: ze zeggen volg je hart, maar mijn hart is zo verward…

Die zin mag in het magazijn van mooie zinnen! Zo waren er nog meer pareltjes. En zo werd ons een spiegel voorgehouden naar de hectiek van alle dag.

Na de musical kregen alle leerlingen een persoonlijk woordje mee als afscheid. Plus een boek en een certificaat. Acht (voor Mart zelfs negen, door ziekte) jaar op dezelfde school Zo lang zit je nooit meer op dezelfde school. Het was goed al die afscheidswoorden te horen. Ik hoorde betrokkenheid en oog voor de kinderen in die woorden. Deze klas waaiert uit. Waren er vroeger een paar mogelijkheden, nu zijn er maar een paar kinderen die naar dezelfde school gaan.

En die courgettes? De baas van de supermarkt had courgettes in zijn tuin en een overvloedige oogst. Het liefst zag hij alle klanten met courgettes de winkel verlaten.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén