Ach, laat ik ook eens terugkijken op dit afgelopen jaar.. Eergister bekeek ik het jaaroverzicht van het journaal, en dacht diverse keren: o ja! Zo kort geleden nog maar, en alweer weggezakt. Er is zoveel gebeurd, de wereld is in verwarring, mensen zoeken leiders. Er staan allerlei leiders op, die mij eerlijk gezegd beangstigen, met hun grote woorden en hun voornemens  die er in mijn ogen angstig uitzien.

Ons eigen jaar was een heel bijzonder jaar. Er gebeurde  heel erg veel. Nietsvermoedend stapten we het jaar in, na drie weken  begon er van alles te bewegen. Een beweging die uiteindelijk uitmondde in ons besluit te stoppen bij Hiernaast. Het doorsnijden van de draadjes deed pijn en gaf ruimte. Ruimte in onze agenda’s, ruimte in ons hoofd. Dat dan weer wel.

In juni mocht allernaaste 65 jaar worden, dat vierden we door als gezin een weekend weg te gaan. Het was mooi en bijzonder om zo samen te zijn, te eten en drinken, bootje te varen, samen te praten, te lachen en te huilen. Dankbaar mogen we hier op terug zien, dankbaar voor de zegeningen van deze man en dit gezin.

En toen was daar mijn val in september. In eerste instantie walste ik over mijn pijn heen en deed teveel alsof er niets aan de hand was. Ik kwam mijzelf al gauw tegen en deed een aantal stappen terug. Langzaam ging het toch weer wat beter, al merk ik nog steeds de gevolgen van wat in het ziekenhuis “misschien wel een lichte hersenschudding” heette.. Een drukke en volle dag is te doen… de volgende dag voel ik me gesloopt. Energie doseren is de grote uitdaging geworden. Ik bid en hoop dat er nog verbetering komt. Tegelijkertijd realiseer ik me steeds opnieuw dat mijn val zoveel ergere gevolgen had kunnen hebben.

In januari las ik op facebook een oproep van het CGMV. Daar ging ik enthousiast op in. Nu schrijf ik iedere maand een verhaal(tje) voor hun website. Ik werd uitgenodigd voor een interview met de communicatiemedewerker van het CGMV en dat interview volgde in oktober. (en is in de link te vinden). Onderweg naar Zwolle waar het interview was,  zat ik weer eens op facebook te surfen en zag een oproep van de stichting Charity Hands, opnieuw werd een schrijver gevraagd. Zie hiervoor ook deze post. Inmiddels ben ik een dagdeel bij de stichting geweest en zag ik iets van de dynamiek van hun werk. Daarna volgde nog een leuke ontmoeting met een fb vriend/ familielid. Kortom, geslaagde ontmoetingen.

Gister mochten we het jaar afsluiten bij lieve vrienden. Dankbaar terugkijken en vooruitkijken. Dankbaar voor alle goede dingen die er zijn. En ja, soms ook best bezorgd over allerlei zaken die er ook zijn. Maar toch:

“Het gras verdort en de bloem valt af, zijn Licht blijft over ons schijnen, ook in 2019”