Het is donderdagavond. We zijn alweer een paar dagen thuis, na New-Wine, na een weekend zee. Geliefde is druk aan de klus op zolder, en ik ben bezig met… ja wat? De dagen gaan zo snel.

New-Wine. Eerlijk gezegd zijn we de tel een beetje kwijt, de hoeveelste keer was dit? In ieder geval de vierde keer dat we de hele week hebben meegemaakt. Dat was in zekere zin merkbaar toen ik het programma bekeek. Vorige jaren had ik mijn menu al ruim van tevoren samengesteld. Ik wist precies welke seminars ik wilde volgen. Toen ik dit jaar het programma las dacht ik regelmatig: hé, die heb ik al meegemaakt. En: wil ik deze seminar volgen? Wil ik naar leren genezen, naar spreken in tongen, naar profeteren? In de afgelopen jaren had ik daar nooit behoefte aan, hoe is dat dit jaar?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik merkte dat ik onder de indruk was (en ben) van de vliegtuigbeschieting en alles wat daaromheen speelt. Zoveel verdriet, zoveel dingen die er omheen spelen. En dan naar NW gaan, en in je eigen wereldje zijn, dat vond ik lastig, of misschien wel te makkelijk. Hoe dan ook, ik ging al met gemengde gevoelens.

Die gemengde gevoelens zijn de hele week wel gebleven. Fijn vinden om te zingen, te aanbidden, te luisteren, mee te doen, met de seminars die ik uiteindelijk wel koos. En nee, toch geen genezen, geen spreken in tongen. De hoofdspreker, Simon Ponsonby, besteedde daar in een van zijn toespraken aandacht aan, dat we zeggen dat de wonderen van de Heilige Geest zoals we die lezen in Handelingen, nu niet meer zo gebeuren. Hij was het daar duidelijk niet mee eens, maar sprak overigens zeer genuanceerd over wonderen en genezingen. Zijn toespraken waren boeiend en zetten me aan  het denken (en doen).

Wat ik dan minder fijn vond? Waarschijnlijk was ik meer moe dan ik me van te voren gerealiseerd had, en overheerste die vermoeidheid. Daardoor kon ik wat minder van dingen genieten en sliep ik niet goed. Wat geen positieve invloed op mijn humeur heeft… De sfeer bij de bijeenkomsten was soms uitgelaten, bijvoorbeeld de avond dat we met zo’n duizend mensen het lied I walk by faith, zongen, en de hele tent door hupsten. De sfeer was stil en intiem, in diezelfde grote tent toen ook wij de omgekomenen van de vliegramp herdachten.

Het was een goede en gave week, ook door de contacten op ‘ons’ veldje. Gezellig en goed. Heel bijzonder was het bidden op de laatste avond, voor ons als team van Hiernaast. God vragen om kracht en zegen, dat was gaaf!  Zoals ik er nu op terug kijk was het opnieuw een bijzondere week, maar als je me vraagt: volgend jaar weer? Tja, ik vraag het me af!

Overigens, op de site van New-Wine zijn veel foto’s te vinden!