Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Categorie: Gehoord/ gezien/ gelezen Page 1 of 16

Lion King

De afgelopen dagen heb ik steeds maar liedjes in mijn hoofd: Hakuna Matata, the circle of life, can you feel the love tonight.

Ja, we zijn naar de film the lion king geweest, zoon drie en ik. 3D brillen op en laat maar gebeuren. Blijft bijzonder, dat 3D. Vliegen die op je af komen, ravijnen waar je bijna zelf in stort. Je  hoofd wordt er best moe van, van zoveel beweging.

De eerste versie hadden we ook gezien, met ons hele gezin. (eerste versie is uit 1994, een tekenfilm) Toen ik het nog spannend vond om naar de bioscoop te gaan. Zo’n gevoel had van eigenlijk er niet te horen. (misschien nog wel stof voor een volgende blog)

Het verhaal van de film was gelukkig niet veranderd. Een verhaal over opofferingsgezindheid, gemeenheid en leugens. Uiteraard met een slechterik en een goede. En het goede overwint het kwade. Een levensechte film, door de computerbeelden die van alle dieren gemaakt zijn. Daardoor komt het best binnen, de gevechten en gesprekken. Wat natuurlijk weer zeer apart is, levensechte dieren die gesprekken voeren en rare streken uithalen.

Wat me opviel en bijbleef is de invloed die anderen op ons kunnen hebben. In de film zegt Scar (de slechterik) tegen Simba (de hoofdpersoon) dat Simba de oorzaak is van de  dood van zijn vader. Simba gelooft dit en vlucht. Hij leeft zijn leven ergens anders en heeft het daar naar zijn zin, ook al leeft hij niet bepaald een leven volgens zijn bestemming. Het kostte veel moeite om hem uiteindelijk over te halen zijn taak op zich te nemen…..

Wat me eveneens opviel was dat de slechterik, Scar, koning werd en tijdens zijn “regering” het gebied waar ze woonden, leegjaagde. Er bleef weinig meer over voor volgende generaties.

Zoon en ik vonden het een mooie film. Indrukwekkend, vooral door het 3D. Een film die ook wel weer tot nadenken zette.

 

Gewone genade

Vakantie tijd is voor mij (ook) leestijd. Op de een of andere manier lukt het me niet zo goed meer om te lezen als ik volop in werk en andere activiteiten zit. (goed voornemen: meer lezen)

In de afgelopen week las ik het boek “Gewone genade”, geschreven door William Kent Kruger. In het voorjaar werd mijn nieuwsgierigheid naar dit boek gewekt door een artikel in het Nederlands Dagblad. De (christelijke) uitgever schreef in een essay dat hij dit boek wilde uitgeven, en dat er in gevloekt wordt. Die vloeken waren een punt van overweging voor hem. Weglaten? Andere woorden bedenken? Uiteindelijk is het boek, inclusief vloeken in het nederlands verschenen.
Ik besloot me niet te weerhouden door het taalgebruik en het boek te kopen en lezen. Vorige week in begonnen, gisteren uitgelezen. Een bordje niet storen had ik niet nodig.

Het verhaal speelt in 1961 in de staat Minnesota in Amerika.Het beschrijft het verhaal van een zomer in een klein stadje. Een stadje waarin veel gebeurt. Er vallen doden, door diverse oorzaken. Het boek gaat vooral over het gezin Drum: vader, moeder, drie kinderen. Twee zonen, een dochter. Eigenlijk vind ik het lastig om hier al een en ander over het verhaal te vertellen. De schrijver van dit boek schrijft hoofdzakelijk thrillers. Dit boek leest als een thriller maar is het niet.

Het vertelt een geschiedenis over een gezin. Een verhaal over rouw. Het gaat over hoe je met God omgaat in zeer zware dagen. Hoe een gezin kan breken door verdriet. Uiteindelijk is het geen hopeloos verhaal. Het eindigt positief. En dat is wel een beetje een kritiek puntje: het positieve kwam voor mij wat te snel.

In een recensie las ik dat de hoofdpersonen té wijs zijn voor hun leeftijd, hun gesprekken “kloppen” niet.  (ze zijn 13 en 11 jaar). Feitelijk klopt deze kritiek, terwijl ik juist genoot van de fraaie en wijze oneliners die ze tegen elkaar zeiden. Er zaten mooie wijsheden in de gesprekken verstopt. Wijsheden waar ik van genoot.

Wat betreft het vloeken: ja, er wordt in gevloekt. En op een bladzijde, tamelijk in het begin, werd veel gevloekt. Zoveel dat ik dat echt over de top vond. Zoals het verder in het boek voorkomt/ gebruikt wordt, vond ik het een soort ‘functioneel’ om het op deze rare manier te zeggen.

Tenslotte. Vorige week was er op televisie veel aandacht voor homoseksualiteit. Ik heb twee documentaires teruggekeken: “De kast, de kerk en het koninkrijk” en “Ik ben er geen, ik ken er geen”. Beide indrukwekkend, beide tot nadenken stemmend. Wat mij in een van beiden opviel, was dat een man zei dat hij als homo voortdurend bezig was (geweest?) te kijken hoe andere (hetero) zich gedragen. Dat hij zijn eigen gedrag daarop afstemde. Alles om maar niet op te vallen. Uit angst voor? Het oordeel van anderen?

Ook in dit boek komt iemand uit de kast, om het zo te noemen. Deze persoon zegt: “Mijn hele leven kijk ik al naar andere jongens om te zien hoe ik me moet gedragen. Ik zeg tegen mezelf: “zo loopt een jongen. Zo praat een jongen. Zo kijkt een jongen niet aan andere jongens”. (ook) in dit boek zegt de dominee: je bent een kind van God. Iets wat ik maar voor een deel in de documentaires hoorde/ meekreeg. Daar hoorde ik behalve aanvaarding ook veroordeling.

Samengevat: ik heb genoten van dit boek, ben er (weer) door aan het denken gezet en heb af een toe een traan gelaten. (huilen om een boek was lang geleden)

Klokken, klepels en een orgel

Vanmiddag fietsten we een eindje in onze omgeving, onder anderen op zoek naar een supermarkt. We kwamen in het dorp Scherpenzeel terecht. Een dorp met nog geen 10000 inwoners. Ik dacht een groot aantal dames met rokken te spotten. Verder verbaasde ik me er over dat er handtasjes aan fietsen bleven hangen, bij het terugzetten van de winkelkarretjes.

We fietsten weer terug naar ons “bakhuisje” en kwamen langs een kerkgebouw. Een enorm groot gebouw. Dat wilde ik beter bekijken. Ik fietste er om heen en zag van alles. Een eerste steen, door een predikant geplaatst. Met daarop een paar verzen uit het boek Jozua genoemd. (hfst. 4: 21b, 22 en 24) Deze steen werd in 2012 ingemetseld, de kerk is in 2013 in gebruik genomen.

 

Een parkeerterrein dat groter was dan de oppervlakte van het kerkgebouw. Ik zag geen fietsenstalling oid. Dat kan achter het gesloten hek gesitueerd zijn, het kan ook zijn dat dit een streekgemeente is, waar iedereen in zijn auto naar toe gaat. Of het kan zijn dat je op zondag wel mag autorijden en niet mag fietsen, dat weet ik niet.

Ik zag parkeerplaatsen voor de Mefiboseths onder ons: 

 

 

 

En tenslotte zag ik nog bijzondere tegels voor de ingang van de kerk, een stuk of drie. Ze lagen er alle drie gevuld bij. 

Het geheel zag er superstrak en verzorgd uit. De kerk lag een beetje aan de rand van het dorp, op een pleintje, wat achteraf. Wat een groot gebouw! Deze gemeente bestaat dan ook uit ruim 200o personen, ruimte is dus wel nodig.

Ik was verrast door dit (enorme) bouwwerk. In een tijd en een land waar in de ene na het andere kerkgebouw overbodig wordt, verrijst een mega-gebouw.

De keuze

Een van de weinige voordelen van dit warme weer is, dat binnen zitten het enige is wat haalbaar is. Binnen zitten met een boek is geen straf voor mij. In de afgelopen dagen las ik het boek “De Keuze” geschreven door Edith Eva Eger. Een boek waar al veel over geschreven is, wat al een tijd in mijn kast stond.

Het boek vertelt de levensgeschiedenis van Edith. Geboren in wat nu Tsjechië is, en wat destijds Hongarije was. Ze wordt geboren in een Hongaars Joods gezin. Ze heeft twee oudere zussen. De oudste zus is een muzikaal wonderkind, zij speelt viool. De andere zus speelt piano en is een erg mooi meisje om te zien. Edith zelf is een talent op het gebied van dansen en turnen. Ze moet het niet van haar schoonheid hebben, zo heeft haar moeder haar ingeprent, wel van haar hersens. Een andere les van haar moeder is: “Onthoud dat niemand dat wat je in je eigen gedachten hebt van je af kan pakken”. Vooral deze laatste zin is een zin die een rode draad in het leven van Edith is.

Als ze zestien is wordt zij, samen met een van haar zussen en haar ouders naar Auschwitz getransporteerd.  Haar ouders worden direct na aankomst vergast, zij en haar zus Magda overleven het kamp en de oorlog. Uiteindelijk blijkt dat haar zus Klara de oorlog ook overleefd heeft.

In het boek vertelt Edith over haar leven. Haast summier wordt de ellende uit het kamp en de tijd daarna beschreven. Want de ellende is niet voorbij na de bevrijding. Anti- semitisme en vreemdelingen haat zijn niet verdwenen. Bovendien heeft ze om te gaan met de spoken uit de kamp tijd en is haar fysieke gesteldheid erg slecht. Tijdens haar opname in een tbc ziekenhuis ( en we hebben het hier wel over de tijd vóór de antibiotica) ontmoet ze een man waar ze uiteindelijk mee trouwt.

Ze maken plannen om naar Israël te emigreren. Die plannen gaan op het allerlaatste moment niet door omdat Edith het niet aandurft. Ze heeft net een oorlog overleefd en ziet het niet zitten om in een volgende terecht te komen..

Ze emigreren naar Amerika en ze hebben het daar in het begin erg moeilijk. Ze zijn “buitenlanders” en worden moeizaam geaccepteerd. Na een aantal jaren gaat dit beter. Haar man wordt accountant, zij zelf studeert, als haar drie kinderen al wat groter zijn, psychologie. Uiteindelijk krijgt ze een bloeiende praktijk en veel prijzen voor haar werk. Dit boek heeft ze op haar 90e geschreven.

Het is niet alleen het levensverhaal dat het boek boeiend maakt. Ze vertelt veel verhalen uit haar praktijk, die mixt ze met haar eigen gevoelens en gedachten. Vooral de manier waarop zij met lijden omgaat, de gedachte dat je een keuze hebt, maakt het -voor mij iig- zeer lezenswaard.

Het gaat over slachtoffer zijn, het gaat over vergeven, het gaat over je eigen rol in situaties. Leerzaam, confronterend, tot nadenken stemmend.

Deze vond ik bijzonder en mooi:

Vergeven is rouwen- om wat er is gebeurd, om wat er niet is gebeurd- en de hoop op een ander verleden opgeven. 

Dood

Gisteren plaatste ik het laatst uitgebrachte filmpje van Kinga Ban. ’s Avonds hoorde ik dat haar situatie erg snel verslechterde. Vanmorgen las ik overal het bericht dat ze gestorven is. Ze is niet meer hier. Ze mag zingen zoals ze nog nooit gezongen heeft.

Zaterdagavond stierf Rachel Held Evans, een amerikaanse christelijke vrouw, die boeken schreef. Evenals Kinga stierf ze op 37 jarige leeftijd. Ook zij was ziek, maar niet zo lang als Kinga.

Vanmiddag zag ik op Twitter het bericht dat er geen treinen reden tussen Holten en Deventer, ivm een aanrijding met een persoon.

Ik kan het niet begrijpen. Twee vrouwen die een gezin hebben, kinderen die nu geen moeder meer hebben. Zoveel pijn en verdriet voor de achterblijvers. Zoveel licht en vreugde voor beiden. En dan iemand die geen licht meer ziet, geen vreugde ervaart en besluit te stoppen met leven.

Leef met volle teugen

Dat gister vier mei was en (dus) vandaag vijf mei, een ieder zal het weten. Die paar minuten stilte, het denken aan gevallenen, het blijven bijzondere momenten. We vonden het indrukwekkend gisteravond. De bijeenkomst in de grote kerk. De bijeenkomst op de Dam. De veteranen die in rijen stonden, met als uitzondering de soldaat in de rolstoel. Benen onderweg verloren.

We keken naar de kransleggingen.Goed om te horen voor wie de kransen waren. Mooi om te zien dat er nog steeds “overlevers” zijn die de kransen kunnen leggen. Maar hoe fragiel ogen de overlevers!

Ik zag de oude man in de rolstoel, en zat me hardop  af te vragen in hoeverre hij dit alles bewust meemaakte. En zie… hij salueerde! Wat een moment! Ik kreeg tranen in m’n ogen. Zo bijzonder!

 

Net zo bijzonder was de oude Roma vrouw. Voor mij was zij de koningin van de avond! Zo mooi!

(beide foto’s heb ik op Twitter gevonden, beide beelden waren op tv te zien)

Vier en vijf mei. We  herdenken de gestorvenen, we vieren dat we in vrijheid mogen leven. Eerlijk gezegd vergeet ik nog weleens te leven in en uit dankbaarheid. Opgeslokt door de dagelijkse dingen. Opgeschrikt door verdrietige dingen. (niet zozeer in ons  eigen leven, als wel in de wereld om ons heen)

Dan is het soms lastig om dankbaar te zijn, te leven als een bevrijd mens, te vertrouwen op God als Vader. Ook hierover vond ik iets op het wereldwijde web, hier een citaat uit een krantenartikel:

“Als je weet dat je door God geschapen bent, naar zijn evenbeeld, en dat Hij zijn zoon voor jou gegeven heeft, en dat je een toekomst hebt na de dood, dan heb je toch alle reden om ondanks alle ellende, buitengewoon opgewekt en blijmoedig door het leven te gaan?”

Ja, dat is waar. En toch, soms is het moeilijk om te leven in blijdschap, ook al weet je van alles en nog wat heel erg goed. Ik plaats hier een lied, een lied dat me in huilen deed uitbarsten toen ik het voor de eerste keer hoorde… een lied met een “opdracht”:

 

Jurken passen

Vandaag zat ik ongeveer vijf uur in de trein. Van het ene einde van het land naar het andere einde, en weer terug. Het doel was het passen van een jurk. Niet zomaar een jurk… een trouwjurk!

Een jurk die over een paar weken gedragen wordt door schoondochter drie. Zij hoopt dan te trouwen met zoon twee.

Een bijzondere gebeurtenis, die veel vreugde en dankbaarheid met zich mee brengt. We zijn als gezin al druk bezig met allerlei voorbereidingen, waarover nog niet valt uit te wijden. Af en toe is er wat  stress: we hebben een feest en wat trekken we aan?

Voor mij is het kopen van een jurk die niet voor mijzelf bestemd is, iets bijzonders, als zonenmoeder. Hoe blij en trots je ook op je zonen bent, je mist soms wel iets. Daarom had ik bedacht dat ik graag met kleindochter Floor kleren voor deze trouwdag wilde kopen. Dat vond Floor een redelijk goed plan, ze wilde wel graag dat papa dan ook mee ging. Zo gingen we een paar weken geleden met z’n drieën naar de stad. Drie winkels bezochten we, toen was het klaar. Op meerdere fronten. Het eindresultaat hangt thuis in Floors kast.

 

Vandaag ging schoondochter drie haar trouwjurk voor de laatste keer passen. En ik mocht deze keer mee! We maakten er gelijk maar een dagje uit van, met een gezellige lunch.

De jurk is goedgekeurd, en meer dan dat. Nog twee weken wachten en voorbereiden….

Half a mile

Gisteravond reden we naar Zwolle voor een concert. Een afscheidsconcert van de groep Half a Mile. Onze eerste kennismaking met deze groep was een aantal jaren geleden op New Wine.

We waren onder de indruk van de geweldige muziek van deze band. Puur en mooi. Vooral de vrouwenstemmen (twee zussen) zijn oorstrelend en adembenemend. Na New Wine hebben we jammergenoeg geen optredens meer bijgewoond. Tot gisteravond dus.

Arjen Roolvink, bedankt voor  het ‘lenen” van je foto. 

Een tijdje geleden zag ik de aankondiging dat de band ging stoppen, na bijna acht jaar. Jammer, jammer! We besloten dat we het afscheidsconcert mee wilden maken. Gisteren was de dag. Het was bijzonder. Mooi en melancholisch. Loepzuiver gezongen songs. Eigen werk en eigen invulling van andermans werk. Gister zongen ze een deel van hun repertoire. Het was een feestje met toch wel, een verdrietige ondertoon. Daverend applaus was het slot. Het slot van deze band, ik hoop van harte dat er niet gestopt wordt met zingen. Dat zou pas echt zonde zijn. Dit lied maakte, vooral ook door de tekst, veel indruk op ons. Vandaar dat ik het opnieuw plaats.

We are one in the spirit

In mijn auto heb ik een CD van de Jars of Clay, met daarop dit nummer. Als ik op dinsdag de kleinkinderen uit school haal, zoekt Mees deze cd op en draait dit nummer. Luidkeels brullen we dat mee, heerlijk! Ik vraag me af of hij beseft wat hij zingt, zijn enthousiasme is in ieder geval aanstekelijk.

We weten dat we christenen zijn door onze liefde..

Algemeen Beschaafd Menselijk:

Vanavond keek ik naar het tv programma van Jacobine Geel. Ik las vanmorgen een verhaal daarover in het Nederlands Dagblad. Jacobine in gesprek met Remco Veldhuis. Het gespreksonderwerp was zijn voorstelling over de bijbel, getiteld “Lang verhaal kort”. Zonder bijbel opgevoed, heeft hij alsnog de bijbel gelezen en er een boekje over geschreven en voorstellingen over gemaakt. Wat ik er nu van zag deed me niet heel erg naar een theatervoorstelling verlangen.

In de uitzending waren korte fragmenten van de voorstelling te zien. Mooi vond ik het deel dat hij over de profeten deed. Hij verbaasde zich over wat het volk Israël met de profeten gedaan had, waarom deden ze dat? Wat de profeten als opdracht gaven was toch niet zo bijzonder? Zij lieten zien wat de goede manier van leven is, en hoe je met anderen om moet gaan.

Wat volgde in het gesprek met Jacobien,  was een beetje de  draak steken met hoe hoe wij vaak leven. (ook al trok hij het m.i. wel wat in het absurde) In plaats van de praten over de lengte van rokjes, is het beter te zorgen voor kleding voor hen die dat nodig hebben. in plaats van eieren te gooien bij azc’s kan men beter eieren brengen en zo noemde hij nog een aantal zaken. Algemeen beschaafd menselijk, zo noemde Remco Veldhuis het.

Hij vond deze bijbelboeken makkelijker te volgen dan bijvoorbeeld het boek Jozua. (teveel doden). De strekking van de profeten sprak hem aan. Al denk ik dan wel dat hij die boeken te horizontaal leest en niet goed ziet dat ze net zo goed over God gaan. God de Heer die gediend wil worden door zijn volk. Een volk dat in liefde naar Hem en elkaar leeft.

We are one in the spirit….

Lege flessen

Afgelopen donderdag verscheen er weer een blog van mijn hand op de website van het CGMV:

Het is de eerste dag met echte lentetemperaturen. Ik loop in de stad en zie de eerste moedige blote benen. Ik kijk om me heen en zie een man met een dikke muts op, gekleed in een warme jas. Langzaam fietst hij me voorbij, “alles goed?” vraagt hij. Achterop zijn fiets heeft hij een grote zak met lege flessen. Hij is op weg naar een flessenautomaat, om het statiegeld te innen.

Ik kom hem vaker tegen. Sterker nog, in de (korte) tijd dat ik pastoraal werker in zijn gemeente was, ben ik een paar keer bij hem en zijn gezin op bezoek geweest. De spanning over de vraag of zij een verblijfsvergunning zouden krijgen was destijds enorm. Inmiddels is die onduidelijkheid voorbij.

Gevlucht was hij, met zijn gezin, uit een Afrikaans land waar oorlog was. In onze stad was destijds een AZC. Er waren contacten vanuit de kerkelijke gemeente en zo kwam dit gezin in aanraking met de vrijgemaakte kerk, waar ze lid werden. De stap uit een Afrikaans land naar de Nederlandse cultuur was enorm. De vrouw paste zich aan, zij wilde snel Nederlands leren, deed haar uiterste best om in te burgeren, de taal te leren. Iets wat erg moeilijk voor haar was, ik mocht en kon haar een enkele keer helpen. Om me te verbazen over de moeilijkheidsgraad van de inburgeringscursus. Zij zag ook hoe anders de verhoudingen in Nederlandse  gezinnen lagen, vergeleken bij haar thuisland. Was dit de reden dat hun huwelijk spaak liep? Waren er andere redenen? ik wist dat er een vrij groot leeftijdsverschil tussen hen was en dat zij nog maar een jaar of vijftien was toen ze trouwden. Hoe dan ook, het liep spaak. De kinderen bleven bij haar.  Haar ben ik uit het oog verloren.

Hem kom ik nog regelmatig tegen, altijd op de fiets, altijd met een zak lege flessen achterop. Flessen die hij op zijn bekende adresje ophaalt, om zo een extraatje te ontvangen.  Adresjes waar dan meestal een maaltijd mee te eten valt. Werken kan hij niet door een ernstige ziekte. Gelukkig kon hij goede medische hulp krijgen.

Hij fietst me al voorbij voor ik een antwoord kan geven. Ook dat gebeurt vaker. Daar fietst hij, in de royale lentezon, met zijn muts op. Vluchteling. Vaak worden ze hun eigen land uitgespuugd.. vertrekken naar een ver zo anders land. Om hier (meestal) niet warm ontvangen te worden. Waarschijnlijk vertrok hij met veel hoop op een nieuw, beter leven. En ja, er is hier vrijheid, vrede, en gelukkig ook wel mensen die voor hem willen zorgen, en toch…

Page 1 of 16

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén