Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Categorie: Gehoord/ gezien/ gelezen Pagina 2 van 18

De beentjes van Hildegard

Het is begin week acht en inmiddels heb ik vijf films gezien en staan er nog een paar op mijn kijklijstje. Dit jaar wordt het jaar van de films voor mij.  Niet alle films heb ik hier genoemd. Ik zag ook nog Frozen twee, en de film over de twee pausen. Beide leuk, mooi/ leerzaam.

Op Valentijnsdag zaten wij in de bioscoop, tezamen met vele leeftijdsgenoten. Lag dat aan de film, of aan het tijdstip? Het zal ook wel niet toevallig zijn dat deze film op deze datum uitkwam. In deze week van het huwelijk, die eindigt op de veertiende van deze maand.

Ik kwam een paar bijzondere artikeltjes over relaties  tegen in kranten. In de Tubantia las ik vorige week een column van Saskia Noort, met de titel: mislukken in de liefde bestaat niet. (vooral n.a.v. de scheiding van Marco Borsato) Zij stelt in die column dat zodra liefde werken wordt, je weet dat je onderweg bent naar het einde ervan. Op diezelfde dag las ik een verhaal in het Nederlands Dagblad, waarin een heel ander verhaal verteld werd. Daarin werd gesteld dat mensen vaak het trouwen met de gedachte dat je dan altijd gelukkig bent en alles als vanzelf gaat. Dat liefde een werkwoord is, om een bekend boek aan te  halen, wordt vaak vergeten. Een relatie is dan leuk zolang het leuk is. Met als keerzijde dat alleen maar hard werken in een relatie zeer zwaar kan zijn.

Terug naar de film. De beentjes van Hildegard.Een film van Herman Finkers, met Johanna ter Stege als tegenspeelster. In Twente opgenomen, in het Twents gesproken. Een film over liefde die kan verstikken. Zoals Herman Finkers het bij “De wereld draait door” beschreef: een huwelijk kan ontaarden in begeleid wonen…

Wij vonden het een supermooie film, met een enkel minpuntje.  We zagen de ondertitelde versie. Twents is niet onze moerstaal, we verwachtten dat we het niet helemaal konden volgen. Het is leuk om in een film beelden uit je eigen stad te zien. Een feest van herkenning. We zagen zelfs nog het tankstation terug, waar we een tijd boven gewoond hebben.  “Zo, ’t zit er weer in”, was een kreet die we de ganse dag hoorden…

De film laat de dynamiek in het huwelijk van Jan en Gedda zien. Jan als “slachtoffer” van de liefde van Gedda. Ingekapseld en hulpeloos. Verzin een list… en dat deed hij. Dankzij die list belandt hij in een verpleeghuis, en verlaat het weer. Hij gaat op reis, op de meest primitieve manier: met een ezeltje aan de wandel. Tijdens die reis ontmoet hij zijn kinderen, ontdekt hij zichzelf. Wijst zijn zoon hem op zijn eigen aandeel in de relatie.

Wij kwamen erg enthousiast uit de filmzaal! Een film die een lach en een traan oplevert.  Mooie zinnen als: het heeft geen nut, maar het heeft wel zin. Treffend was ook het beeld van Jan over te dicht bij elkaar zijn: twee houtblokken op elkaar gelegd, zullen niet goed branden. Liggen ze wat verder uit elkaar liggen, dan branden ze als een tierelier. En het minpuntje? Het gebruik van Gods naam in de film. Jammer dat dit op deze manier gebeurt, zoals altijd voegt het echt niets toe, integendeel.

Als ik dit van te voren geweten had….

dan was ik hier helemaal niet naartoe gegaan.. zo hoorden jongste zus en ik vanmorgen achter ons mopperen. We waren op weg naar de handwerkbeurs in Zwolle. De mevrouw die achter ons liep had een verkeerd beeld van de af te leggen afstand, bovendien regende het nogal.

Toen ik ’s morgens op het enschedese perron samen met vele grijshoofden  stond te wachten, liep een meneer ons vriendelijk groetend voorbij. Ach, wat bijzonder. Eenmaal in de trein bleek dat deze meneer maar een paar woorden nederlands sprak. Hij moest naar Zwolle en vroeg enkele keren aan medereizigers welk station dat was. Dat werd verteld, nog zoveel keer stoppen, dan is het Zwolle. Die gesprekjes gingen in een mengeling van talen. Bij het uitstappen lachte hij  me nog eens vriendelijk toe. Hoe zou het zijn zo ver van huis te zijn, of, waarschijnlijker, je huis achter te laten?

De opmerking van de mevrouw: als ik dit geweten had, dan… werd voor zus en mij zo ongeveer de leidraad van de dag. Want het klinkt zo logisch, als ik dit geweten had. Ja, dan had een ieder wel dingen anders gedaan in zijn of haar leven. Al was het maar zoiets als een paraplu meenemen naar Zwolle. De vraag voor mij is dan wel of het leven dan zoveel beter/ aangenamer zou zijn? Wordt het dan niet een plat en lamgeslagen geheel, zorgen juist onze fouten er niet voor dat we leren en vallen en opstaan? Of is dat een te maakbare gedachte?

Met deze filosofische gedachten betraden wij de IJsselhallen. Alwaar veel vrouwen en een enkele man zich verdrongen voor alle stands die er waren. We zagen wol, nog meer wol, katoen, nog meer katoen, boeken, patronen en meer van dit soort dingen. Vorig jaar waren we hier ook. Toen was ik na anderhalf uur compleet klaar en gaar, moe en duizelig. Dat was vijf maanden na mijn fietsval. Deze keer had ik nergens last van, en liep de beurs diverse keren rond, op zoek naar dat ene dat ik toch echt nodig had. Dank zij mijn enorme richtinggevoel lukt het me om vele meters te lopen. Met dank aan zusje, die me door de warboel leidde.

Samen volgden we een workshop kennismaken met naaldfrivolité. Een bezigheid waarvan ik me nu nog afvraag of die in de categorie: als ik dit had geweten dan… valt. Oeps, wat moeilijk vond ik dit! Een gepriegel eerste klas. En uiteraard moet je alles gelijk snappen als je op een kennismakingsworkshop zit. Ik kwam mezelf en mijn karakter weer eens tegen…

Behalve de workshop scoorden we een haakpakket, zusje scoorde er zelfs twee, en ik nog een boek. Al met al (weer) een bijzondere dag. Juist deze ochtend las ik een blog over armoede. Er ontstond een discussie op facebook over armoede, wat de taak van christenen hierin kan zijn. (dit is mijn kort door de bocht vertaling)

Eens te meer besefte ik mijn bevoorrecht zijn in het kunnen gaan en staan waar ik wil. Op lichamelijk en financieel gebied. (en zo sluit deze blog mooi aan bij mijn vorige blog).

God openbaart zich in achteruitkijkspiegels.

Bovenstaande zin las ik in het boek “Duizendmaal dank” geschreven door Ann Voskamp. Eerder las ik van haar: “Gebroken leven”. Beide boeken zijn bestsellers in christelijk Nederland. Vooral met het boek gebroken leven,  ben ik lang bezig geweest. Ik moest me er toe zetten om het uit te lezen. Niet omdat ik de inhoud niet mooi vond, of niet begreep. Ik denk dat het aan de schrijfstijl of aan de vertaling ligt. Bovendien denk ik dat dit soort boeken niet bedoeld zijn als “doorleesboeken”

Ann Voskamp woont met man en zes kinderen in Ontario, waar ze een grote boerderij hebben. De kinderen krijgen thuisonderwijs. Haar leven is een vol en druk leven met ups en ook (veel) downs. De ondertitel van  Duizendmaal dank is: zoek het ware leven waar het te vinden is: vlak voor je neus.

En dat is dan ook wat er in dit boek gebeurt: al je zintuigen gebruiken om heel veel mooie dingen te zien die God wil geven. Ann beschrijft haar zoektocht, waarbij ze ontdekt dat Gods zegeningen soms letterlijk voor je voeten liggen.

Het hele  boek is gegroepeerd rond het woord: eucharisteo, dankzegging. Kort door de (mijn) bocht gezegd gaat het dan over genade, dankbaarheid, vreugde. Diepe vreugde is alleen te vinden aan de tafel der dankzegging (eucharisteo). Dit thema van dankbaarheid wordt heel mooi uitgewerkt. Ik heb genoten van de mooie zinnen die ik las. Ik heb dan de neiging om al die mooie zinnen te onderstrepen, toch maar niet gedaan deze keer.

Soms zijn het simpele zinnen, zoals: “hoe we kijken bepaalt hoe we leven…of we leven. Of: “bidden met wijdopen ogen is de enige weg naar bidden zonder ophouden”

Mooi en herkenbaar vond ik zinnen over bezorgdheid, over willen controleren. De schrijfster beschrijft hoe haar lichaam reageert, handen die zich niet in gebed vouwen, maar gesmeed tot vuisten van controle. “Altijd controle- pseudomacht vanuit de diepte. Bezorgdheid lijkt op actie, zegt ze, maar gebed is het.” En: “Waarom strek ik me uit naar controle, in plaats van naar vreugde?” Vreugde is hèt onderwerp van dit boek.  De schrijfster vraagt zich af wat de wereld aan meer woede, meer verontwaardiging heeft? “Hoe wordt de wereld gered als we onverholen vreugde verbieden, terwijl het de vreugde is die ons redt? Vreugde afwijzen uit solidariteit met hen die lijden, verlost niemand uit lijden, het omgekeerde wel. “ Eerlijk gezegd vind ik dat een best moeilijke zin, vooral het -door mij- gecursiveerde deel. Ook al wordt het nader uitgelegd, het is wel een zin waar ik nog op blijf kauwen.

Ik voel me aangesproken door heel veel dingen die Ann Voskamp schrijft. Ik las het boek als een bewustwording. Opnieuw kijken, anders kijken. Bewuster kijken en danken. Dat is wel wat ik uit dit boek haal.

Vorig jaar las ik “Liturgie van het alledaagse, Heilige gebruiken in het gewone leven, geschreven door Tish Warren. Dit boek en het boek van Ann Voskamp lijken wel wat op elkaar. Binnenkort volg ik (hopelijk) een paar nadenk avonden over het boek van Tish Warren, ik zie daar erg naar uit!

En die achteruitkijkspiegels? Ik vond het een prachtig beeld! Midden in ellende is het vaak moeilijk Gods hand en liefde te  zien. Kijk je achter om, dan kan het zomaar gebeuren dat je (weer) ontdekt dat Hij er toch bij was!

Donkere wateren

Wat getwitter en berichtjes tussen achterneef en mij leverde vorige week in eerste instantie een “potloodafspraak”op. Die afspraak werd uiteindelijk een pennenafspraak. (ik schrijf met een potlood in mijn agenda, omdat afspraken bij mij vaak veranderen). Die pennenafspraak was afgelopen woensdag en de ontmoeting was in Apeldoorn. Ongeveer het midden van onze woonplaatsen. Het doel was, naast ontmoeting, het bekijken van de film Dark Waters. Allebei hadden we de film Just Mercy gezien, allebei waren we onder de indruk van die film. En we vonden dat we deze film dan ook moesten zien. Beide films gaan over de strijd die een moedige advocaat aangaat met de gevestigde orde. In beide films overwint de advocaat. Beide films zetten aan het denken.

Dark Waters gaat over de strijd, die uiteindelijk twintig jaar zou duren, van een advocaat, Rob Bilott,  tegen de chemiegigant DuPont. Hij is net aan een carrière begonnen als zijn hulp wordt ingeroepen door een boer. Een boer die radeloos is omdat zijn land vergiftigd wordt, zijn koeien agressief worden, en doodgaan. In eerste instantie heeft Rob Bilott er geen zin in. In de loop van de tijd bijt hij zich steeds meer vast in deze zaak. Een zaak die uiteindelijk meer dan vijftien jaar duurt. Een zaak die enorme spanningen in het leven van de advocaat oplevert, spanningen in het advocatenkantoor, in zijn huwelijk en die grote invloed hebben op zijn gezondheid.

Het chemiebedrijf heeft veel vuil gestort, vuil dat chemische stoffen bevat. Deze stoffen kunnen kanker veroorzaken. Die stoffen zijn dus voor mens en dier zeer schadelijk. DuPont moet uiteindelijk gigantische bedragen aan schadevergoedingen betalen.Op zich terecht, die schadevergoedingen, maar wat heb je aan geld als je ziek bent, of grote kans hebt om ziek te worden? Want die kans bestaat.

Het angstaanjagende (vond ik) is wel dat de stof waar het om gaat teflon is. Een stof die algemeen bekend is. En nog angstaanjagender is dat uit de film blijkt dat DuPont willens en wetens door is gegaan met het storten van vuil, en produceren van goederen, terwijl het bij hen allang  bekend is dat het zeer ziekte verwekkend is.

Na afloop van de film gingen we nog een hapje eten. Op de een of andere manier ontkwamen we niet aan het vergelijken van beide films. Beiden vonden we dat de film Just Mercy dichter onder je huid gaat zitten, al wisten we niet zo goed waardoor. Maar beide films zijn indrukwekkend en zetten je aan het denken. Hoe gaan we met elkaar om, hoe gaan we met de schepping om?

Kortom, genoeg gespreksstof. Niet alleen de films, ook boeken en muziek waren gespreksonderwerpen. Grappig dat de een heel enthousiast was over een boek, en de ander er vraagtekens bij had. Ach, zo leer je weer van elkaar.

Ik blijf nog wel puzzelen over de film. Ontluisterende beelden over onze omgang met de schepping. De schepping als afvalbak, om maar zoveel mogelijk geld te verdienen, zo lijkt het. Een van de stoffen waar het in de film over gaat, is onlangs ook in Nederland in het nieuws gekomen: PFAS. Het is een onderdeel van veel stoffen die overal voor gebruikt worden. Ik was al eens van plan om mijn teflon pannen te vervangen, maar nu zit ik me af te vragen wat er dan gebeurt met stoffen uit mijn oude pannen…

Just Mercy

Gisteren zag ik weer eens een film, en wat voor een film! Vijf sterren in het Nederlands Dagblad, en ik had zo her en der al positieve geluiden over deze film gehoord. De voorstelling begon vroeg, en in eerste instantie leek de zaal niet vol te komen. Uiteindelijk rook de hele zaal naar popcorn, zat de zaal half vol en begon de film. Die duurde 137 minuten..

Gebaseerd op de harde realiteit. Een jonge advocaat die het opneemt voor ter dood veroordeelden in de staat Alabama. Nog steeds een staat die (in z’n algemeenheid) bekend staat om racisme. De staat ook waar de strijd tegen racisme is begonnen, Martin Luther King begon hier zijn marsen voor gelijkheid.

De film beslaat een lange tijd. Vanaf de arrestatie Johnny D, die geheel onterecht was, tot zijn vrijlating. We zien Johnny D in zijn cel, we zien zijn strijd. Maar ook hoe hij de moed opgeeft, zich geen mens meer voelt. Zich weer mens voelt door de strijd van de advocaat Bryan Stevenson, die hem ziet als mens en niet als object. Dat is wat een mens ten diepste nodig heeft, gezien worden!

We zien hoe er met mensen omgegaan wordt, de minachting voor Afro-Amerikanen, de hoogmoed, het liegen en bedriegen om de zwarte man achter de tralies te krijgen en vooral ook te houden. De film is spannend, ook al weet je dat het “goed” afloopt. En wat is goed, als je uiteindelijk in het slot van de film de echte Johnny D ziet, en erbij gezegd wordt dat hij zijn leven lang gebukt is gegaan onder zijn gevangenschap. Ik vond het ook bijzonder om dat laatste stuk te zien, met daarin beelden van de echte gevangenen, de echte gebeurtenissen, die beschreven zijn in de biografie van advocaat Bryan Stevenson, waar deze film op is gebaseerd.

Vannacht sliep ik niet zo rustig. Had nog teveel beelden in mijn hoofd, maar ook vragen. Hoe kan dit? En: hoe zou ik het zelf doen? De verleiding van macht, het makkelijk willen oplossen van problemen, ten koste van een ander?

Ieder mens heeft genade nodig, is het laatste dat er in de film gezegd wordt.

Ik stond in de filmzaal nog even te kijken naar de aftiteling van de film. Ik ben altijd benieuwd naar de muziek die er in films is. Ik werd aangesproken door een jonge man, heel enthousiast vertelde hij hoe hij de film vond, en hij verbaasde zich over al die discriminatie. Hoe bijzonder om aangesproken te worden. Ik had de neiging om hem te vragen of hij discriminatie ervaarde, als waarschijnlijk wel in dit landje geborene, maar zijn ouders ( vul ik in) niet.Maar ach, dat moment was al snel voorbij.

Gebed

Het is deze week de week van het gebed. In veel kerken komen mensen ’s avonds bij elkaar om te bidden. Een belangrijk gebedspunt is eenheid onder christenen. En dat is best een heikel onderwerp, waar ik het nu overigens niet over ga hebben.
Gisteren was het blue monday. Ik schreef er eerder over. Gister was het depressiegala, waar ineens veel over te doen is: waaraan wordt het geld besteed, wie is te vertrouwen en wie niet. Hoera, we hebben weer eens een rel voor deze dag. Morgen weer een andere, zo lijkt het wel. En gisteren, niet toevallig, begon een jonge vrouw een zit-actie bij het ministerie van volksgezondheid, een actie om actie te krijgen. Zo lang al wacht zij, en vele anderen, op hulp.

In het kader van de week van gebed voor de eenheid, plaatst het Nederlands Dagblad elke dag een gebed. Die van vandaag plaats ik hieronder. Ik vond het zo mooi, té mooi om niet te delen:

Voor alle sombere mensen, Heer, voor wie ’s morgens opstaat en niet weet waarom , en zich ’s avonds te slapen legt om liefst nooit meer wakker te worden; voor wie roept om hulp, maar alleen zijn eigen echo hoort; voor wie zoals Job graag het leven aan U terug zou willen geven, hoewel het de tijd nog niet is; voor al die mensen bidden wij: Heer, ontferm U!

En alsof het nog niet erg genoeg is, die kilte binnenin, kun je je daarbuiten ook nog in de kou gezet voelen, door haperende hulpverlening, en politieke prioriteiten die elders liggen. Acht jaar suïcidaal, 804 dagen op de wachtlijst – dat is, vertelde Charlotte Bouwman bij de Tweede Kamer, haar verhaal . U kende dat verhaal al, zoals U haar -en ons- ook kent, dieper dan wij onszelf ooit kunnen kennen. En toch vertellen we het U graag.

Het is Uw kinderen nu eenmaal vaak niet onbekend, Heer, de mist in het hoofd, de nacht van de ziel, de martelende eenzaamheid. Maar we geloven en we hopen erop dat de nacht zo donker niet kan zijn, en het gat niet zo zwart – of U bent daar. Uw stok en uw staf, ze vertroosten misschien niet altijd, maar ergens moeten we het daar wel van hebben. Christus, ontferm U!

Is het probleem niet vaak, Heer, dat we bij anderen het probleem vaak niet zien? Al is het duizend keer Blue Monday, en vinden er tienduizend depressiegala’s plaats, wat er omgaat in het hoofd van die ander, daar kunnen we alleen maar naar raden. En dan zeggen we vervolgens ook vaak de verkeerde dingen. Geef ons iets van Uw wijsheid en Uw geduld, een hart om de juiste prioriteiten te stellen. Heer ontferm U over ons!

© Dick Schinkelshoek Nederlands Dagblad, 21-1–2020

Beweging in de kerk

In mijn vorige blog vertelde ik over diverse artikelen die ik gelezen had. Bovendien zagen we de film “the two popes”. Wat me opviel in die film was (weer) het op verschillende manieren kerk zijn. Het statige mooie Rome, met zalen vol kunstschatten, rituelen in diensten. Daar tegenover de situatie in Argentinië. Geboorte en werkland van de huidige paus. Te zien was hoe hij werkte, met name onder arme mensen. In de film zien we zijn verbazing als hij in Rome is en in gesprek is met toen nog paus Benedictus. Hun werelden lagen nogal ver  uit elkaar.

Ik vraag me af of bij “ons” het beeld van kerkzijn ook aan het veranderen is. In mijn beleving wel. Je ging/ gaat naar de kerk om geestelijk bij te tanken, zodat je je werk door de week weer kunt doen. De diakenen doen hun goede werk in de gemeente, en zo nodig buiten de gemeente. Het algehele beeld was (is?) toch wel dat kerk zijn een naar binnen gericht iets is, bedoeld voor Woordverkondiging. Hulpverlening en woordverkondiging waren bijvoorbeeld in zendingsgebieden, twee aparte zaken.

Kerkdiensten waren rustige gebeurtenissen. Ik heb het nu over mijn eigen jeugd, en eigenlijk ook nog wel over de tijd dat onze kinderen klein waren. Je ging in de kerk zitten, en staat op aan begin en einde van de dienst. De dominee preekt, de organist speelt, je zingt de psalmen mee (of niet), en de kinderen blijven de hele dienst naast je zitten. Zo leerden kinderen wel in de kerk te zijn, of ze echt leerden luisteren heb ik altijd betwijfeld.

De wereld was (nog)  overzichtelijk, de kerk eveneens. Vrouwen bekleedden geen ambt, mochten tot 1993 ook niet stemmen, ouderlingen lezen een preek, want zij mogen zegenen. Mocht het zo zijn dat iemand anders dan een ouderling een preek leest, dan is er altijd wel een ouderling die dan toch de zegen kan en mag uitspreken. Zegenen is/ was kennelijk een ambtelijk iets. En als dat niet zo is, waarom lezen dan alleen mannen preken?

Het aantal te zingen liederen was beperkt en kinderen horen erbij, dus hele dienst aanwezig. O ja, je zit stil en bent ook stil. Het was ook de tijd waarin we veel dingen echt zeker wisten. Vrouw in ambt= schriftkritiek. Met je handen geheven zingen= evangelisch. Gaand en staande avondmaalsviering= rooms-katholiek. Gezamenlijk het Onze Vader bidden= is ook rooms-katholiek. En dansen is heidens, het kon gebeuren dat een huwelijk niet kerkelijk bevestigd werd, als een bruidspaar aangaf dat er op hun feest gedanst zou worden.

Ik verwees in mijn vorige post naar een blog van Robert Roth, over zittend geloven/ luisteren. Naar aanleiding van de post van Robert ontstond een gesprek op Facebook. Dat ging onder anderen over je veilig voelen in de kerk, veilig genoeg om te staan, ook al staat er verder (bijna) niemand. Om met geheven handen te zingen, om eventueel zelfs te dansen. Ik denk dat het er dan ook om gaat om elkaar die vrijheid te gunnen. Zonder oordeel… Niet alleen het oordeel van anderen, het is ook mijn eigen oordeel. Ik vind het erg lastig om die dingen los te laten, te laten vallen wat je ooit zo mee gekregen hebt. Dat ontneemt me (soms) vrijheid.

dansen in de kerk, schilderij van Marius van Dokkum

Ik wil met dit alles zeker niet zeggen dat alles moet blijven zoals  het is, en dat er geen ruimte is/ kan zijn voor meer beweging in de kerk(diensten) Graag wel! Ik vind het fijn om wel mensen te begroeten tijdens de dienst. Ik vind het jammer als ik dan achter me hoor: och dit is een fase en het zal wel overwaaien. Ik vind het fijn om na een preek even stil te zijn, tijd te hebben om het gehoorde te laten landen. Om te dansen in een dienst, ik had er eerlijk gezegd nog niet over nagedacht als optie. Het leuke van blogs is dan toch wel dat je aan het denken en puzzelen en kauwen wordt gezet. Dat had bij mij tot gevolg dat ik in de dienst van zondagochtend mezelf na een lied (in gedachten) zag dansen….

Kerk in beweging

In de afgelopen weken was de kerk (weer) vaak onderwerp van gesprek/ artikelen in kranten (met name Nederlands Dagblad)  en op social media. Gretig las ik een en ander. Soms met gefronste wenkbrauwen, soms geroerd. Al met al veel stof tot nadenken. Ik wil een en ander bij langs lopen en  mijn gedachten/ gevoelens daarbij delen.

De artikelen: op 30 december stond er een interview in het Nederlands Dagblad met Corstian van Westen. Hij was vier jaar kerkloos , voerde daar gesprekken over  met ‘lotgenoten’ en schreef uiteindelijk een boek over dit onderwerp.(Adieu Kerk! Adieu God? ) In de kranten van 2,3 en 4 januari volgde een correspondentie tussen een kerkverlater en een kerkblijver. Op Twitter vlogen de tweets over dit onderwerp heen en weer.

Robert Roth schreef een artikel op zijn website over “zittend geloven”, een pleidooi voor meer beweging tijdens kerkdiensten. Hier te vinden. In het Nederlands Dagblad van zaterdag 4 januari stond een artikel over een werkgroep binnen de Gereformeerd vrijgemaakte kerk in Spakenburg. Daar willen ze graag (terug?) naar klassieke diensten.

En tussen dit verbale gebeuren in keken wij de film: “the two popes”.

De artikelen:

Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik van het eerste artikel, over “opgelucht kerkloos christenzijn” denk of vind. (en ik vind dat ik wel overal iets van moet vinden)  De schrijver raakte teleurgesteld, vrienden verlieten de kerk, en zij gingen daarna ook weg. Uiteindelijk werd in hun woonplaats een nieuwe kerk gesticht, en daar zijn ze nu lid van. Misschien moet ik het boek lezen om het beter te begrijpen, misschien is het een generati ding, dat kan, ik werd in ieder geval niet erg geraakt door dit verhaal.

Dat werd ik wel door de eerlijke briefwisseling tussen Jeanette Westerkamp en Elsa Eikema. Jeannette is voor mij vooral bekend vanuit de New Wine conferenties, waar zij en haar man de grote aanjagers in Nederland zijn geweest. Elsa is een aanjager van het Graceland festival.

In de eerste brief vertelt Elsa haar verhaal. Een verhaal over een buurthuis, missionair bezig zijn, daardoor (??) vervreemd raken van de thuisgemeente, de ‘gewone’ kerkdiensten steeds lastiger vinden en tenslotte verwijdering met de reguliere gemeente, en tenslotte, niet verder uitgewerkt waardoor, vertrek uit het missionaire gebeuren. Tranen in mijn ogen, zoveel herkenning!

Met dit verschil dat wij uiteindelijk wel weer in een ‘reguliere’ gemeente instapten. Al was het in het begin weer heel erg wennen om een kerkdienst zittende mee te maken. Onze diensten waren iets beweeglijker.

Jeannette en Elsa laten in de brieven (6 in totaal) hun hart zien aan elkaar. Ze luisteren en bevragen.Er was eerlijkheid, geen veroordeling. Eveneens nadenken over wat een kerk is, wat je kunt vinden en brengen. Verbinding als sleutelwoord. Dit vond ik mooie gesprekken, zonder dat er een gezamenlijk slot communiqué uitgegeven werd.

Deze blog heet Kerk in beweging. Binnenkort het vervolg: beweging in de kerk.

Kerst

Gisteren bedacht ik dat mijn kerstdagen echt compleet zijn als ik nog een paar bijzondere panties zou hebben. Onlangs ontdekte ik dat ik wel 10 zwarte panties heb, maar het ultieme kerstpaar ontbreekt. Ik moest toch naar het centrum van de stad, dus ik zou op zoek gaan.

Maar mensen, wat een mensen! Overal druk druk druk. Geen ideale panties gevonden, na twee winkels vond ik het wel best. Ik liep nog even Hudson’s Bay binnen, de opvolger van V&D. Ook deze winkelketen haalde het niet en er was uitverkoop.

<– zo zag het er uit. Die grote letters! Die kreet! Ik vond het wel schokkend herkenbaar, het alles willen hebben. En dan die leegte erbij.

Alles willen hebben, uiteindelijk met lege handen staan. Hoe vaak zou dat gebeuren?

Morgen vieren we het kerstfeest. Ik hoop dat het voor iedereen ook echt vieren is. Vandaag nog ‘even’ wat boodschappen doen, wat laatste rommeldingetjes in huis, nog even wat administratie. En dan hopelijk nog genoeg energie voor een zangavond in de kerk vanavond.

Afgelopen weken waren de adventszondagen. Dit jaar wandelden we door het boek Micha. Ik vond het mooie diensten en mooie preken. Ik blijf de lijnen tussen oude en nieuwe testament zo mooi vinden en die lijnen werden (weer) zichtbaar gemaakt.

Vrijdagavond waren we bij een muziek avond van de groep LEV. Het was een mooie avond. Een mooie mix van hun eigen muziek en samenzang van oude en nieuwe kerstliederen. Het “ere zij God” knalde door de kerk. Normaliter niet mijn favo, deze keer  kreeg ik er kippenvel van.

Voor nu een ander lied, ook van LEV. Ik wens jullie goede kerstdagen!

 

Eeuwigheidszondag

Eeuwigheidszondag… eerlijk gezegd wist ik niet goed wat dat was. De laatste zondag van het kerkelijke jaar. Immers, volgende week begint de adventstijd. We beginnen opnieuw. Dat wist ik wel. In veel kerken worden op die zondag de de overledenen van het afgelopen (kerkelijk) jaar herdacht. In onze gemeente gebeurde dat tot nu toe, in de dienst op oudjaarsdag. Dan werd, oneerbiedig gezegd, de kerkelijke stand benoemd in de kerkdienst.

Nu dus anders. Zaterdagavond was er een Vesper, die ook dit onderwerp had. Het was vrijdag op de generale nog even heel spannend: er waren maar twee van de 8 alten aanwezig.. wat zou het worden? Het kwam goed, gister waren we met z’n vieren en dat ging prima. Het was mooi en fijn om te zingen, alleen jammer dat er erg weinig publiek was.

Ook de ochtenddienst gisteren stond in het teken van eeuwigheidszondag. In het moment voor de kinderen was aandacht voor tijd en eeuwigheid. Dat werd aan de hand van twee klokken uitgelegd. Voor zover dit uitlegbaar is. Wij leven in de tijd, bij God mogen we in eeuwigheid leven. Iets waar we ons geen voorstelling van kunnen maken. Duizend jaar zijn als één dag en één dag als duizend jaar, schrijft Petrus in een van zijn brieven. Een tekst die ik zaterdagavond mocht lezen.

Gisteren herdachten we de gemeenteleden die in het afgelopen jaar gestorven zijn. Drie personen, op relatief jonge leeftijd overleden  Familieleden van hen mochten een kaars aansteken.Een ritueel dat best veel indruk maakte. Je staat zo toch wel heel echt stil bij verdriet en rouw. Ik denk dat geen mens geen verdriet of rouw kent. Zo kunnen we gezamenlijk stilstaan bij gemis. (en hopelijk daarin elkaar ondersteunen)

Daarna zongen we dit lied:

Heer, zie ons huilen om gemis,
als aan het einde van de tijd
het dun vernis
van ons geluk breekt in de dood.
Zult u met ons zijn in dat uur,
vangt u de tranen op of engelen van u,
om hen, verloren aan de dood?

Heer, leer ons leven met de dood,
als aan het einde van de dag
de avond rood
kleurt door de ondergaande zon.
Zult u met ons zijn in de nacht,
wilt u herinneren aan uw geboortedag
die zo beloftevol begon?

Heer, geef in duisternis ons licht,
als, door de sluier van de rouw,
gebrek aan zicht
uw troost genadeloos verhult.
Zult u met ons zijn in die pijn,
wil ons tot leven wekken, helend bij ons zijn,
de hoop zijn die ons weer vervult?

t Robert Roth 160217
m Peter Sneep 161107

Mooi om dit lied te zingen! Bijzonder om zo stil te staan bij verdriet, en bijzonder om getroost te worden door zingen, lezen en luisteren.

Het lied is hier te vinden.

Wil je meer weten over eeuwigheidszondag, hoe dit in te vullen en vooral, meer liederen? Kijk dan op de website van Chiel Voerman.

Pagina 2 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén