Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Categorie: Kleinkinderen Page 1 of 4

Zwart op wit

Morgen zou je zestien zijn

zou je fietsen?

zou je paardrijden?

of zou je voor een scooter gaan?

 

Vandaag is je naam geschreven

kreeg je je plek

die je altijd al had,  zwart op wit, de oudste:

EMMA

We hebben een deal!

Gisteren mochten we van het gezelschap van twee kleinkinderen genieten. Het plan was om ’s middags naar de bioscoop te gaan en na afloop bij een gele M te gaan eten. De ochtend was niet ingevuld, maar de schuur van opa biedt ongekende speel en knutselmogelijkheden. En er zijn altijd nog de ontelbare mogelijkheden van de diverse schermen.

Toen ik Mees (8) en Floor (6) ophaalde ging hun onderlinge discussie of de gekozen film in 2D of 3D gezien zou worden. (belangrijk item: immers, moesten de bij hun aanwezige 3D brillen nu wel of niet mee. We blijven nederlanders, of beter: letten op het milieu, iedere keer nieuwe brillen is onzin)

We kwamen nog niet tot besluitvorming, de brillen gingen gewoon mee. In goed Nederlands zei ik dat we vast wel tot een deal zouden komen. Dat woord had nog wel enige uitleg nodig.  We reden naar huis en maakten een tussenstop bij de Intratuin, ik wilde potgrond kopen. Mees wilde kopen en gaan, Floor wilden het liefst nog alles bekijken en blijven. Mees keek blij en zei: “Oma, dit is de deal: we gaan naar de 3D film, dat wil Floor graag, en gaan nu snel de winkel uit, dat wil ik graag”.

Nadat Floor en ik een paar planten van nieuwe aarde en potten voorzien hadden, Mees samen met opa hout gehakt had en echte geweren gemaakt had, was het tijd om naar de film te gaan. Van te voren hadden we al wat te drinken en snoepen gekocht en die spullen in mijn tas gedaan. Dit in verband met de woekerprijzen in de bioscoop. We kochten kaarten en wilden naar binnen. Toen kwam de vraag of we wat te eten of drinken bij ons hadden, want dat mag niet. Ehm… ja, het antwoord was ja. (mijn tas was idd wel wat erg groot en dik). Dan moesten we dat afgeven, en jawel, heel fijn, dat mochten we na afloop van de film weer ophalen. Dat weigerde ik in eerste instantie. En ja, het systeem van regels zijn regels, dat ken ik. We liepen door naar boven, waar de filmzalen zijn. Helaas, daar werden we opnieuw aangehouden. En werden we gesommeerd onze spullen uit de tas te halen. Dat deden we dan maar. Met de plechtige belofte aan het personeel dat dit de laatste keer is dat we deze bioscoop bezoeken.

De film, waar we uiteindelijk voor kwamen, was leuk en boeiend. Drie D blijft bijzonder, de gebeurtenissen kwamen wel heel erg dichtbij. We keken de film Corgi. Een film met humor voor kinderen en volwassenen. Een film met een fraai verpakte ethische boodschap. Gelukkig had ik in mijn tas nog wat zakjes M&M’s, zodat de kinderen toch nog wat te snoepen hadden.

Floor en Mees vonden de film erg leuk al bleef Mees  3D lastig vinden, wat vooral komt doordat hij een bril draagt en het dus bril over bril is. Beiden genoten van de gekke scènes en gebeurtenissen, net zoals wij deden.

Op de wind letten.

In Prediker 11 vers 4 staat:

“Wie altijd op de wind let, komt nooit aan zaaien toe; wie altijd naar de wolken kijkt, komt nooit aan maaien toe”.

In de afgelopen week ging ik met kleinzoon Stijn een dag op stap. Ik heb al een tijd het idee om een rondje reuzenrad in Scheveningen te doen. Dat leek Stijn ook een goed idee. Oma had nog een vrij reizendag, en een krant had een leuke aanbieding. Zo gingen we op weg. Het was rustig in de trein, zeker voor vakantie tijd. We vermaakten ons prima, met gedrukte en andere media. Na ruim twee uur treintijd waren we blij in den Haag te zijn. We kochten een tramkaart, want naar Scheveningen lopen duurt echt wel drie kwartier en dat is best veel. We constateerden dat het best wel hard waaide toen we uiteindelijk op het strand kwamen.

We liepen door de Pier, op weg naar het paviljoen waar je dat reuzenrad in kunt. Omdat ik niet zo graag iets aan het toeval overlaat, had ik alvast kaarten gekocht. Bij de digitale  aankoop had  ik mijn telefoonnummer doorgegeven. We liepen nog in de Pier toen ik gebeld werd: “Mevrouw, het waait zo hard, we draaien niet vandaag.” Hm, daar had ik geen rekening mee gehouden! Ik had juist niet op de wind gelet…

Dit was een kleine cursus omgaan met teleurstellingen voor ons. Dat lukte best goed, we besloten er een educatieve draai aan te geven door naar het Binnenhof te gaan. Dat deden we, daar aten we ijs en bekeken de gebouwen eens goed. We slenterden nog wat door het centrum, kochten nog wat en gingen weer naar huis. De terugreis in de trein was erg gezellig. De trein was nu best vol, vooral omdat er nogal wat Oranjesupporters meereisden.

Ik denk dat dit verhaaltje wel past in de bloghop van deze zomer, met als thema: licht en luchtig.

Vloggertje

Oma als blogger, kleinkinderen als vloggers.

Stijn, oudste kleinzoon, vlogt al een tijdje. Af en toe is zijn zusje Floor filmonderwerp. Geweldige onderwerpen, grappig om te zien! (haha, helemaal niet bevooroordeeld hoor..

 

Kostbaar

“Oma,  gaan we nog een keer naar de Spelerij?”, vroeg oudste kleinzoon. (13). De vraag verraste me. De laatste keer dat we er waren was drie jaar geleden, en het leek er op dat dat voor hem ook echt de laatste keer zou zijn. Maar als jullie graag willen, dan doen we dat toch?

Zo reden we gisteren  naar DIeren. Naar de Spelerij/ de Uitvinderij.  Oudste en een na oudste kleinzoon met opa en oma. De Spelerij lieten we een beetje links liggen. Te koud en te nat. In de Uitvinderij was het behoorlijk druk.

We begonnen de dag heel gezond.  Zo grappig, vier keer koffie en geen frisdrank meer. We bakten ons eigen stokbroodje als lunch.We maakten veel dingen. Onvermoede creativiteit borrelde op. We maakten een vloot van piepschuimbootjes.

 

 

We probeerden mooie dingen van plexiglas te maken. We ontdekten dat het niet handig is om eerst een mooie vorm te maken en dan een gaatje te boren.. niet de meest praktische volgorde.

En waren om een uur of vier toch echt uitgewerkt en uitgeknutseld. We stapten weer in de auto, waar de schermen weer in gebruik genomen werden. Die hadden ze toch wel een beetje gemist overdag.

We besloten bij de meest gezonde restaurantketen van het land te eten. (al is de naam restaurant teveel eer). Want eigenlijk hoort dat toch, als je een dagje met je opa en oma op pad bent, afsluiten met fastfood en ijs.

 

Kostbaar staat boven deze blog. Voor ons was dit een kostbare dag. (letterlijk en figuurlijk) Genieten om zo met elkaar op pad te zijn. Genieten om zo deel te mogen zijn van elkaars leven.

Nat en niet nat

Het is meivakantie, kinderen hebben vrij en mama’s moeten wel werken. Dan is een oma in de buurt wel makkelijk. Zo ook afgelopen dinsdag. Het was een rustige oppas, de helft van de kinderen logeert bij andere opa en oma. Zo was ik met oudste en jongste kleinkind. De was was gestreken, de koffie opgedronken en er waren nog wat nuttige of leuke dingen gedaan. We deden een spelletje.

Memory over de zondvloed. Spelregels werden aangepast aan de stand van het moment. Gelukkig voor mij had het spel maar vijftien setjes kaarten. Dat was nog redelijk te overzien en te onthouden.We oefenden ons in het selfies maken.

Na het spel was het tijd om de neus buiten de deur te steken. Het ene moment scheen de zon, daarna zag ik alleen maar wolken, vervolgens regende het. Kortom, ik aarzelde om weg te gaan. Floor vond dat allemaal onzin, zij wilde gewoon gaan. Jas aan en dan weg oma.

We wandelden naar het winkelcentrum, deden onze boodschappen en zagen allerlei mooie armbandjes, haarspeldjes en andere bijzondere dingen. Floor is een kei in het niet vragend vragen.

Op de terugweg was het nog steeds droog. Floor legde uit: “Oma, het is nat, of het is niet nat. Maar het is niet erg hoor. Als het niet nat is, komen we gewoon thuis. Als het nat is, neem je een paraplu mee en dan ben je niet nat. Maar als we de paraplu vergeten zijn en het is nat, dan pakken we thuis een handdoek en drogen we ons af. Klaar.”

Het was heerlijk om zo in de kleine overzichtelijke wereld van een vierjarige te zijn!

Sing

Als het vakantie is, is het bijna traditie om naar de film te gaan met (enkele) kleinkinderen. Vorige week gingen Mees, Mart en ik naar de film Sing.

De jongens vonden het een supermooie film. Bij de een staat ie op de eerste plaats van mooie films, bij de ander op nummer twee. (Wiplala was nog net iets mooier) De film is vol muziek, ik denk dat volwassenen dat dan weer leuk vinden. Het verhaal is niet zo spannend. En gelukkig loopt alles goed af.

Uiteraard zat er een boodschap in verpakt. Ik was benieuwd of M&M die opgepikt hadden. De oudste wel: het gaat erom dat je dingen doet, ook als je ze heel erg eng vindt. Dat je dingen doet die je leuk vindt, ook als het spannend is. En oma, het is logisch dat  in een film die “Sing” heet, veel gezongen wordt.

 

 

 

Finding Dory

Om het begin van de schoolvakantie te vieren gingen we afgelopen zaterdag met twee kleinkinderen naar de bioscoop, om de film Finding Dory te gaan bekijken. Ik wist nog net dat dat eens soort vervolg op Finding Nemo is. Dus die eerst maar thuis bekeken, voorzover mogelijk. Het exemplaar dat ik uit de bieb geleend had, was van een slechte kwaliteit. Ik snapte nu wel wie Nemo was.

We gingen met Mart en Mees, 9 en 6 jaar oud. Vol spanning en verwachting zochten we onze plaatsen op.  Eerst moesten we ons door een hele serie reclames worstelen. Vervolgens nog een aantal trailers van films in aanbouw en eindelijk begon het dan! Mees begon al ongeduldig en hongerig te worden.

De film… tjonge wat een aaneenschakeling van gebeurtenissen! Veel meer actie dan in finding Nemo. Ik vraag me af hoe een kinderbrein dat allemaal volgen kan. De kinderen vonden het een mooie film, de mooiste ever, oma. Tja, daar doe je het voor, toch? Nog popcorn, nog drinken, en we wisten zeker dat ze geen trek meer in de warme maaltijd zouden hebben.

De film. Wij vonden het zelf ook een leuke film, al is het verhaal misschien wat simpel. Vergeetachtige Dory gaat op zoek naar haar ouders die ze is kwijtgeraakt door haar “kortetermijngeheugenprobleem”. Dat terugvinden lukt uiteraard wel, na een aantal avonturen met mislukkingen. Ze blijft zoeken, op haar manier. Daarbij krijgt ze hulp van anderen, en vooral van een octopus met zeven poten, een septopus dus. De redder tegen wil en dank. Er zitten mooie thema’s in: moed en hoop houden. De ouders van Dory hadden allerlei schelpenpaden naar hun huis aangelegd, zodat Dory makkelijker de weg terug zou vinden. De verloren dochter die weer thuis kon komen…

Door blijven gaan, op je eigen manier bezig zijn, zijn eveneens thema’s . Vooral dat laatste is een item. Ik las in het ND een recensie waarin gesteld werd: “Het: “je mag zijn zoals je bent”wordt er in geramd met de subtiliteit van een potvis.”

Wij zijn naar de nederlands gesproken, 2d versie geweest. Zowel allernaaste als ik meenden stellig de stem van Brigitte Kaandorp te herkennen als Dory. Dat bleek niet zo te zijn.
Al met al: leuke film, met veel plezier naar gekeken, de kinderen waren erg enthousiast. Kortom: goed begin van de vakantie!

Musical

Gisteravond mochten we de afscheidsavond van groep acht van oudste kleinzoon meemaken. Bijzonder om daar bij te mogen zijn! Een volle zaal, veel mensen, veel emoties. De musical heette “Overboord”. Ik heb het idee dat deze musical de hit van dit jaar is, ik zie die titel vaker voorbij komen, zo aan het eind van het schooljaar. Een verhaal over samen iets voor elkaar krijgen, samenwerken. Een reis maken die een heel andere invulling krijgt dan de passagiers denken. Is dat niet een beetje zoals het leven is? Niet weten welke invulling je leven krijgt? Je kunt wel denken dat jij de baas over je eigen leven bent, maar vaak gebeuren er zoveel dingen waardoor je een andere kant opgaat dan je oorspronkelijk dacht, of hoopte.

stijnkapitein

De teksten vond ik grappig, leuke woordspelingen. Spreekwoorden die letterlijk gebruikt werden, grapjes. Leuke liedjes, goed gezongen. Grappige rolverdeling, met de juiste kinderen op de juiste plaats. Hulde aan de organisatoren!

De reis in de musical stond onder leiding van een pittige kapitein die zijn rol met verve speelde. Gaaf om te zien en mee te maken.

Op het laatste moment had de klas bedacht nog iets voor de leerkrachten te organiseren. “Toen we bedachten dat we nog iets wilden organiseren, hebben we om te beginnen een app-groep gemaakt” Omgaan met social media hoeven ze niet meer te leren!

Bemanning en passagiers: een goede reis gewenst en bedankt voor de gave avond!

Dinoplaatjes

Maandagochtend, ik wist nog niet eens dat er weer een actie was, werd ik al aangehouden met de vraag of ik dino-plaatjes had. Niet dus. In de loop van de week begon het langzamerhand te dagen dat onze grootgrutter weer een actie had uitgevonden. En als je dan niet mee doet met het europees kampioenschap voetballen, dan moet je iets anders ‘slims’ bedenken om klanten te (blijven) lokken. Dinoplaatjes dus.

Meestal spaar ik alle soorten plaatjes voor de kleinkinderen. Ze hebben inmiddels albums vol. Of misschien wel hadden. Bij deze actie twijfelde ik even. Dinosaurussen? Evolutie? Ach, ik hoef ze niet op te voeden en ga er even niets van vinden of over nadenken. Grappig, inmiddels is derde kleinzoon aan de beurt om te sparen. De oudsten krijgen andere interesses en kleindochter is nog niet zover.

dinosahGisteren was ik in ons winkelcentrum nog niet in om die ene stomme boodschap die ik vergeten was, te kopen,  of ik werd al aangehouden door een klein meisje: Mevrouw, mag ik uw dinoplaatjes? Geïrriteerd merkte ik op dat ik maar één boodschap hoefde te halen. Soms vind ik dat hele plaatjesgedoe zo verschrikkelijk irri! En natuurlijk verplicht geen mens me om bij deze supermarkt te kopen en zijn er legio alternatieven. Maar ja, daar moet ik dan weer veel verder voor fietsen…..

Vandaag ging ik even met kleindochter boodschappen doen. Ik had genoeg gekocht om in aanmerking te komen voor een pakje kaartjes. Zij kreeg ze van de caissière. Kleindochter gaf ze weer aan mij: “Hier oma, is voor de jonges”.

In ons wijkwinkelcentrumpje zitten de kinderen overal om om plaatjes te vragen. Vanmiddag ging allernaaste even wat boodschapjes doen. Opnieuw zaten er kinderen. Voordat zij iets konden vragen aan hem, vroeg hij aan de kinderen: “Hebben jullie dino-plaatjes voor mij? Ik spaar ze ook”.

Wat verbazing en gedoe. Toen hij de boodschappen in zijn fietstas deed kwam er een meisje naar hem toe. “Alstublieft meneer, deze heb ik dubbel, die mag u wel hebben”. En hij kreeg een stapel kaartjes in de handen gedrukt.

 

Page 1 of 4

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén