Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Categorie: Kleinkinderen Page 2 of 4

Dinoplaatjes

Maandagochtend, ik wist nog niet eens dat er weer een actie was, werd ik al aangehouden met de vraag of ik dino-plaatjes had. Niet dus. In de loop van de week begon het langzamerhand te dagen dat onze grootgrutter weer een actie had uitgevonden. En als je dan niet mee doet met het europees kampioenschap voetballen, dan moet je iets anders ‘slims’ bedenken om klanten te (blijven) lokken. Dinoplaatjes dus.

Meestal spaar ik alle soorten plaatjes voor de kleinkinderen. Ze hebben inmiddels albums vol. Of misschien wel hadden. Bij deze actie twijfelde ik even. Dinosaurussen? Evolutie? Ach, ik hoef ze niet op te voeden en ga er even niets van vinden of over nadenken. Grappig, inmiddels is derde kleinzoon aan de beurt om te sparen. De oudsten krijgen andere interesses en kleindochter is nog niet zover.

dinosahGisteren was ik in ons winkelcentrum nog niet in om die ene stomme boodschap die ik vergeten was, te kopen,  of ik werd al aangehouden door een klein meisje: Mevrouw, mag ik uw dinoplaatjes? Geïrriteerd merkte ik op dat ik maar één boodschap hoefde te halen. Soms vind ik dat hele plaatjesgedoe zo verschrikkelijk irri! En natuurlijk verplicht geen mens me om bij deze supermarkt te kopen en zijn er legio alternatieven. Maar ja, daar moet ik dan weer veel verder voor fietsen…..

Vandaag ging ik even met kleindochter boodschappen doen. Ik had genoeg gekocht om in aanmerking te komen voor een pakje kaartjes. Zij kreeg ze van de caissière. Kleindochter gaf ze weer aan mij: “Hier oma, is voor de jonges”.

In ons wijkwinkelcentrumpje zitten de kinderen overal om om plaatjes te vragen. Vanmiddag ging allernaaste even wat boodschapjes doen. Opnieuw zaten er kinderen. Voordat zij iets konden vragen aan hem, vroeg hij aan de kinderen: “Hebben jullie dino-plaatjes voor mij? Ik spaar ze ook”.

Wat verbazing en gedoe. Toen hij de boodschappen in zijn fietstas deed kwam er een meisje naar hem toe. “Alstublieft meneer, deze heb ik dubbel, die mag u wel hebben”. En hij kreeg een stapel kaartjes in de handen gedrukt.

 

Jongens en meisjes

Vandaag was er bij dé krant een bijlage: Nieuw leven. Met daarin ook wat verhalen over gezinnen met alleen maar zonen, of alleen dochters. Blije verhalen. Ook een deskundige liet zijn licht schijnen over dit soort gezinnen. In de inleiding stond: “In een jongensgezin betekent het dat een moeder het zwaar kan hebben”.

Tja, wat zal ik daar van zeggen? Toen ik zwanger was van onze jongste zoon werd er een echo gemaakt. We hebben het over ruim 30 jaar geleden. Nu is het normaal dat het geslacht van de baby van te voren bekend gemaakt wordt, toen was het eigenlijk verboden om het te weten. Degene die de echo maakte deed alsof hij een grote gunst verleende door te onthullen dat we opnieuw een zoon zouden krijgen. En ik was superblij. Ik was zó bang dat een dochter, na drie zonen, een verwend prinsesje zou worden. Vier zonen opvoeden…. Ja, het was goed en gaaf en ik zou geen van onze ‘vogels’ kunnen missen. Toch denk ik dat er meer evenwicht in een gezin is als beide ‘soorten’ aanwezig zijn. En ik denk dat onze zonen ook wel eens de vrouwelijke inbreng gemist hebben.

Ik heb ze heel wat keren meegesleept de stad in, om te winkelen. Tot ze het spuugzat waren. Dan ging ik maar weer alleen. (oei, dit klinkt wel zielig)

We mochten opa en oma worden. Vijf kleinkinderen.. de oudste, een meisje, mocht gelijk al in de hemel leven. Daarna werden er drie gezonde jongens geboren. Uiteindelijk kwam Floor. Inmiddels ook alweer bijna vier jaar. De tweewekelijkse oppasdagen zijn alweer bijna voorbij. Ik merk dat zij toch een bijzondere plek heeft. Zowel in haar gezin als in ons hart. Het is anders dan met de jongens, of dat nu onze ‘eigen’ jongens vroeger is, of met haar broers, die zij steevast als “de jonges” benoemt.

Deze oma sloeg aan het haken, een rokje, gehaaktrokjeeen deken. ( want oma, die deken isse jose en mijn kamer is ook jose).

We maken selfies, want dat is zo leuk. selfie

Of dan toch (eindelijk) met een meisje winkelen, zoals vanmorgen. Ze ontdekte een broek met een geweldig dessin: frozen. Als een volleerde mannequin hield ze die broek voor zich. Ze was helemaal verliefd, dat was wel duidelijk. “Oma”, zo sprak ze. “Weet je, opa koopt weleens iets voor mij….. ”

“Welke opa”, vroeg ik. “Jouw opa”, zo klonk het. Ja, wat moet je dan doen als oma?

Het ging om deze legging:

legging Ik schatte in dat mama hier niet erg gecharmeerd van zou zijn. Misschien zou het als pyamabroek kunnen, meer niet. Dus ik kocht niets. Zonder protest verlieten we de winkel, om een andere winkel binnen te stappen. Een modezaak, heel verrassend. Ook daar was Floor druk bezig met bekijken welke kleren haar zouden passen. Dat ze ook zeer sociaal is bewees  ze weer eens. Ze haalde allerlei kleren uit de rekken. Ze hield ze voor mij en tegen me aan, voorzover dat lukte. Ze sprak me voortdurend bemoedigend toe: “Oma, deze past wel voor jouw buik”. Daar moet je toch echt een meisje voor zijn, om dit te zien en zeggen…

 

Strijken

Afgelopen woensdag stond er een fraaie column van Neel Frens in het Nederlands Dagblad. Ik lees ze altijd met veel plezier, een soort onderkoelde humor die me aanspreekt, een laagje dieper dan je in eerste instantie denkt, ik houd daar van.  Het onderwerp was deze keer strijken en daaronder de laag wanneer stop ik met zorgen? Een van de Frensjes, zoals zij haar kinderen noemt, moet voor zijn werk overhemden dragen. Maar weet niet hoe ze te strijken. Och, gebrek aan de opvoeding, kan ingehaald worden. Frensje krijgt strijkles en alles gaat goed. Moeder kan het (nog) niet loslaten, het eind van het verhaal is dat zoon de overhemden mee naar huis neemt en fris en gestreken weer mee naar zijn woonruimte neemt.

Als kind had ik een houten strijkplankje met een eigen strijkijzer. Van degelijk ijzer, met een rode bovenkant en houten handgreep. Ik heb het jaren gehad, en het zou wel eens pas bij onze vorige verhuizing verdwenen kunnen zijn. Ik mocht altijd de zakdoeken strijken, als mijn moeder ook aan het strijken was. Strijken is niet helemaal mijn hobby geworden, al is het wel rustgevend. Maar ja, het is ook tamelijk zinloos, draag een overhemd een half uur en dan..

Stijken… ik heb het alle zonen geleerd. Om de beurt waren ze aan de beurt. Ze leerden overhemden strijken, spijkerbroeken en vooral ook zakdoeken. Om de beurt was het hun wekelijkse taak om de strijk weg te werken. (dit waren dan weer wel de klusjes waar extra zakgeld mee te scoren was).

In de afgelopen jaren paste ik een dag in de veertien dagen op, als kinderen naar hun werk waren. Doorgaans streek ik dan wat overhemden en andere kleding. Tot mei vorig jaar, toen stopte het oppassen door de ziekte van onze schoondochter. Een heftige ziekte die er flink inhakte. Werken was onmogelijk, leven werd overleven. In december volgde een operatie en daarna ging het langzaam beter.

floorstrijktVanmorgen mocht ik weer oppassen. Een halve dag, om te proberen hoe het werken zou gaan. Floor vond het maar raar en ook wel spannend. Mama weg, oma hier. Raar! Na een half uur was ze er weer aan gewend. Ik pakte de draad weer op en had strijkwerk en -ijzer meegenomen. En sloeg aan het strijken. Het duurde maar even of Floor vroeg of ik haar ‘ding’ op wilde halen, dat was op haar kamer. We gingen samen op onderzoek uit en ontdekten een strijkplank en strijkijzer.

Zo gingen we samen aan het werk. Floor streek de zakdoeken van opa, ik de overhemden van haar papa. We zongen er een zelfgemaakt liedje bij en hadden dikke pret. Wat heb ik deze keer genoten van het strijkwerk!

Dank u voor deze nieuwe morgen…

Om half zeven begon mijn dag. Ik werd gewekt door een liedje over een dikke olifant, dat uit de kamer naast de onze klonk. Vervolgens was het: “oma, opa” niet van de lucht. Tot een kwartier geleden. Nu klinkt er uit die kamer: Dank u voor deze nieuwe morgen. Een betere manier om naar de zondag toe te leven is er niet.

Vandaag (en morgen) zijn de twee M kleinzonen bij ons te logeren. Er is gebouwd met Lego, er zijn veelvuldig filmpjes op alle mogelijke schermpjes bekeken, we hebben  gefietst, en geknutseld.

bommenengranatenVeel geknutseld, er moest van ‘peverseliebuizen’ een geweer gemaakt worden. Dat is uiteindelijk gelukt. Het geweer ligt te drogen, een echt geweer hoort uiteraard zwart te zijn, en dat kan morgen gebruikt worden. Behalve een geweer werden er nog bommen en granaten geproduceerd.

We aten vanavond patates, kroketten, kipnuggets, een vlafliptoetje en chocoladekoekjes. Daarna nog een bak chips, want er moest toch ook nog een film gekeken worden vanavond. De lunch bestond uit witte broodjes met pindakaas en hagelslag. “Weet je waarom oma? Omdat dat thuis niet mag”…

De vaatwasser is vol, het vloerkleed doorgaans egaal zwart, is nu wat vaal en gespikkeld. Opa is gevloerd en oma bijna en we hebben een prima dag gehad. In alle rust, zonder huishoudelijke klussen of wat ook, de dag een beetje doorgedobberd. Dat levert bij mij herkenning op:  o ja, zo ging dat vroeger. Doorgaans weinig lijn in de dagen, dat lukte niet zo heel goed, de dagen gingen voorbij met van alles wat gebeuren moest.

Nu voelt het ontspannen, er hoeft niets en mijn gedachten die de laatste tijd eindeloos door kunnen malen, waren deze dag gericht op wat de kinderen graag wilden. Alleen de verantwoordelijkheid  voor deze dagen voor de kinderen. Voor het nu en niet voor later. Dat levert ongedwongen genieten op. Dan kan ik dankbaar zijn voor het genieten van het nu. Tegelijk herinner ik me dat ik het vaak zwaar vond in de tijd dat onze kinderen klein en later puber waren. Zwaar omdat ik me zo verschrikkelijk verantwoordelijk voelde en het moeilijk vond te vertrouwen op God, dingen los te laten en aan Hem over te geven. Of vond ik het zo moeilijk wat vertrouwen in mijzelf als moeder te hebben? Och, loslaten, overgeven, laten gaan…

In het nu leven, het blijft soms lastig. Evenals danken.. daarom dit lied: https://youtu.be/02f8w6WzDrc

Beeld en geluid.

Voor de gezelligheid van deze dag geef ik een acht, en voor wat we gezien hebben een vijf of zes, zegt de een. De ander, vijf jaren jong, geeft een elf voor deze dag en de derde een acht of negen voor de gezelligheid en voor de inhoud van de dag.

Het was afgelopen week herfstvakantie. Het is een soort traditie om met de kleinkinderen op pad te gaan. Deze keer was ons reisdoel Beeld en Geluid in Hilversum. Het eerste plan was om met de trein te gaan, het tweede plan, met de auto werd uitgevoerd. De heenreis verliep voorspoedig, tot we de parkeergarage in wilden rijden. Die bleek vol te zijn. Dan maar ergens anders parkeren.

beeldengeluidWij waren niet de enige die deze druilerige dag uniek vonden voor een bezoek aan dit gebouw, museum, tja wat is het eigenlijk? We werden ontvangen door iemand die ons loten van de Bankgiroloterij wilde verkopen. Haar missie mislukte bij ons. Die loterij was nadrukkelijk aanwezig…

We kregen allemaal een ring, waarmee we konden scannen, waardoor we allerlei dingen te zien kregen. Voor een vijfjarige best lastig.. De kinderen hadden deze bestemming zelf uitgekozen want je kunt er allerlei leuke dingen doen. Dat was de bedoeling. Doordat het zo druk was kwam daar niet veel van terecht. Te lange wachtrijen en te bescheiden kinderen. Of toch wat schaamte, om zelf allerlei geluiden bij animal crackers te mogen maken, terwijl er wildvreemde mensen ongeduldig staan te wachten tot zij aan de beurt zijn.

We hebben heel veel gezien. Voor allernaaste en mij was het boeiend en bijzonder. We hebben veel van vroeger gezien, oude films, oude tv’s, radio’s, foto’s.Voor ons veel  herinneringen dus. We gaan er vast nog wel eens een dag naar toe, als we een dagje vrij reizen hebben.

Voor de kinderen viel het wat tegen, dat was hun eigen gedachte ook. Loeki de Leeuw? Wie was dat dan? Of de poppen van de Fabeltjeskrant? Huh? Leuk voor opa en oma, al die herinneringen, maar het zegt hun niet veel.

Op de terugweg belandden we in een file, van zo’n kilometer of twaalf. Dat vroeg veel van het geduld van de kinderen. Gelukkig zijn er dan telefoons met internet, of Ipods. Of liedjes om te zingen, we leerden weer heel wat bij. Aan het eind van de rit werden de cijfers gegeven. Tot onze verrassing hoge cijfers, en dat was dan weer heel fijn.

O ja, en het samen eten bij de Mac Donalds was natuurlijk iets om de hele dag al naar uit te zien! ‘Oma, ik wil graag melk en knijpfruit en kipnuggets’, was het verzoek. En geen patatjes. Ook goed, die patatjes at oma wel op. Tel je zegeningen, een voor een. Deze dag telde voor veel zegeningen.

Dankbaarheid, ondanks alles.

De uitdaging van de maand mei in een facebook groep: schrijf een blog over dankbaar zijn, ondanks alles. Het onderwerp triggerde mij enorm. (#bloghop. https://gloriaenkyrie.wordpress.com/2015/05/03/dankbaar-ondanks-alles-bloghop-mei/  )

Dankbaar zijn. “In voorspoed dankbaar, in tegenspoed geduldig”. Op catechisatie leek het mij destijds het moeilijkst om in tegenspoed geduldig te zijn.

Afgelopen week was ik echt niet dankbaar! Vorige week werden we opgeschrikt dat een van onze schoondochters in het ziekenhuis opgenomen was, omdat ze een bijzonder laag Hb had. De waarschijnlijke oorzaak was een auto-immuun reactie. Een moeder in het ziekenhuis. Dat levert praktische problemen op. Problemen die gelukkig snel opgelost werden.

Iets minder snel verdween de spanning. Ik zat (nu) helemaal aan mijn phone gekluisterd. Kwam er een appje? En wat was dat dan? Het Hb was zó laag dat ik veel visioenen en ook flashbacks had. Flashbacks naar mijn tijd als verpleegkundige op de IC. Organen die inklapten en niet meer deden wat  ze moesten doen, ten gevolge van een heel laag Hb. Tja, op een IC zie je alleen dat wat er allemaal mis kan gaan, en niet wat er goed gaat.

Nu, een week later, kon schoondochter ontslagen worden uit het ziekenhuis. Geen medische noodzaak meer voor ziekenhuisopname. Dan mag/ moet je naar huis. Gelukkig kan ze nog een paar dagen bijkomen bij haar ouders. Daar is haar dochtertje ook te logeren. De zoons zijn thuis, of op school. Gisteren was mijn “oppasdag”, en ik kon merken dat een ieder niet in het normale doen is. Je moeder in het ziekenhuis, of nu dan, niet thuis maar ergens anders, dat is niet echt fijn. Hoeveel fijne mensen er ook om hen heen staan.

Ben ik dankbaar? Ja, voor de zorg die er in dit land is. Medische zorg. Er is goed gekeken naar wat er aan de hand was, er is goed gehandeld. Na ontslag volgen nog controles, om te checken of het Hb blijft stijgen, wat de bedoeling is. Zodat de vermoeidheid kan verdwijnen. Vermoeidheid die nu nog deprimerend is.

moe

Ik ben dankbaar dat leven gespaard is. Dankbaar voor alle mensen die meehielpen en meedachten met M&M en kinderen.

Ben ik dankbaar naar God toe? Met de gedachte dat Hij het leven en de weg van het leven bepaalt. Ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk te begrijpen, of te bedenken waarom dingen gebeuren. Ik schrijf het aarzelend, alsof ik vind dat God mij soort van verantwoording schuldig is. Wat onzin is, en toch zou ik zo graag wel willen weten wat de zin van deze ziekte is, een ziekte in een gezin waar het nog niet vaak echt rustig is geweest. Wat wil God ons leren? Of is het “domme pech?”.

Ik zoek het maar weer bij Job, dat verhaal blijft me boeien en bezighouden. Hij klaagt God aan, vervloekt zijn geboortedag, vervloekt als het ware zijn leven. En toch staat in hoofdstuk twee vers tien: “Job maakte veel ellende mee, maar toch zei hij niets slechts over God”. (bijbel in gewone taal)

In hoofdstuk 36 is een van de vrienden aan het woord tegen Job: Elihu. Hij zegt tegen Job:

“Job, vergeet niet om God in een lied te danken, zoals mensen dat al zolang gedaan hebben.

Alle mensen zien wat God doet, maar ze zien het alleen van heel ver weg”.

Toch weer dat danken…

Nurture of nature?

Vandaag mocht ik weer oppassen. Deze dag op twee kindertjes. Floor was er zoals gewoonlijk en Mees had een snipperdagje van school. Het werd een enerverende dag. Ik moest en zou toch nog even ergens een handtekening voor mijn werk scoren in de stad waar ik moest oppassen. Daar heb je dan wel schoenen en een sleutel voor nodig en die waren niet te vinden. Dan maar op croggs en gympies op pad, en ja, sorry, de deur niet op slot gedaan. Uiteindelijk bleken de schoenen buiten te staan, waar ik niet gekeken had, en de sleutel in een la die ik niet opengetrokken had.

Floor slaapt nog ’s middags. Mees was echt niet moe, oma. “Sunne dan samen een spelletje doen, omi?” zo klonk het. Ik was er al bang voor… een spelletje doen!

triominosWe begonnen met dit spel. Triominos. Het zal een gebrek in mijn opvoeding zijn, of een spel van na mijn tijd, ik kende het niet. Haarfijn werden de spelregels uitgelegd en zo nodig tijdens het spel aangepast. Kijk oma, nu heb ik een goede en daarom mag ik nog een keer. Kijk oma, nu heb ik geen goede, en daarom mag ik nog een keer. Geheel logisch en helder. Het spel was niet compleet, daarom was Mees er snel mee klaar.

We gingen over tot de volgende ronde: ganzenbord. Dat is een gouwe ouwe, die kende ik nog wel.  ganzenbord_6

 

We hadden allebei een dobbelsteen en in vliegende vaart gingen we van start. We kwamen niet in de put en ook al niet in de gevangenis. Dood gingen we ook niet, het was een snel rondje, gewonnen door Mees. Zo vond ik het wel weer voldoende, twee spelletjes.

Spelletjes, ik vind het een verschrikking. Altijd al gevonden ook.

Is dat echt zo, zit het in mijn aard, om niet van spelletjes te houden, of ligt het aan mijn herinneringen aan de zondag in mijn gezin van herkomst? Bijna iedere zondag deden we het kaartspelletje padvinderen. Mijn moeder speelde dat met ons, mijn vader genoot dan van zijn welverdiende after- dinner dut. Iedere zondag opnieuw zaten we aan de grote tafel te padvinderen. Mijn moeder houdt en hield niet van spelletjes. Plichtsgetrouw hield ze ons iedere zondagmiddag bezig.

Later in ons eigen gezin hadden we onze eigen tradities en ook eigen spelletjes. In de loop der jaren werden er veel nieuw spelletjes bedacht en redelijk vaak door ons aangeschaft. Soms speelde ik mee, vaak ook niet. Want, ik houd niet van spelletjes. Vaak heb ik me afgevraagd of ik echt niet van spelletjes houd, of dat ik dat geërfd heb?

You carried me

Zaterdag 22 februari 2003 was een mooie stralende en koude dag. De voorjaarsvakantie begon bijna. We woonden nog in ons vorige huis, dat in het centrum van de stad lag. Shoppen was nog laagdrempeliger dan nu. Mijn favo boekenwinkel bestond ook toen al en ik keek of er leuke boeken waren, of een leuke cd. Ik had een plotselinge koopbehoefte. Ik zag wel een boeiende cd, maar die vond ik wat te droevig, wat te zwaar, al die troostliedjes. Deze bijvoorbeeld:

Ik had helemaal geen zin in troostliedjes. Waarvoor? Binnenkort zouden we opa en oma worden! Dat leek ons spannend en bijzonder! Een nieuwe fase in het leven, om het maar traditioneel te zeggen. Ik had al een truitje en een vestje gebreid. Iets wat ik meestal niet deed, iets geven voordat het kindje geboren werd.

Zaterdagavond laat belde onze zoon op, om te vertellen dat hun baby al wel gestorven was, en nog niet geboren. Die geboorte was de volgende dag, zondag 23 februari. De wereld werd op dat moment heel erg klein. Het duurde lang voordat de wereld weer groter werd voor ons. Die maandag kocht ik alsnog die cd, die ik zaterdag al ongeveer uitgezocht had. Vrijdag 28 februari droegen onze kinderen het kistje met hun dochtertje de kerk in, terwijl deze muziek klonk.

Vandaag is het alweer 12 jaar geleden. De tijd heelt geen wonden, de wonden worden minder diep. Het leven gaat verder, zegt men soms. Je moet wel door en dat lukt ook nog, met vallen en opstaan.

Andere kinderen mochten geboren worden. Iedere keer als er een broertje en tenslotte nog een zusje, geboren werd, hingen dat ene truitje en vestje in de babykamer. Zo mooi! Iedere keer was er enorme dankbaarheid en opluchting, een levend en gezond kindje. En toch…. hoe zou Emma zijn geweest?

Terugblik

Op tv word je overvoerd met terugblikken, op de radio tiert de top 2000. Af en toe luister ik naar die top. (op dit moment luister ik naar Janis Joplin, jeugdsentiment). De tv-terugblikken laat ik aan me voorbij gaan. Te confronterend. Zoveel verdriet en ellende. Moeilijk om daar naar te kijken en het echt tot je door te laten dringen. Het levert zoveel vragen op. Waarom gebeurt dit allemaal? Weer zoveel mensen in verdriet gedompeld, door weer een vliegtuigramp. Zondag merkten we hoe verschillend kinderen ermee om kunnen gaan. Zat de ene kleinzoon te puzzelen waarom er zoveel ruzie in de wereld is. en vooral ook, waarom God er ‘niets aan doet’, ik ben wel christen oma, maar ik snap er niets van…. de ander noemde het het plan van God en accepteerde het op deze manier.

Terug van de grote wereld naar onze kleine wereld. Het jaar waarin ik zestig jaar mocht worden. De viering van die dag verliep iets anders dan we ons voorgesteld hadden.

Het jaar waarin een diagnose werd gesteld bij geliefde. Bijzonder dat dat op zijn leeftijd gebeurde. Het gaf en geeft wel rust om te “begrijpen” waardoor dingen gebeuren, en vooral, waardoor ze niet gebeuren. Het leverde begrip op.

Het jaar van de ziekte van Lyme. Iets wat veel impact had en heeft. Gelukkig is er verbetering (geweest), maar we hopen op en bidden voor volledig herstel van zicht. Begin volgend jaar zijn de volgende controles.

Het jaar van groei bij Hiernaast. Waar we heel dankbaar voor zijn! Het is gaaf om daar te zijn en relaties te zien groeien. Tegelijkertijd levert het verdriet op, tenminste, bij mij wel. Verdriet om reacties, en verdeeldheid die ontstaat.

Het was het jaar waarin ik het haken (her) ontdekte. Het is heerlijk om te doen, rustgevend. De enige stress die het opleverde was de overvloed aan patronen en  mogelijkheden. In 2015 hoop ik in ieder geval (opnieuw)  een deken te haken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het was het jaar dat veel spanning opleverde voor ons bedrijf. De transitie van de AWBZ naar de WMO. Onvoorstelbaar hoeveel (extra) werk dit oplevert. De hoeveelheid werk is ongeveer gelijk aan de onzekerheid die er nog is. Lang leefde ik in de veronderstelling in 2015 geen baan meer te hebben. Zoals het er nu uitziet, is dat er in 2015 nog wel. In dit jaar gaan gemeentes kijken hoeveel begeleiding etc. mensen nodig hebben. De uitkomst daarvan is ongewis. wel zeker is dat er fors bezuinigd gaat worden. Ik heb bewondering voor de manier waarop onze directie met de onzekerheid en de hoeveelheid extra werk is omgegaan. Hoe het ook verder gaat in 2015, zij hebben alles op alles gezet!

Het was het jaar waarin vriendschappen bleven bestaan, Goddank! Waarin relaties hersteld mochten worden. Waarin ik God mocht blijven zien, ondanks alles.

Hij is erbij!

Niet denken maar doen

Zoals uit het blogje van de gastblogger al bleek, hadden we dit weekend een paar logees. Mart en Stijn waren hier. Zaterdagmiddag gingen we naar de film Wiplala. Nog net op tijd liepen we de bioscoopzaal in, om op te gaan in de wereld van Wiplala, tinkelen en dolle avonturen. Een leuke film! Stijn en Mart vonden  het een mooie film, veel mooier dan Home Alone, welk nummer dan ook. Of Frozen, die we met  kerst zagen.  Het is voor opa’s en oma’s al leuk als ze merken dat de kleinkinderen genieten, dit was dubbel genieten, omdat er leuke knipogen in de film zaten.

Ooit heb ik de boeken over Wiplala gelezen, (geschreven in 1957). Ik heb er geen herinneringen meer aan, teveel boeken nadien gelezen. Ja, het tinkelen, dat kwam me bekend voor. Ik kan me ook niet meer herinneren of er een moraal in het verhaal zat. Dat zat wel in de film: niet denken maar doen! Allerlei dingen lukten Wiplala niet, omdat hij er teveel over nadacht. Actie dus, en ziedaar, ineens lukte alles. Heerlijk, zo simpel kan het zijn.

Doen, mijn ding, (en valkuil) hm, dat wilde ik eigenlijk eindelijk eens afleren….

Page 2 of 4

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén