Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Categorie: Leven als kind van God Pagina 1 van 17

Goed sterven anno domini 2024

Vanmorgen was het onderwerp van de kerkdienst: sterven anno domini 2024. Dat anno domini was heel bewust gekozen. Het jaar onzes Heren. Niet alleen het jaar van de Heer, maar juist ook de erkenning dat God over leven en dood gaat. Ter voorbereiding van deze dienst waren een aantal mensen bij elkaar gekomen om na te denken en te delen.  Ik schreef onderstaand “verhaal”.  Uiteindelijk is dat samengevoegd met een andere bijdrage en dat samengevoegde verhaal mocht ik vanmorgen voorlezen in de dienst.

Dit was mijn oorspronkelijke verhaal.

Een paar weken geleden kwamen een aantal gemeenteleden bij elkaar om na te denken over het levenseinde en wat daarbij kan spelen. Een ieder had een eigen verhaal en ervaring. Samen dachten we na en wat we dachten en zeiden is onder anderen input voor deze dienst geworden.

Ons uitgangspunt was dat God leven geeft. Dat ons leven niet in eigen hand is. Een einde aan je leven maken, of een ander dat laten doen is not done. De huisarts in ons gezelschap gaf heel duidelijk aan dat zij dit niet doet en niet verwacht ooit te gaan doen.

Tegelijk blijft het een beetje zoeken naar wat wel kan en wat wel goed is. Hoever ga je met behandelen? Mag je zeggen dat je niet gereanimeerd wilt worden? Moet je altijd reanimeren? Moet iedere mogelijke behandeling ook gestart worden? Is palliatieve sedatie niet een slinkse vorm van alsnog euthanasie toepassen? Wat als er al jarenlang een depressie is, gekoppeld aan een zeer beperkende ziekte? Hoeveel levensmoed heb je dan nog?

Een stortvloed aan vragen kwam voorbij. Bovendien hadden we allemaal ook zo onze eigen redenen om mee te doen aan deze avond. Allemaal hadden we een lijntje met dit onderwerp. Niet alle vragen konden uitgebreid besproken worden. Definitieve antwoorden waren niet altijd te geven omdat situaties zo verschillend zijn.

Wat heel duidelijk is: euthanasie is het op verzoek een einde maken aan het leven, in situaties van ondraaglijk lijden. Er zijn zes criteria waaraan voldaan moet worden om het niet strafbaar te laten zijn. Eigenlijk waren we hier snel uit: niet doen. Een van ons vertelde dat de gedachte dat euthanasie een mogelijkheid was (bij ondraaglijk psychisch lijden) juist kan voorkomen dat iemand suïcide pleegt.

Palliatieve sedatie kan een goede manier van pijn- en lijdensbestrijding zijn. Dit kan niet zomaar gegeven worden, de stervensfase moet ingetreden zijn. En het moet in goed overleg met patiënt (indien mogelijk) en familie gebeuren.

Hierbij mag je in dankbaarheid gebruik maken van de mogelijkheden die God op medisch gebied gegeven heeft.

Die mogelijkheden geeft God ook bij alle medische technologie die bijvoorbeeld op de intensive care gebruikt worden. Behandelingen worden ingezet. Helaas kan na verloop van tijd blijken dat een behandeling niet aanslaat en moet het besluit genomen worden de behandeling te staken. Daar kan verschillend over gedacht worden, zo bleek. (er was een intensive care arts aanwezig deze avond, die ons dit uitlegde/ vertelde)

Reanimatie kwam eveneens ter sprake. Het is verplicht bij ziekenhuisopname te vragen of iemand gereanimeerd wil worden. Veel mensen zeggen: Ja, als ik maar niet als een kasplantje verder hoef te leven.  En dat is nu net niet te voorzien als met reanimeren gestart wordt. Je kunt de vraag stellen of iemand van 90 jaar werkelijk nog gereanimeerd moet worden. Mag iemand sterven?

Veel vragen werden gesteld, een aantal antwoorden/ reacties gegeven. In de preek luisteren we naar wat God te zeggen heeft over leven en sterven. We mogen ons leven in Zijn hand leggen.

Het was mooi om zo met een aantal mensen na te denken over de invulling van de kerkdienst en mee te werken. Het was een mooie dienst, kregen we van verschillende kanten te horen. Een dienst die wat losmaakte. Ik hoop dat we de ruimte nemen en krijgen om naar elkaar te luisteren en elkaar te bemoedigen. Tot slot nog een lied dat hier mooi bij past.

Floreren

In de afgelopen dagen waren we met vrijwilligers en bestuur en staf van klooster Nieuw Sion in een ander klooster. De Paulusabdij in Oosterhout. Daar is nu een gemeenschap van Chemin Neuf. We waren daar om na te denken over ontwikkelingen in ons eigen klooster en dan is het mooi om ook eens buiten de deur te kijken. Zo reden we gezamenlijk naar Oosterhout.

Daar hadden we een goede en fijne tijd met elkaar. Nadenken over de leefregels die we als gemeenschap hebben. Leefregels voor de werkgemeenschap, leefgemeenschap en getijdengemeenschap. Leefregels over hoe met elkaar om te gaan. Op creatieve manieren werden we aan het werk gezet.

Een ander onderwerp was hoe floreer je in het klooster. We speelden wat met het woord floreren. Zit daar het woord leren in? Iets met flora? In ieder geval heeft het met bloemen en bloeien te maken. De opdracht was in tweetallen in gesprek te gaan en elkaars talenten te benoemen. En die talenten op te schrijven. Uiteindelijk leverde dat een mooie bos bloemen op! Het was leuk om iemand te spreken die je normaal gesproken niet zo vaak spreekt.

Gelijk na aankomst maakten we een dienst mee in Chemin Neuf. Een eucharistie viering. Hier heeft men een eigen liturgiebundel (hebben wij ook in N. S. ). Met liederen van Sela, Kinga Bàn, Chris Tomlin en allerlei klassieke liederen. Chemin Neuf wil een oecumenische gemeenschap zijn en bidt ook voor oecumene. We vonden het dan vervolgens verrassend dat alleen katholieke mensen de eucharistie mochten ontvangen en de anderen wel naar voren mochten lopen om een zegen te krijgen. Dat laatste deden we dan maar.

 

We hadden het over floreren, bloeien. Elkaar tot bloei laten komen. Dat waren de woorden.

We waren ook benieuwd hoe Chemin Neuf bloeit en liepen daarom een rondje op het terrein. Een groot terrein met veel schuren en kassen.

Maar wat een trieste bedoening. Ingestorte schuren. Achtergelaten zooi. Kassen die vol planten staan….

slechts doorgegroeide klimop, meer niet. Er stonden gevulde weckflessen met drabbige inhoud.

Zo jammer dat dit alles instort en lijkt te verdwijnen! Hoe mooi zou het zijn als ook dit terrein en gebouwencomplex echt bewaard en gebruikt kan worden!

Heer, U weet het.

Gisterochtend begon de dienst met deze psalm. (dit is nog een opname uit coronatijd, de rechter zanger is een van onze zonen). Het was heerlijk om de dienst zo te beginnen! Al is het dan jammer dat we een monumenten kerk hebben, met banken die er niet uit kunnen en mogen. En als die banken er uit zouden zijn…. zouden we dan durven dansen?

Gisteren was het wezenzondag en moederdag.  Wezenzondag, de zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren. De naam is ontleend aan Johannes 14: 18, waar Jezus zegt dat de discipelen niet als wezen achtergelaten worden. We mogen uitzien naar Pinksteren. Moederdag: er werd gedankt voor moeders, gebeden om de troost die God als moeder geeft. Voor verlies en verdriet die op moederdag soms extra schrijnen.

We luisterden naar een preek over Ezechiël 37, het bekende hoofdstuk over het dal voor dode beenderen. Doder en droeviger dan dat kan iets niet zijn. Ezechiël ziet dit alles. God greep hem en hij werd in een dal met doodsbeenderen gezet. De Heer vraagt hem dan of deze beenderen weer tot leven kunnen komen. Ezechiël antwoordde: HEER, dat weet U alleen.

En zo is het ook. Al willen wij zo graag achter Gods bedoelingen kunnen kijken, en het liefst nog een goede raad aan God geven, hoe dingen zouden moeten, in onze ogen. Het tegen God zeggen: HEER, dat weet U alleen, is best moeilijk. Mooi om dit te oefenen tijdens de kerkdienst: hardop samen uitspreken: Heer, U weet het!

Wat er ook gebeurt, of juist niet gebeurt, terwijl je het zo graag wilt, loslaten en aan God overlaten is soms best moeilijk. Ik heb dan de neiging om alleen te focussen op dat wat verdriet oplevert en te “vergeten” wat er wel mooi is. Of dat wat wel mooi en goed is raakt ondergesneeuwd door de moeilijke dingen.

 

Ook gisteren las ik dit boekje uit. De schrijfster, Margriet van der Kooi is geestelijk verzorger geweest in verschillende ziekenhuizen. Nu is ze “hart- en zielzorger” lees ik op de achterflap van dit boekje. (ik hoor de schrijfster ook regelmatig bij de podcast Eerst dit. Tijdens het lezen hoorde ik haar als het ware voorlezen.)

Oog hebben voor liefde en hoop is de ondertitel. En dat is ook precies wat dit boekje doet. In een aantal korte hoofdstukken beschrijft ze mooie situaties Situaties die op het eerste gezicht normaal zijn. Een beetje inzoomen laat zien dat dit niet zo is.

Oog en oor voor anderen, een stap meelopen, net even voorbij een protocol gaan, gebeurtenissen om goed naar te kijken en dankbaar voor te zijn.

Aan het eind van het boekje benoemt ze ook wat de kerk hierin kan zijn en doen. De kerk als vindplaats van geloof hoop liefde en goedheid. Voor mij mooie eye-openers in goed nederlands. Bemoedigend en opbeurend.

Zo mogen we de week weer in gaan. Wat er ook gebeurt. Of wat er niet gebeurt…
Link naar de kerkdienst: https://www.youtube.com/watch?v=a4ZH7kLEGwc

Love only

Love only was het thema van de paasretraite die afgelopen dagen in Nieuw Sion gehouden werd. Vandaag moest ik een beetje afkicken en omschakelen na deze retraite. Het was een beetje een day after.. gisteren kwam ik terug uit Klooster Nieuw Sion waar ik bij de paasretraite was. Opnieuw als begeleider. Opnieuw was er een mooie groep mensen aanwezig. Meer vrouwen dan mannen. Een ieder met een eigen verhaal. Verhalen die soms gedeeld werden, verhalen waarin verdriet en lijden (aan de kerk) zichtbaar waren.

Pasen in het klooster is echt zo anders dan wanneer je gewoon thuis bent! Thuis lijkt het soms dat Pasen er even tussendoor komt. Er is een kerkdienst op goede vrijdag en dan zondag weer. In Sion is de gebedsdienst op witte donderdag een heel bijzondere dienst. We wasten elkaar de handen, we deelden brood en beker,  waarbij we het brood in druivensap doopten. En tenslotte werd het altaar leeggehaald, kaal stond het in de kerk. De klokken werden niet meer geluid, tot aan zondagochtend.

Ik geniet van de rituelen die echt meer dan rituelen zijn. Het zijn gebeurtenissen die me stil zetten en laten nadenken. Van jongs af aan opgegroeid met de bijbel en alle verhalen daarin, vind ik het soms moeilijk om een verhaal niet alleen feitelijk te lezen. Wat ervaar ik met Pasen? Wat doet het in mij? Natuurlijk weet ik het “technische” verhaal. Ik blijf zoeken naar wat het met me doet en wat de innerlijke betekenis is voor mij. De hele entourage in het klooster helpt me daarbij.

In het gebed van goede vrijdag lazen we het lijdensverhaal uit Johannes. De lezing was een soort samenspraak van diverse mensen. Wij lazen deels hardop mee, bijvoorbeeld bij de verzen waarin het volk roept dat Jezus gekruisigd moet worden. Wij, als publiek zeiden/ riepen: Kruisig hem. Daardoor realiseerde ik me des te meer dat Jezus ook voor mij is gekruisigd. Dat is dan het “weten”.

In deze dienst zongen we een lied van Willem Barnard: een mens te zijn op aarde. Een lied dat binnenkwam omdat het gaat over aanvaarden van wat er is in het leven. Op de een of andere manier maakte me dat rustig. Ik kan wel eindeloos in mijzelf gaan zoeken en peuteren, ik kan ook (proberen) te aanvaarden wat er is en gebeurt.

Na deze viering waarin het lijdensverhaal werd verteld, was het drie uren stil in het klooster, van 12 uur tot 15 uur. Daarna liepen we de kruisweg, waarin alle onderdelen van het lijden worden benoemd en bezongen. Indrukwekkend en een stukje verder van mijn bed, eerlijk gezegd.

Stille zaterdag was ingeruimd voor Musica Divina, oftewel, luisteren naar muziek en dat op je in laten werken en vervolgens creatief mee bezig gaan. (we luisterden naar het slotkoor uit de Johannes passie). Het was mooi om zo bezig te zijn, in alle rust en stilte. Ik zag verrassende werkstukken voorbij komen!

De mooiste dienst is toch wel die van Paasmorgen. Al moesten we daarvoor wel erg vroeg ons bed uit, na een extra korte nacht. Het vuur, het wachten tot het licht wordt, de nieuwe paaskaars, het luiden van de klokken, allemaal mooi. We lazen uit Genesis 1, de schepping, uit Exodus 14, de bevrijding uit Egypte en tenslotte, nadat de klokken feestelijk geluid hadden, uit Johannes 20 het paasevangelie. Wat een mooie geheel, met lezingen, liederen, gebeden.

Uiteindelijk werd de dienst afgesloten met deze tekst:

Laat ze het horen, in steden en dorpen 

CHRISTUS IS OPGESTAAN, HALLELUJA

Laat ze het merken, op straat en in de winkels.

CHRISTUS IS OPGESTAAN, HALLELUJA

Laat ze het voelen, in huizen en woningen.

CHRISTUS IS OPGESTAAN, HALLELUJA

Zeg het aan kinderen en groten,

CHRISTUS IS OPGESTAAN, HALLELUJA

Zeg het, doe het, leef Hem, Hij is erbij, Zijn licht is in ons hart.

AMEN, HALLELUJA

 

Op weg naar Pasen

Vandaag is dag 32 van de veertigdagentijd. Nog een ruime week te gaan. In de afgelopen weken was ik bezig met het veertigdagen boekje dat in onze kerkelijke gemeente verspreid is. We lezen het Markus evangelie, iedere dag een stukje met vraag naar aanleiding van de tekst. Mooie nadenkvragen, bijvoorbeeld bij Markus 11 vers 12 tot 26 : zijn er in jouw huis tafeltjes die Jezus zou omgooien? En in onze kerk? We begonnen ons moderamenoverleg ermee. Er wordt nog over nagedacht..

We bezochten de Mattheüs passie, opnieuw die van Luthers Bach Ensemble. En nog net zo mooi en bijzonder als vorig jaar.  De dag ervoor was ik naar het warme truienconcert van Tear geweest. Zo jammer dat daar zo weinig mensen waren! Men weet niet wat men mist! Gisteren zou ik naar de Passion van Adrian Snell gaan, ware het niet dat ik in bed met migraine lag. Helaas.

Morgen hopen we een optreden van Reisgenoten in Nieuw Sion mee te maken, en dan zaterdag nog een uitvoering van de Crucifixion van Stainer. Ik denk dat ik dan voorlopig voldoende concerten bezocht heb.

De veertigdagentijd is natuurlijk meer dan een concertreis. Het is mooi om als gemeente tezamen een bijbelboek te lezen. Iedere donderdag is er een tijd van gebed en stilte en zang, om ook samen stil te staan bij de weg die de Here Jezus ging. Voor ons. Volgende week is de goede week. Opnieuw maakten we in het klooster een boekje voor de goede week. Opnieuw echt handwerk, met losse bladen om creatief mee bezig te zijn en een mooi leesrooster voor de goede week.

Te koop in de winkel in de koffieschenkerij. Of via retraites@nieuwsion.nl  (17,50 is de prijs)

Volgende week donderdag begint de paasretraite in klooster Nieuw Sion. Als ik het goed heb is er nog een plaats vrij. We gaan mee met de getijdengebeden, vier keer per dag. Verder veel rust, en op zaterdag een creatieve dag. En als hoogtepunt de paasviering in de vroege paasochtend. Dit jaar met een echt korte nachtrust, omdat de zomertijd ingaat. Ik zie er naar uit om pasen weer in het klooster te vieren. Tegelijk denk ik dat ik het thuis en in de kerk vieren mis. Ik wil altijd alles tegelijk!

Maria Lichtmis

Terwijl ik in de afgelopen week al weer volop aan het nadenken ben over de paasretraite en bezig ben  met het maken van boekjes hiervoor, keerden we gisteren in het middaggebed voor mijn gevoel terug naar kerstfeest.

Het was namelijk gisteren 2 februari Maria Lichtmis. Ehh? Eerlijk gezegd nooit van gehoord, laat staan bedenken/ weten wat dit is.

Het was gisteren 40 dagen na het kerstfeest. Na de geboorte van Jezus. Jezus werd geboren en groeide op in het joodse land en werd in dit geloof opgevoed. In Leviticus 12 is te lezen dat een vrouw na een bevalling een aantal dagen onrein is en een offer moet brengen. (nou ja, de priester)

En een eerstgeboren kind moet aan de Heer worden toegewijd. We lezen in Lucas 2 dat dat gebeurt, dat  offer brengen. In datzelfde hoofdstuk lezen we ook dat in Jeruzalem een zekere Simeon woonde die uitzag naar de tijd dat God Israël vertroosting zou geven. Hij had een boodschap van de Heilige Geest gekregen met de belofte dat hij de messias zou zien voordat hij stierf. Simeon was in de tempel op het moment dat Jozef en Maria met Jezus er waren om hun offer te brengen. Hij wist dat dit de messias was. Hij nam het kind in zijn armen en loofde de Heer. Zijn woorden zijn tot een lied gemaakt: nu laat gij Heer uw knecht, naar het woord hem toegezegd, thans henengaan in vrede. (geen idee welke vertaling dit is, zo herinner ik me dit lied) Simeon spreekt over een licht dat geopenbaard wordt aan de heidenen.

In mijn herinnering wordt dit lied vaak met kerst gezongen. Het hoort bij het hele kerstgebeuren, in mijn beleving. Ik heb me niet echt gerealiseerd dat dit een meer dan een maand na de geboorte van Jezus is geweest. Het was weer een ontdekking. We lazen het deel uit Lucas waarin dit offer en de ontmoeting met Simeon beschreven staat.

 

Daarna kon wie dat wil, een kaarsje pakken en aansteken en liepen we een rondje, een soort kleine lichtprocessie in de kerk en plaatsten we onze kaarsen voor het altaar. Terwijl we door de kerk liepen zongen we de lofzang van Simeon. (overigens een vast onderdeel van de liturgie van het avondgebed) Deze processie staat symbool voor de intrede van Christus als het Licht der wereld.

Hierna waren we zeven minuten stil en verliep het gebed volgens het liturgieboek.

Het was bijzonder om zo achter elkaar al zingend in de kerk te lopen en het kaarsje voor het altaar neer te zetten. Al weet ik niet meer precies waar ik aan dacht toen ik liep.

Ik vond het wel mooi om stil te staan bij deze bijzondere lofzang van Simeon, en ook bij de profetie die hij uitsprak naar Maria: een zwaard zal je ziel doorboren.

 

 

 

Vroeger was dit in de katholieke kerk een speciale  mis, waarin, behalve voor Maria, ook aandacht was voor de kinderen die in dat afgelopen jaar gedoopt waren. Als je wat googelt op deze naam vind je nu allerlei linken, onder anderen met de vrije school en zie je een heel nieuwe invulling/ betekenis voor dit feest.

Het schijnt dat het traditie is op deze dag pannenkoeken te eten. Een pannenkoek als symbool voor de zon, het licht dat langzaam weer meer zichtbaar is. Maar dat heeft dan niet zo heel veel met de bijbel te maken en wel meer met de tijd van het jaar. Kortom, het was weer een mooie ontdekking vond ik.

Op de vrijmibo die ook wij als vrijwilligers in Sion hebben keken we nog even terug op het getijdengebed van die middag. En dachten we na over het offer dat gebracht moest worden als reinigingsoffer na de bevalling. Dat konden we nog ongeveer begrijpen maar we vroegen ons wel af waarom een vrouw na de geboorte van een dochter twee keer zo lang onrein is dan na de geboorte van een zoon?

Enne, nee, er stonden geen pannenkoeken op het menu!

Nieuwjaarswens

De mensen van voorbij

Gisteren was het de laatste zondag van het kerkelijk jaar, volgende week zondag is de eerste adventszondag. Ik ging al op zoek naar de versieringen voor ons  huis. De laatste zondag van het jaar, ook wel Eeuwigheidszondag of voleindingszondag genoemd. Sinds een aantal jaren is het de gewoonte om de namen van de overledenen in het afgelopen (kerkelijke) jaar te noemen.

Vroeger gebeurde dat in de oudjaarsdienst. We gingen staan, de namen werden voorgelezen, we zongen een bijpassende psalm, we gingen weer zitten, en de rest van de dienst volgde. Dit alles ondersteund en begeleid door knallend vuurwerk. Ik herinner me de oudjaarsdienst waarin de naam van Emma genoemd werd, 2003. Ik stond daar met mijn verdriet en door ging de dienst.

Hoe anders is het nu. Of was het gisteren in onze gemeente. Er stond een prachtig bloemstuk, waarbij de witte steentjes met de naam van de gestorvenen lagen. De namen werden genoemd en een familielid mocht een kaarsje aansteken. Daarna mocht een ieder die dat wilde een lichtje aansteken. Een lint mensen liep door de kerk en er veel lichtjes werden aangestoken. Ontroerend om te zien en ontroerend om mijn eigen lichtje aan te steken. Om stil te staan bij wie we missen. (ik mis?) Missen, niet alleen degenen die gestorven zijn, maar ook de mensen die niet geboren werden en wel zo gewenst waren. Het stille gemis. Het niet leren kennen en houden van doet pijn.

Na dit mooie gebeuren volgde een preek over Klaagliederen 3: 20-24. In de verzen ervoor gaat het over leven waarin de glans verdwenen is. Vervlogen is de hoop op de Heer. Maar de volgende verzen zijn hoopvol: “elke morgen schenkt Hij nieuwe weldaden! Veelvuldig blijkt Uw trouw” Mooie verzen! Goed om te lezen en je dat ook regelmatig/ elke morgen voor te realiseren. Er is aandacht voor verlies en aandacht voor rouw. Twee benen: verlies en hoop. Alleen lopen we nog weleens mank en is het been van hoop korter dan het been van verlies. (tenminste, zo beleef ik het vaak)

Niet alleen de namen van de gestorvenen werden genoemd, ook de namen van de kinderen die in het afgelopen jaar geboren zijn. Leven om dankbaar voor te zijn.

Tot slot nog een lied dat in de dienst genoemd werd. Een schoot van ontferming is onze God. Ontferming, barmhartigheid, warmhartigheid, mooie woorden met een diepen betekenis. Houvast in sombere tijden en dagen!

 

In het kindmoment werd uitgelegd waarom er witte steentjes zijn. Een van de kinderen las uit Openbaring 3 vers 17. Daar staat: “Wie overwint zal Ik van het verborgen manna geven, en ook een wit steentje waarop een nieuwe naam staat, die niemand kent behalve degene die het ontvangt. In het oude oosten was een steentje een uitnodiging voor een feest. Bij binnenkomst moest je je steentje laten zien. Zo is dit witte steentje de uitnodiging voor het feest van God. En je krijgt een nieuwe naam, heel bijzonder! Nu kennen wij hier natuurlijk die nieuwe naam niet, vandaar dat we de “oude”  naam op de steentjes zetten.

Luchtalarm

Het bijbelboek Openbaring vind ik een moeilijk boek, ook al heb ik er veel over mogen leren tijdens mijn opleiding Kerkelijk werk in Zwolle. Als je een docent hebt die op dit boek gepromoveerd is, is dat niet zo vreemd. Toch blijf ik het een lastig/ moeilijk boek vinden. Vooral in tijden waarin de ene na de andere oorlog uitbarst en natuurrampen al bijna geen nieuws meer zijn. Wat betekent dit alles?

Aflopen zondag lazen we enkele delen uit de Openbaring. Eerst uit hoofdstuk 8, over zes bazuinen. Heftige dingen worden daar beschreven. Een engel blaast op een bazuin en dan gebeurt er van alles. Een derde deel van de aarde brandt af en een derde deel van het groen. Nog een engel met een bazuin en het water wordt bitter als alsem. Er wordt een berg waar de vlammen uitslaan, in de zee gegooid.

Daarna lazen we uit hoofdstuk 9 vers 20 en 21, waar staat dat de mensen die deze plagen overleefden hun eigen goden bleven volgen. Ze braken niet met hun slechte leven.

De preek ging over Openbaring 14 vers 6 en 7:
Toen zag ik opnieuw een engel, die hoog in de lucht vloog. Hij had een eeuwig evangelie, dat hij bekend moest maken aan de mensen op aarde, uit alle landen en volken, van elke stam en taal. 7Luid riep hij: ‘Heb ontzag voor God en geef Hem eer, want nu is de tijd gekomen dat Hij zijn oordeel zal vellen. Aanbid Hem die hemel en aarde, zee en waterbronnen geschapen heeft.’

Tja, wat betekent dit nu allemaal? En wat voor beelden hebben wij, heb ik, bij deze teksten? Natuurlijk heb ik over al die plagen gelezen, uit hoofdstuk 8. Het leek me iets abstracts, woorden zonder echte beelden, gevoelens. Tot in de preek gezegd werd: de regenwouden worden gekapt, bomen verdwijnen in grote aantallen. We horen over vulkaanuitbarstingen, over aardbevingen. We vervuilen het water, de oceanen zijn bezaaid met plastic, door overbevissing raken de zeeën leeg. Allemaal acties van onszelf. Maar door deze acties is er al heel veel groen verdwenen, water ondrinkbaar geworden. Dat wat voorzegd werd gebeurt. En het gebeurt omdat wij mensen zo hechten aan veel. Het is wrang om te bedenken in andere delen van de wereld veel schade ontstaat omdat wij hier in het westen zoveel spullen en voedsel “nodig” hebben….

Deze uitleg kwam wel binnen! Bijzonder ook wel om die beide verzen uit hoofdstuk 14 te lezen: aanbid Hem die hemel en aarde, zee en waterbronnen geschapen heeft. God die alles maakte, zo luidt een kinderliedje, dat eindigt met: zorgt ook voor mij. Dat God zorgt staat vast en er valt niets uit zijn hand, al is dat soms moeilijk te geloven. Niet voor niets staat dit zo in de bijbel, is dit aan ons gegeven. Dat God alles geschapen heeft, dat wij voor de schepping mogen zorgen. Dat dat op een rechtvaardige manier moet. Nadenken over wat je koopt, wat je eet, hoe je reist. Werk aan de winkel en tegelijkertijd rust vinden bij God.

Ik vind het soms wel makkelijk om soms de kop in het zand te steken en niet te hoeven zien en denken. En dan ineens word je weer geconfronteerd met veel dingen tegelijk. Zoals deze preek. Overigens hier terug te kijken: https://www.youtube.com/watch?v=eyqXQndQ8RU  Aan het einde van de dienst zongen we een lied van Sela: een toekomst vol van hoop. Fijn om hiermee de kerk  uit en de week in te gaan.

In deze afgelopen week waren we in het Rijksmuseum Twente. Daar is een tentoonstelling met de titel: Van wie is het (platte) land? We zien allerlei ontwikkelingen in het platteland. Oorspronkelijk bedacht en aangeprezen als vooruitgang. Inmiddels kantelt dat beeld. Het is een zeer afwisselende tentoonstelling, met schilderijen, beelden, verhalen, stellages. Schokkend af en toe. Schokkend om ook hier te zien hoe de mens de aarde niet alleen gebruikt maar ook misbruikt en uitput.

<– een van de stellages die te zien zijn.

 

 

Waar te beginnen?

Morgen ben ik dienstdoende ouderling en mag ik voorgaan in gebed. Het gebed voor kerk en wereld. Ik schrijf het uit, omdat ik (nog) niet de vrijheid heb om zo, spontaan, te bidden. De hele dag ben ik er al in gedachten mee bezig. In grote lijnen weet ik wat er in de gemeente speelt en waarvoor gebeden en gedankt mag worden. Maar dan verder.

Hoe bid je voor de strijd in het midden oosten? De hele afgelopen week was het daar hels. Een uitbarsting van het kwade, gericht op vernietiging, over en weer. Bruut geweld. Ellende. Wat gebeurt er als grote mogendheden zich daadwerkelijk in de strijd mengen? In ons land is het (tot nu toe) een verbale strijd, die ook heftig is. Iedereen heeft een mening en waag het niet om oneens te zijn met mijn mening. Zeg je iets over Israël, dan moet je toch zeker iets over Palestijnen zeggen. Zeg je iets over Palestijnen dan moet je ook iets over Israël zeggen. Zo houden we elkaar bezig en zo blijven mijn gedachten malen. En komen vragen op. Wat betekent dit alles?

Gisteren gingen zusje en ik naar de brei- en haakdagen in Zwolle. We dompelden ons onder in de wereld van wolletjes en patronen en nog meer wolletjes. Een andere wereld, een vlucht in het veilige. Een dag zonder nieuws.

’s Avonds gingen we naar een concert van Adrian Snell, Alpha & Omega werd uitgevoerd. Opnieuw genoten we ervan. De sfeer was ingetogen. De muziek mooi, en hard. (helaas) Alpha & Omega, het begin en het einde. Jezus die er altijd was en eeuwig zal zijn. Hij zal oordelen. We mogen het in zijn hand leggen. Deze week lazen we uit Openbaring 1, hoe de Here Jezus zich daar laat zien. Zo totaal anders dan het beeld dat wij doorgaans hebben uit (kinder)bijbels. Jezus zoals Hij in Openbaring getekend wordt: met witte haren, ogen als een vlammend vuur. Zijn voeten gloeiden als brons in een oven en zijn stem klonk als het geluid van machtige watermassa’s. Uit zijn mond kwam een scherp, tweesnijdend zwaard en zijn gezicht schitterde als de felle zon.

Wat een pracht en wat een macht! De Here Jezus als heerser! Wat er ook gebeurt in de wereld, Hij is erbij en dat is troostvol. Aan het einde van het concert (dat helaas niet erg lang duurde) zongen we met z’n allen uit volle borst onderstaand lied. Mooi, heftig, ontroerend.

 

En wat dit alles nu met bidden te maken heeft? Het is een beetje een beeld hoe er van alles in mijn hoofd ronddraait en bezig is om tot een gebed te komen. Mijn gebed is inmiddels klaar en ligt geprint naast de mededelingen voor de kerkdienst. Met dank aan het Nederlands Dagblad, waar ik het laatste “puzzelstukje” voor mijn gebed vond:

Wie heeft wijsheid genoeg om U de juiste dingen te vragen-

meer dan vrede: úw vrede

voor Jeruzalem, voor Gaza, voor Tel Aviv-

om het daarna te leggen

in uw genadige, rechtvaardige, liefdevolle handen?

We weten niet wat we bidden moeten.

Laat uw koninkrijk maar spoedig komen,

en uw wil gedaan worden, op aarde zoals in de hemel.

Breng ons niet in beproeving,

maar verlos ons uit de greep van het kwaad.

Want aan u behoort het koninkrijk,

de macht en de majesteit

In eeuwigheid.

Amen!

 

Pagina 1 van 17

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén