Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Categorie: Persoonlijk Pagina 1 van 18

Verhuizing

Druk bezig zijn met de verhuizing van je moeder, snel alles willen regelen. Ik ben daar van. En als laatste klusje van deze dag snel laten overschrijven naar de apotheek waar het verzorgingshuis van je moeder zaken mee doet. Om vervolgens de volgende ochtend gebeld te worden door de verzorgster van dienst met de mededeling dat de medicijnen keurig geleverd zijn door de nieuwe apotheek. Maar wel op het oude adres, in het postvak van de flat. Oeps! Leuk zo’n wisseling van de apotheek,  maar dan moet je het wel goed  uitwerken! “En nee, medicijnen hebben we hier niet op voorraad en mijn gedachte dat de plastablet van een ander ook bij mijn moeder zou werken was wel erg praktisch maar niet volgens protocol.”

Dit gebeurde begin van de week. Ik stapte maar weer in de auto om de medicijnen op te halen. En zo kwam het toch nog goed. Sinds maandag woont onze moeder in een verzorgingshuis, die gelukkig nog wel bestaan. De revalidatie in het verpleeghuis ging goed, terugkeer naar haar flat was niet gewenst en niet haalbaar. Wat erg fijn is en waar we erg dankbaar voor zijn is dat gesprekken voeren wel weer mogelijk is. Niet terug gaan naar haar flat was een opluchting en ook wel een grote verandering. De verhuizing van de eengezinswoning naar de flat ervaarde ze als meer ingrijpend.  Dat was de woning waar we als gezin jaren gewoond hebben, die had meer verhalen in zich dan nu deze flat waar ze toch ook wel weer een behoorlijk aantal jaren alleen gewoond heeft.

er moest nog flink gewerkt worden!

Het was even wachten op de indicatie van het  CIZ, toen die er eenmaal was ging alles in een sneltreinvaart: de ene maandag indicatie binnen en de volgende maandag opnamedag. Dat betekende inkopen doen, spullen in elkaar zetten, in de flat kijken wat er mee moet, dat inpakken en overbrengen. Dat konden wij als kinderen doen, gelukkig. Met de aanwijzingen van moeders kant.

Na een weekje drukte was dus maandag de opnamedag. Moeder moest nog veel handtekeningen zetten, kreeg uitleg over allerlei dingen. Kortom eigenlijk teveel voor een hoofd dat nog niet zolang geleden een CVA doorgemaakt heeft. En blijkbaar ook teveel voor mijn hoofd, zodat ik het nieuwe adres vergat door te geven.

De eerste dagen in het verzorgingshuis zitten er op. En de eerste berichten zijn positief. “Zelfs m’n bed wordt voor me opgemaakt”, zo klonk het. Fijn om te horen dat dit soort dingen als zegen gezien worden.

Daar zijn we blij mee en dankbaar voor. Nu wacht ons nog de taak alle administratieve dingen uit te voeren en de flat leeg te maken.

Hoe het verder ging

Ik toets een adres in mijn tomtom die van Garmin is. Het is een bekend adres, voor de zekerheid zet ik het toch maar in de routeplanner. Ik ben benieuwd hoe het er nu uitziet. Ik ga naar Eugeria, een verpleeghuis in de plaats waar mijn moeder woont. Het verpleeghuis waar mijn vader de laatste jaren van zijn leven doorbracht. Toen was het een oud gebouw, met vierpersoonskamers, waar je een bed, nachtkastje en nog een andere kast had. Weinig ruimte en weinig privacy. Voor ons vervelend, ik denk dat vader het niet zo besefte.

Nu is onze moeder in datzelfde verpleeghuis, voor revalidatie. Het was een spannende week, na haar ziekenhuisopname. Ze kon gelukkig de volgende dag geopereerd worden. Al werd ook dit een wacht-dag: ze werd uiteindelijk pas tegen vijf uur ’s middags naar de operatiekamer gebracht, en was om een uur of negen weer terug op de afdeling. De eerste dagen verliepen redelijk voorspoedig en het was de bedoeling dat ze diezelfde week al voor revalidatie zou gaan. Een longontsteking verhinderde dat. De ziekenhuisopname duurde nog een paar dagen langer.

Corona zorgt ook in ziekenhuizen en verpleeghuizen voor extra gedoe en werk. In het ziekenhuis mocht een persoon per bezoekuur komen, niet wisselen dus. In het verpleeghuis mogen drie personen (steeds dezelfden) in totaal vier keer per week op bezoek komen. Dat betekent voor ons gezin dat de helft van de kinderen kan komen…. Nu konden in het weekend toch nog de kinderen die nog niet geweest waren, op bezoek komen.

Uiteindelijk volgde de verpleeghuisopname afgelopen woensdag. Moeder heeft een eigen kamer, met badkamer. Alles is nieuw en modern. Het revalideren is begonnen. Nu afwachten hoe dat verder gaat. Vermoeiend als je 90 bent en de jaren echt zijn gaan tellen. De dagen zijn vol met alle bezigheden. Gister ging ik er voor het eerst weer naar toe, naar dat ene verpleeghuis, waar zoveel voetstappen van ons liggen. Ik voelde het in mijn lijf toen ik er naar toe reed. O ja, daar parkeerde ik mijn auto altijd. Nu op een andere plek. Het hele huis is anders, mooier.

Het was goed om er te zijn. Nu volgt het harde werken voor moeder. Het blijft nog een spannende periode. Onwennig voor haar, in een onbekende omgeving. En in het kader van ieder nadeel heeft z’n voordeel: onder deze weersomstandigheden is het erg fijn dat ze veilig onderdak is!

Zondag

Je bent negentig en woont nog geheel zelfstandig en kunt ook je zaken zelf nog ordenen en regelen. Dan komt corona en je wereld wordt kleiner, je krijgt minder bezoek. Ook dat is te overleven en min of meer te overzien. Maar dan, op een dag kom je te vallen. Gelukkig heb je een alarmering voor de thuiszorg en lijkt het mee te vallen. De volgende dag komt de huisarts. Voor de zekerheid. Geen gebroken heup, zo is de conclusie na onderzoek. (thuis)

Je moddert wat door, al lijkt het er op dat het lopen lastiger wordt. Nog maar even afwachten. Dan, na een paar dagen, val je nog een keer, en weer is de thuiszorg de redding, en lig je weer veilig in je bed. Je merkt dat je niet meer op je voeten kunt staan. De volgende ochtend komt de thuiszorg opnieuw, en degene die dan komt om de steunkousen aan te doen, merkt dat bewegen nu wel erg moeizaam gaat. Ze pakt door, belt de huisartsenpost, want het is zondag. En ze belt mij, ik ben contactpersoon.

Ik moet nog wel een half uur rijden voordat ik er ben, en gelukkig is het erg rustig op de weg. Als ik er ben, gaat de thuiszorgmevrouw snel weg, haar route van deze ochtend is al een half uur uitgelopen. Dank voor het wachten! Ik maak een ontbijt, en we wachten op de dingen die gebeuren. De dienstdoende huisarts komt, ze onderzoekt en kijkt en besluit te overleggen met een neuroloog. Deze vindt het toch wel een goed idee om mijn moeder, over wie het heb, te laten onderzoeken. Een ambulance wordt geregeld, want met mijn auto vervoeren gaat echt niet lukken, bewegen is het probleem. De ambulancebroeder vertelt me waar ik in het ziekenhuis moet zijn en voegt me toe: voorzichtig rijden hè!

Ik rij met mijn eigen auto naar het ziekenhuis. En dan begint het lange wachten. Er wordt een scan gemaakt, niets op te zien. In het bloedonderzoek zijn geen grote afwijkingen te zien. Urine onderzoek evenmin. Longfoto is goed. Kortom, er is niets aanwijsbaars te vinden. Geriater wordt ingeschakeld, ook zij weet geen nieuwe gezichtspunten.

Wat nu? In principe is er geen reden om in het ziekenhuis te moeten blijven. Mijn moeder wil het liefste naar haar eigen huis en eigen bed. Weer een nacht alleen blijven vind ik onverantwoord en ik besluit dan te blijven slapen, al vraag ik me af hoe we het kunnen redden, zo samen, zonder medische hulpmiddelen. Een ziekenhuis opname op deze leeftijd is echter ook geen feestje. Met daarbij het risico van een corona besmetting… wat is wijsheid? Inmiddels is het dan al een uur of vijf en zitten we al een aantal uren in onze kamer. Verplicht met mondkapje op. Deze keer een medische… mijn eigen was niet goed genoeg. 🙂 Uiteindelijk bedenken mijn moeder en ik, dat naar haar huis gaan het minst slechte is. Dan zien we morgen wel verder, want op deze manier komt moeder niet verder.

Dan komt de assistent arts, die ons al de hele middag begeleid heeft binnen. Hij zegt nogmaals het een bijzonder geheel te vinden, geen enkele aanwijzing voor iets concreets en toch veel problemen. Zijn idee is: laten we alsnog toch een foto maken van de heup. Wie weet…. hij heeft  het idee dat er iets niet klopt. Eerder heeft  hij al gezegd dat hij een dergelijke situatie zeer interessant vindt. De foto wordt gemaakt, en we wachten weer. De hele middag heb ik app contact met broer en zussen. Superfijn dat dat kan!

Even later komt de arts terug….. surprise: de heup is toch gebroken. Het plaatje verandert op slag. Opname is noodzakelijk, en als het allemaal lukt, morgen operatie. Dan hopelijk revalidatie. De arts gaat nog in gesprek over wat te doen bij calamiteiten. Moeilijk dat dat moet, al is het ook goed dat ernaar gevraagd wordt. Dit is een onderwerp dat eerder bij ons aan de orde is, dus het is wel duidelijk hoe er gedacht en gevoeld wordt.

Mijn moeder gaat naar haar afdeling, ik naar haar huis om wat spullen op te halen. Ik breng ze nog naar haar afdeling. Gelukkig is er nog brood, behalve een klein ontbijt heeft moeder niets gegeten of gedronken. Zo op het oog ondergaat ze alles gelaten.

Ik laat haar achter en rijd naar huis. Mijn hoofd is vol, mijn maag leeg. Thuis wacht mijn allernaaste, met koffie en eten. Een intensieve dag, en ik denk dat er een intensieve tijd gaat volgen.

Alweer jarig

Vandaag ben ik 66 jaar geworden. De enveloppe met aanvraag voor AOW en pensioen is de deur uit. Die hoop ik over vier maanden te ontvangen. Dan ben ik 66 jaar en vier maanden.

Mijn oma, naar wie ik genoemd ben,  overleed eind juni 1966, een paar dagen na mijn verjaardag. Ze was 66 jaar en vier maanden. Ze was toen al maanden ziek. Het was een lange tijd van ziekzijn, en een groot deel daarvan was zij in ons gezin, waar mijn moeder voor haar zorgde. (mijn opa werkte toen nog) Uiteindelijk is mijn oma in het ziekenhuis overleden, thuisverzorging was niet meer mogelijk. Het was een erg zwaar ziek- en sterfbed. Onlangs kwam ik op twitter weer eens tegen dat mensen ‘recht’ hebben op een waardig sterfbed. En iedere keer vraag ik me af hoe waardig en sterven op een goede manier met elkaar te verbinden zijn.

Toen mijn oma stierf was ik twaalf, de oudste van vijf kinderen. Ik heb nog vage herinneringen aan die tijd, aan de ziekte van mijn oma, aan de geur van die ziekte. De naam van de ziekte werd niet genoemd. Wij kregen in die tijd telefoon, wat ik toen best spannend vond. Er kwam een echte wasmachine, in plaats van de ouderwetse die we eerder hadden. Die wasmachine werd veel gebruikt. Het was een bijzondere tijd, een donkere tijd.

Mijn moeder was nog erg jong toen haar moeder stierf. Inmiddels is ze bijna negentig jaar. Wij mogen al heel wat meer jaren van een moeder genieten dan zij kon. Vanmorgen gingen we bij haar op de koffie, voor mijn verjaardag. Fijn dat dat kan. Als verrassing kreeg ik een fotoalbum mee in bruikleen. Het album met de foto’s die mijn vader tijdens zijn dienstplicht in Indië gemaakt heeft. Natuurlijk heb ik deze foto’s vaker gezien. Ze waren een tijdje onvindbaar, en nu hervonden. Ik ga ze nog eens goed bekijken. Het is jammer dat er geen verhalen bij staan en dat we weinig over deze tijd gehoord hebben, of misschien ook wel niet echt over doorgevraagd hebben. Ik doe het maar met de beelden, ook daar ben ik al blij mee!

 

Langzaam leven

Ik voel me momenteel een beetje een slak. Langzaam, heel langzaam verder. Bij ‘gevaar’ trek ik me terug in mijn veilige hokje, wil ik even niet weten wat er gebeurt of gebeurd is. Daarna ga ik er weer uit, mijn voelsprieten uitgestoken, om op te vangen wat er gebeurt. Het lijkt wel of door de kleine wereld alles heftiger binnen komt dan anders.

In de afgelopen week stierf een (aangetrouwde) neef, na een ziekbed van vier weken. De begrafenis volgden we via internet. Dichtbij en toch veraf. Verbonden door internet, verdriet en geloof. Een andere (aangetrouwde) neef belandde op de intensive care, door corona. Momenteel lijkt hij wat aan de beterende hand. Angstvallig volg ik de berichten op televisie. Om er vervolgens moe van te worden, want al die tegengestelde berichten geven nog meer onrust. Ik duik maar weer in mijn veilige huisje met mijn haakwerkje. De stapel dingen die ik wil haken wordt steeds hoger…

Ik vlucht maar weer in het internet. Chat wat met de een, raak met een ander na jaren weer in gesprek, ontmoet weer een ander op een dieper niveau dan voorheen, lees de zoveelste discussie over de gevolgen van deze pandemie. Volg een discussie over hoe avondmaal te vieren in deze tijden, de een zegt doen en de ander zegt laten. Beide keuzes gaan gepaard met grote woorden. Grote woorden zijn een valkuil in deze barre tijden merk ik. Ook ik laat me verleiden.

Dank aan onze kerkenraad die besloten heeft een digitale viering te organiseren, aanstaande donderdag. We zien er naar uit, en vinden het wat onwennig. Net zo onwennig als meezingen met een internet kerkdienst. Tegelijkertijd dankbaar dat het kan, zo de diensten vieren. Vanmorgen was er als kindmoment een filmpje waarin kinderen vertelden wat deze tijd met hen doet, wat ze doen, wat ze missen. “we missen opa en oma”, kwam verschillende keren voorbij. Ja, wij missen jullie ook! Al is contact via ZOOM fijn, het is een beetje behelpen. Net zo behelpen en net zo fijn is het een filmpje van je kinderen te ontvangen, nog ter ere van je stoppen met werken. Ik ben gezegend met zoveel lieve mensen, zoveel liefde.
En toch….

De dag die je wist dat zou komen

In ons huis staan veel vazen met bloemen. De post bracht leuke en lieve verrassingen. Mijn hoofd is nog vol, mijn agenda zo goed als leeg.

In de afgelopen week ben ik voor de laatste keer op bezoek geweest bij mijn ‘klanten’. In overleg met hen, toch maar gewoon op bezoek. Geen hand, geen knuffel, of wat ook bij het weggaan. Afstand.

En nu werk ik niet meer. Nog geen pensioen, dat komt einde van het jaar. Wel gestopt met werken, omdat het goed was om te stoppen. Geen verplichtingen meer, geen verantwoordelijkheidsgevoel voor anderen, geen geregel, protocollen en afspraken en vergaderingen meer. Vooral de laatste zaken begonnen als een last te voelen. Een last die ik nu weg kan leggen.

Geen (betaald) werk meer.. dat is toch wel vreemd, ik heb vanaf mijn zestiende jaar gewerkt en ben ook blijven werken na de geboorte van de kinderen. Ik had het nodig om naast ons gezin iets voor mijzelf te hebben. Het was soms wel vol en druk, ik heb er nooit spijt van gehad.

Ik zit naar een lege agenda te kijken, concrete invulling heb ik nog niet. Eerst maar uitrusten, er komt vanzelf wel wat op mijn weg. Wat wel jammer is dat de concerten die we juist in deze tijd zouden bezoeken,  niet door gaan. De trein pakken om naar het strand te gaan zoals ik mezelf beloofd had gaat ook niet lukken. Nou ja, dan maar niet. Hopelijk komt daar nog de tijd voor.

Corona

Een land in verwarring, dat is wat we momenteel zijn. En een land met 17 miljoen corona specialisten, zo lijkt het. Sinds eind februari is het corona virus in Nederland gesignaleerd. Inmiddels zijn er  twintig mensen door overleden en zijn er, volgens het RIVM 1135 bevestigde besmettingen. Het zijn er veel meer, maar er is niet genoeg testmateriaal, daarom wordt er minder getest. (bron wikipedia)

Donderdag werden een aantal maatregelen afgekondigd. Er mogen niet meer dan 100 mensen bij elkaar zijn, daarom zijn veel kerkdiensten afgezegd. Zo hier en daar las ik: “de overheid heeft de kerkdiensten verboden”. Het ligt iets genuanceerder lijkt me. Het is zeer onverstandig om met veel mensen bij elkaar te zijn. Het gevaar op besmetting is dan groot. Geen (echte) kerkdienst dus. In een aantal kerken was vanmorgen een dienst, zonder gemeente. Die dienst was via internet te volgen. De zegeningen van deze tijd!

Iemand had een mooie actie bedacht: om 13.00 u deze dag het lied “Jezus overwinnaar” te zingen of te beluisteren. En daarna bidden.  De oproep voor deze actie ontving ik een keer of vier of vijf. Mooi om te weten/ denken dat meer mensen hier aan mee deden! Overigens is aanstaande woensdag uitgeroepen tot nationale gebedsdag. Geen idee hoe dit ingevuld is.

Inmiddels zijn de maatregelen die de regering bedacht, verder aangescherpt. Vanaf morgen zijn alle scholen en kinderdagverblijven gesloten. Vanaf vandaag 18.00 uur alle horeca gelegenheden. Bovendien is het advies afstand te houden, minstens een meter van elkaar. Vaak handen wassen staat ook in het protocol. In eerste instantie was vaak en goed handenwassen het enige advies van de regering. Dat zou voldoende zijn. Dat bleek toch anders te zijn. Het aantal besmettingen nam toe. Evenals de onrust in Nederland. Nadat de nieuwe maatregelen donderdag afgekondigd waren ontstond een run op de voorraden in de supermarkten. Toiletpapier was en is niet te vinden. Het was een drukte van belang en het laagje beschaving (b)leek uitermate dun bij een aantal mensen.

Voorlopig gelden alle maatregelen tot zes april. Geen kerkdiensten, geen sportschool, geen bibliotheek, geen concerten. Dingen die best invloed hebben op het leven. Tegelijk zijn het voor een groot deel “luxe”problemen. Concerten zijn erg fijn maar geen eerste levensbehoefte. Met angst en beven denk ik aan de situatie in vluchtelingen kampen, waar het corona virus eveneens opgedoken is. Heer ontferm U. Niet alleen de bede om ontferming, maar ook de vraag: wat kun je doen, behalve bidden? Wat dan ook weer zo ‘makkelijk’ klinkt. Zaterdag stond er in mijn onvolprezen krant een gebed:

Afbeelding kan het volgende bevatten: fiets, tekst en buiten

bron: Nederlands Dagblad.

Strand…

Mijn vorige twee blogs maakten wel het een en ander los, merkte ik.  Ik kreeg op allerlei manieren reacties, hartelijk bedankt daarvoor. Ik denk dat ik een snaar raakte, en ik ontdekte, dank zij jullie reacties weer andere gezichtspunten.

Gezichtspunten die ik nog weer (moet/ga ) herkauwen. Wie weet nog weer voer voor een volgende blog.

In de afgelopen week had ik al vrij en genoot ook van afspraakloze dagen. De enige afspraak die ik had, was met mijzelf. Ik wilde een dag naar zee.Een zomer zonder zee is bijna geen zomer voor mij. Zo ging ik donderdag naar Scheveningen. En wandelde heerlijk langs het strand. Het was rustig. Ik vond het bijzonder om in dit drukke overbevolkte land een zo rustig strand te zien. Heerlijk! Zo’n wandeling voelt voor mij als een mini-retraite. Ik kom tot rust door de cadans van het lopen en geluid van de golven. Ik bedenk dat de zee al eeuwen en eeuwenlang bestaat, dat er steeds opnieuw eb en vloed is. Zoals God het beloofde. Die gedachte geeft vrede.

Behalve het strand had ik ramen van de Bijenkorf als doel. In het trappenhuis zijn geweldig mooie glas in loodramen, had ik al eens ontdekt. Nu nog foto’s van maken. Ook dat deed ik, en ook daar werd ik blij van!

 

65

Vandaag vier ik mijn verjaardag en ben ik 65 jaar geworden. Tegenwoordig eigenlijk geen bijzondere leeftijd, een aantal jaren geleden een leeftijd om naar uit te zien, want AOW-gerechtigd.Mijn vader hoefde maar tot zijn zestigste te werken, van FLO (functioneel leeftijdsontslag), mijn schoonvader mocht op zijn 65e eindelijk stoppen met werken. Voor hem was het ook “eindelijk”. In de afgelopen jaren is er ook wat dat betreft alweer veel veranderd. Leek het erop dat ik vanaf mijn 67e van de AOW gebruik kon maken, inmiddels is dat verlaagd tot 66jr en 4 maanden. En ik ga wel zien hoe en wat ik verder ga met mijn werk. Allernaaste is wel aan het afbouwen, overdragen en nadenken over een leven zonder betaalde baan, hij is een jaartje ouder.

Die verjaardag van mij.. ik vind het best wel confronterend 65 te zijn. Vorige week fietsten twee meisjes me tegemoet, een jaar of tien jong. Hun gesprek ging over ouderen. Ik ving flarden op. Het ging over “lekker van je pensioen genieten”, “niets meer hoeven leren”, en ook over:”maar dan heb je alles al meegemaakt, er is niets nieuws meer”.  Ik kreeg de indruk dat ze er zo over praatten. Ik denk dat ze ook wel een goed beeld hadden. Heel veel dingen heb je al meegemaakt. Ervaringen die je zijn getekend en gekleurd hebben. Heldere en sombere kleuren. En ik ben benieuwd naar de kleuren die er nog bij komen.

Zaterdagmiddag nam allernaaste me mee voor een wandeling, niets nieuws onder de zon, dat gebeurt veel vaker. Wat wel apart was dat hij me “iets” wilde laten zien…

Dat “iets” bleek deze mooi aangeklede tafel te zijn, uitgestald op het Rutbeek, een waterplas achter de achtertuin. Alle kinderen hadden zich daar verzameld, en ik werd met gezang en veel liefde ontvangen!

 

(Na)Genieten

Gelukkig hebben we de foto’s nog… zeggen we dan. Het klopt, ik heb een aantal foto’s en filmpjes. En er zullen nog wel meer foto’s komen. (er liep in ieder geval een fotograaf rond)

Uiteraard heb ik het over DE trouwdag! Het was een supermooie dag, met veel blije mooie mensen. Het was ook een lange dag… om half tien stapten we in de auto, en om een uur of half drie lagen we in bed. (in Utrecht)

de trouwzaal

In de tussentijd waren we naar een geweldige trouwlocatie geweest, werd daar, voorafgaand aan de ceremonie een film gedraaid die het bruidspaar zelf gemaakt had. Een film met liefde, humor en zelfspot als hoofdingrediënten.

 

 

 

 

 

Na deze ceremonie bleven een tijd in    het kerkgebouw waar we ’s morgens al gekomen waren.We dronken champagne, aten taart, en we  mochten het bruidspaar in het zonnetje zetten.  Daar werd vrolijk gebruik van gemaakt. Lang waren  we  bezig geweest met onze bijdrage,  we hadden veel voorpret, en de uitvoering was raak!

De kerkdienst was mooi. Ik mocht Steven de kerk in leiden. Met liefde gedaan. Willemijn werd door haar vader “begeleid”. Samen zongen zij het lied: Ik hef mijn ogen op naar de bergen. Hoe mooi om de dienst zo te beginnen.

Na afloop van de dienst was er een feest in een leuke locatie. Een feest met veel muziek waarvan ik het bestaan niet kende. Het was fijn om familieleden te zien en spreken. (al was ik wat schor de volgende dag). En jammer om andere familieleden dan weer net niet te spreken..

Gelukkig konden we in Utrecht bij vrienden blijven slapen. De volgende dag, na uitgebreid bijgepraat te hebben reden we weer naar huis. “moe maar voldaan”, om het cliché te zeggen. Maar eerlijk gezegd kwam de echte moeheid gisteren pas. En hoe heerlijk is het dan dat ik nog even van een paar vrije dagen kan genieten!

Pagina 1 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén