Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Categorie: Persoonlijk Page 1 of 17

Langzaam leven

Ik voel me momenteel een beetje een slak. Langzaam, heel langzaam verder. Bij ‘gevaar’ trek ik me terug in mijn veilige hokje, wil ik even niet weten wat er gebeurt of gebeurd is. Daarna ga ik er weer uit, mijn voelsprieten uitgestoken, om op te vangen wat er gebeurt. Het lijkt wel of door de kleine wereld alles heftiger binnen komt dan anders.

In de afgelopen week stierf een (aangetrouwde) neef, na een ziekbed van vier weken. De begrafenis volgden we via internet. Dichtbij en toch veraf. Verbonden door internet, verdriet en geloof. Een andere (aangetrouwde) neef belandde op de intensive care, door corona. Momenteel lijkt hij wat aan de beterende hand. Angstvallig volg ik de berichten op televisie. Om er vervolgens moe van te worden, want al die tegengestelde berichten geven nog meer onrust. Ik duik maar weer in mijn veilige huisje met mijn haakwerkje. De stapel dingen die ik wil haken wordt steeds hoger…

Ik vlucht maar weer in het internet. Chat wat met de een, raak met een ander na jaren weer in gesprek, ontmoet weer een ander op een dieper niveau dan voorheen, lees de zoveelste discussie over de gevolgen van deze pandemie. Volg een discussie over hoe avondmaal te vieren in deze tijden, de een zegt doen en de ander zegt laten. Beide keuzes gaan gepaard met grote woorden. Grote woorden zijn een valkuil in deze barre tijden merk ik. Ook ik laat me verleiden.

Dank aan onze kerkenraad die besloten heeft een digitale viering te organiseren, aanstaande donderdag. We zien er naar uit, en vinden het wat onwennig. Net zo onwennig als meezingen met een internet kerkdienst. Tegelijkertijd dankbaar dat het kan, zo de diensten vieren. Vanmorgen was er als kindmoment een filmpje waarin kinderen vertelden wat deze tijd met hen doet, wat ze doen, wat ze missen. “we missen opa en oma”, kwam verschillende keren voorbij. Ja, wij missen jullie ook! Al is contact via ZOOM fijn, het is een beetje behelpen. Net zo behelpen en net zo fijn is het een filmpje van je kinderen te ontvangen, nog ter ere van je stoppen met werken. Ik ben gezegend met zoveel lieve mensen, zoveel liefde.
En toch….

De dag die je wist dat zou komen

In ons huis staan veel vazen met bloemen. De post bracht leuke en lieve verrassingen. Mijn hoofd is nog vol, mijn agenda zo goed als leeg.

In de afgelopen week ben ik voor de laatste keer op bezoek geweest bij mijn ‘klanten’. In overleg met hen, toch maar gewoon op bezoek. Geen hand, geen knuffel, of wat ook bij het weggaan. Afstand.

En nu werk ik niet meer. Nog geen pensioen, dat komt einde van het jaar. Wel gestopt met werken, omdat het goed was om te stoppen. Geen verplichtingen meer, geen verantwoordelijkheidsgevoel voor anderen, geen geregel, protocollen en afspraken en vergaderingen meer. Vooral de laatste zaken begonnen als een last te voelen. Een last die ik nu weg kan leggen.

Geen (betaald) werk meer.. dat is toch wel vreemd, ik heb vanaf mijn zestiende jaar gewerkt en ben ook blijven werken na de geboorte van de kinderen. Ik had het nodig om naast ons gezin iets voor mijzelf te hebben. Het was soms wel vol en druk, ik heb er nooit spijt van gehad.

Ik zit naar een lege agenda te kijken, concrete invulling heb ik nog niet. Eerst maar uitrusten, er komt vanzelf wel wat op mijn weg. Wat wel jammer is dat de concerten die we juist in deze tijd zouden bezoeken,  niet door gaan. De trein pakken om naar het strand te gaan zoals ik mezelf beloofd had gaat ook niet lukken. Nou ja, dan maar niet. Hopelijk komt daar nog de tijd voor.

Corona

Een land in verwarring, dat is wat we momenteel zijn. En een land met 17 miljoen corona specialisten, zo lijkt het. Sinds eind februari is het corona virus in Nederland gesignaleerd. Inmiddels zijn er  twintig mensen door overleden en zijn er, volgens het RIVM 1135 bevestigde besmettingen. Het zijn er veel meer, maar er is niet genoeg testmateriaal, daarom wordt er minder getest. (bron wikipedia)

Donderdag werden een aantal maatregelen afgekondigd. Er mogen niet meer dan 100 mensen bij elkaar zijn, daarom zijn veel kerkdiensten afgezegd. Zo hier en daar las ik: “de overheid heeft de kerkdiensten verboden”. Het ligt iets genuanceerder lijkt me. Het is zeer onverstandig om met veel mensen bij elkaar te zijn. Het gevaar op besmetting is dan groot. Geen (echte) kerkdienst dus. In een aantal kerken was vanmorgen een dienst, zonder gemeente. Die dienst was via internet te volgen. De zegeningen van deze tijd!

Iemand had een mooie actie bedacht: om 13.00 u deze dag het lied “Jezus overwinnaar” te zingen of te beluisteren. En daarna bidden.  De oproep voor deze actie ontving ik een keer of vier of vijf. Mooi om te weten/ denken dat meer mensen hier aan mee deden! Overigens is aanstaande woensdag uitgeroepen tot nationale gebedsdag. Geen idee hoe dit ingevuld is.

Inmiddels zijn de maatregelen die de regering bedacht, verder aangescherpt. Vanaf morgen zijn alle scholen en kinderdagverblijven gesloten. Vanaf vandaag 18.00 uur alle horeca gelegenheden. Bovendien is het advies afstand te houden, minstens een meter van elkaar. Vaak handen wassen staat ook in het protocol. In eerste instantie was vaak en goed handenwassen het enige advies van de regering. Dat zou voldoende zijn. Dat bleek toch anders te zijn. Het aantal besmettingen nam toe. Evenals de onrust in Nederland. Nadat de nieuwe maatregelen donderdag afgekondigd waren ontstond een run op de voorraden in de supermarkten. Toiletpapier was en is niet te vinden. Het was een drukte van belang en het laagje beschaving (b)leek uitermate dun bij een aantal mensen.

Voorlopig gelden alle maatregelen tot zes april. Geen kerkdiensten, geen sportschool, geen bibliotheek, geen concerten. Dingen die best invloed hebben op het leven. Tegelijk zijn het voor een groot deel “luxe”problemen. Concerten zijn erg fijn maar geen eerste levensbehoefte. Met angst en beven denk ik aan de situatie in vluchtelingen kampen, waar het corona virus eveneens opgedoken is. Heer ontferm U. Niet alleen de bede om ontferming, maar ook de vraag: wat kun je doen, behalve bidden? Wat dan ook weer zo ‘makkelijk’ klinkt. Zaterdag stond er in mijn onvolprezen krant een gebed:

Afbeelding kan het volgende bevatten: fiets, tekst en buiten

bron: Nederlands Dagblad.

Strand…

Mijn vorige twee blogs maakten wel het een en ander los, merkte ik.  Ik kreeg op allerlei manieren reacties, hartelijk bedankt daarvoor. Ik denk dat ik een snaar raakte, en ik ontdekte, dank zij jullie reacties weer andere gezichtspunten.

Gezichtspunten die ik nog weer (moet/ga ) herkauwen. Wie weet nog weer voer voor een volgende blog.

In de afgelopen week had ik al vrij en genoot ook van afspraakloze dagen. De enige afspraak die ik had, was met mijzelf. Ik wilde een dag naar zee.Een zomer zonder zee is bijna geen zomer voor mij. Zo ging ik donderdag naar Scheveningen. En wandelde heerlijk langs het strand. Het was rustig. Ik vond het bijzonder om in dit drukke overbevolkte land een zo rustig strand te zien. Heerlijk! Zo’n wandeling voelt voor mij als een mini-retraite. Ik kom tot rust door de cadans van het lopen en geluid van de golven. Ik bedenk dat de zee al eeuwen en eeuwenlang bestaat, dat er steeds opnieuw eb en vloed is. Zoals God het beloofde. Die gedachte geeft vrede.

Behalve het strand had ik ramen van de Bijenkorf als doel. In het trappenhuis zijn geweldig mooie glas in loodramen, had ik al eens ontdekt. Nu nog foto’s van maken. Ook dat deed ik, en ook daar werd ik blij van!

 

65

Vandaag vier ik mijn verjaardag en ben ik 65 jaar geworden. Tegenwoordig eigenlijk geen bijzondere leeftijd, een aantal jaren geleden een leeftijd om naar uit te zien, want AOW-gerechtigd.Mijn vader hoefde maar tot zijn zestigste te werken, van FLO (functioneel leeftijdsontslag), mijn schoonvader mocht op zijn 65e eindelijk stoppen met werken. Voor hem was het ook “eindelijk”. In de afgelopen jaren is er ook wat dat betreft alweer veel veranderd. Leek het erop dat ik vanaf mijn 67e van de AOW gebruik kon maken, inmiddels is dat verlaagd tot 66jr en 4 maanden. En ik ga wel zien hoe en wat ik verder ga met mijn werk. Allernaaste is wel aan het afbouwen, overdragen en nadenken over een leven zonder betaalde baan, hij is een jaartje ouder.

Die verjaardag van mij.. ik vind het best wel confronterend 65 te zijn. Vorige week fietsten twee meisjes me tegemoet, een jaar of tien jong. Hun gesprek ging over ouderen. Ik ving flarden op. Het ging over “lekker van je pensioen genieten”, “niets meer hoeven leren”, en ook over:”maar dan heb je alles al meegemaakt, er is niets nieuws meer”.  Ik kreeg de indruk dat ze er zo over praatten. Ik denk dat ze ook wel een goed beeld hadden. Heel veel dingen heb je al meegemaakt. Ervaringen die je zijn getekend en gekleurd hebben. Heldere en sombere kleuren. En ik ben benieuwd naar de kleuren die er nog bij komen.

Zaterdagmiddag nam allernaaste me mee voor een wandeling, niets nieuws onder de zon, dat gebeurt veel vaker. Wat wel apart was dat hij me “iets” wilde laten zien…

Dat “iets” bleek deze mooi aangeklede tafel te zijn, uitgestald op het Rutbeek, een waterplas achter de achtertuin. Alle kinderen hadden zich daar verzameld, en ik werd met gezang en veel liefde ontvangen!

 

(Na)Genieten

Gelukkig hebben we de foto’s nog… zeggen we dan. Het klopt, ik heb een aantal foto’s en filmpjes. En er zullen nog wel meer foto’s komen. (er liep in ieder geval een fotograaf rond)

Uiteraard heb ik het over DE trouwdag! Het was een supermooie dag, met veel blije mooie mensen. Het was ook een lange dag… om half tien stapten we in de auto, en om een uur of half drie lagen we in bed. (in Utrecht)

de trouwzaal

In de tussentijd waren we naar een geweldige trouwlocatie geweest, werd daar, voorafgaand aan de ceremonie een film gedraaid die het bruidspaar zelf gemaakt had. Een film met liefde, humor en zelfspot als hoofdingrediënten.

 

 

 

 

 

Na deze ceremonie bleven een tijd in    het kerkgebouw waar we ’s morgens al gekomen waren.We dronken champagne, aten taart, en we  mochten het bruidspaar in het zonnetje zetten.  Daar werd vrolijk gebruik van gemaakt. Lang waren  we  bezig geweest met onze bijdrage,  we hadden veel voorpret, en de uitvoering was raak!

De kerkdienst was mooi. Ik mocht Steven de kerk in leiden. Met liefde gedaan. Willemijn werd door haar vader “begeleid”. Samen zongen zij het lied: Ik hef mijn ogen op naar de bergen. Hoe mooi om de dienst zo te beginnen.

Na afloop van de dienst was er een feest in een leuke locatie. Een feest met veel muziek waarvan ik het bestaan niet kende. Het was fijn om familieleden te zien en spreken. (al was ik wat schor de volgende dag). En jammer om andere familieleden dan weer net niet te spreken..

Gelukkig konden we in Utrecht bij vrienden blijven slapen. De volgende dag, na uitgebreid bijgepraat te hebben reden we weer naar huis. “moe maar voldaan”, om het cliché te zeggen. Maar eerlijk gezegd kwam de echte moeheid gisteren pas. En hoe heerlijk is het dan dat ik nog even van een paar vrije dagen kan genieten!

The day before….

Wat doe je de dag vóór de trouwdag van je zoon? Dat zit ik me nu de hele dag al af te vragen, en ik rommel maar wat aan… voel me fijn en voel me warrig. Alles is klaar en niets is af. Wij houden van op het laatste moment de punten op de i zetten en dat doen we dus ook. De wereld is voor dit moment klein geworden, en dat is goed. Even onze eigen kleine bubbel van vreugde en ook wel spanning. Hoe gaat het morgen? Lukken de dingen die we willen doen?

Vanmorgen schoot me zo’n ontzettend zoet oud liedje te binnen: morgen ben ik de bruid. Dat ben ik natuurlijk niet, en toch roept het van alles bij me op.

David

Vandaag bekeek ik mijn favoriete boekhandel eens van de andere kant. Ik mocht achter de toonbank. Ook leuk om het eens van die kant te bekijken. Het was een redelijk drukke middag. Morgen moederdag, en een belijdenisdienst in een van de gereformeerde kerke zorgden voor klandizie. Er is morgen ergens een eerste communiedienst en ook daarvoor wordt boekhandel David gevonden.

Ik waagde me maar niet aan de pin automaat of kassa. Om problemen te voorkomen. Ik stortte me op het inpakken… al weet ik honderd procent zeker dat schoondochter 2 het veel beter kan dan ik. Sorry moeders in Enschede als jullie  een niet zo heel mooi ingepakt kadootje krijgen. Ik heb mijn best gedaan..

Ik vond het leuk om er te zijn. Zou dat ook wel vaker willen, maar op dit moment heb ik daar nog geen tijd voor.En hoe ik er verzeild raakte? Er was geen vervanging voor schoondochter 2, die deze dag graag vrij wilde hebben. Leuk toch, dat je dan zo maar in mag springen?

Het huis met ogen dicht

Vandaag een verhaal over de straat waar we in wonen. Even een dagelijks onderwerp. We wonen hier nu ruim zestien jaar. In een wijk uit de beginjaren tachtig, toen er nog premie A en premie B woningen gebouwd werden. In onze hoek woonden een behoorlijk aantal eerste bewoners. Gezinnen met pubers, mensen die wat jonger waren dan wij, en enkeling van dezelfde leeftijd. Een enkele alleenlevende, merendeels complete gezinnen.

In de eerste jaren hadden we in het weekend vaak korte nachten, met dank aan uitgaande pubers die hun uitgaansavonden evalueerden onder de lantaarnpalen. Langzamerhand veranderde de bevolking. We waren getuige van de luidruchtige stranding van een huwelijk. Het huis werd verkocht, en inmiddels woont er een jong echtpaar met hun dochtertje.

Een ander echtpaar zocht en vond een gelijkvloerse woning en hun huis wordt nu bewoond door een jong stel. Al een jaar wordt daar verbouwd en de container staat nog steeds voor de deur.

<– Deze tekening werd ooit door een van de kleinkinderen gemaakt, ik weet niet meer wie.

De vijftigste verjaardag van onze overbuurman werd groots gevierd. De kerstdagen in het daaropvolgende jaar zat hij verlaten en alleen in zijn huis. Na een aantal jaren zagen we steeds vaker dezelfde mevrouw de deur in en uitgaan. Totdat er niemand meer naar binnen ging of naar buiten kwam. De luiken zaten dicht.

<— er werd verhuisd…

 

In de afgelopen weken is er in dit huis veel geschuurd, geboord en hard gewerkt. Onze nieuwe buren zijn een jong stel. Een stel met plannen voor de hoek. Leuk om het enthousiasme mee te maken. En grappig om te merken dat de bevolking na verloop van jaren verandert.

 

Een dak boven je hoofd? Charity Hands

Een dak boven je hoofd is toch wel een basisbehoefte. Een veilig dak is nog beter, zoals waar in de afgelopen maanden voor gebeden en gestreden is. Met gister eindelijk het verlossende woord van opnieuw beoordelen van de situaties van de gezinnen die nu in het ‘kinderpardon’ traject zitten. Eindelijk hoop op een toekomst in een vrij land.

regen-kameroen

En ondertussen in Afrika…In Kameroen wordt hard gewerkt om een trainingscentrum te bouwen.Het doel van het centrum is boeren te trainen in goede landbouwmethodes. Het is de bedoeling dat zij weer anderen trainen. Een soort train de trainer systeem.

Er is al  heel veel werk verzet. De stenen zijn gemaakt en de muren staan. De gedachte was dat er voldoende geld en mankracht zou zijn om voordat het regenseizoen begint het dak te plaatsen. Dat was de gedachte… het regenseizoen begint in april. Het leek er op dat er genoeg tijd was om een en ander te realiseren…

Maar: het regent nu al. Nu is het een race tegen de klok! Als de muren te nat worden stort de hele boel in en is al het werk voor niets gebeurd. Dat laten we toch niet gebeuren?

Er is nog niet voldoende geld binnen om het dak te kunnen plaatsen. Nu is mijn idee: als iedere lezer nu een paar dakpannen voor zijn rekening neemt, moeten we met z’n allen toch dat dak kunnen organiseren? Gewoon doen mensen! Als we met z’n allen zorgen dat er een dak komt, kan de school afgebouwd worden en kunnen de trainingen starten. (er is nog ongeveer 9000 euro nodig)

Geven? Ja, graag! Klik even door voor de link!

Page 1 of 17

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén