Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Categorie: Persoonlijk Page 2 of 17

Menselijkheid

Deze blog schreef ik voor de website van het CGMV:

Ik ben in de geel met blauwe textielsupermarkt en wacht op mijn beurt bij de kassa. Voor mij is een echtpaar op leeftijd van turkse afkomst aan de beurt. Ze zijn druk in gesprek in hun landstaal (is mijn aanname) Het winkelmeisje heeft een cadeauverpakking voor hen opgehaald. Daar wordt een babyjasje ingedaan. Eerst moet het prijsje nog van het jasje gehaald worden, vindt de mevrouw. “Dat moet hier toch?” vraagt ze. “Ja, is voor mensen bij ons uit de straat, daar is baby geboren. Ik ken die mensen niet, ik wil toch cadeau geven. Is gewoonte bij ons. Is toch gewoon menselijkheid, ja toch?”  Ik vind het bijzonder, wat ik niet laat merken. Het mooi ingepakte jasje, verdwijnt in de tas en vriendelijk groetend verlaat het paar de winkel.

Twee weken later. Schuin tegenover ons (drie huizen naar links) woont sinds een paar jaar een jong stel. Ik kom ze af en toe tegen in de supermarkt, en doe met kerst een kaart in hun brievenbus. Meer contact is er niet. Ooit heb ik hen ontmoet op een buurtfeest en daar bleef het bij.  Ze zijn beiden werkzaam in het onderwijs. Ze stappen allebei ’s morgens vroeg in hun eigen auto en vertrekken. Nu valt me op dat er steeds een auto bij hun huis staat. Zou een van beiden ziek zijn? Zal ik eens gaan vragen? Of ben ik dan te nieuwsgierig? Ik stel het nog even uit.

Een paar dagen later is er veel gedoe rond hun huis. Er lopen veel mensen rond, er is gelach en gepraat. De boom in de voortuin wordt versierd met roze ballonnen. Er hangt een slinger met de naam LOT. Aha, nu ben ik op de hoogte. Kennelijk heb ik een en ander gemist. Dat kan dus blijkbaar, ook al woon je schuin tegenover elkaar. Het voelt wat ongemakkelijk.

Ik moet weer denken aan de ontmoeting in de textielsuper. Een beetje menselijkheid. Tja.. daar ga ik ook maar voor  zorgen.

Zegenweek

In de ene week doe je “gewoon” je werk, en in een andere week gebeurt er van alles. Afgelopen week was er een van de laatste soort. Verwachte en onverwachte gebeurtenissen. Maandag kregen we bezoek van bestuursleden van Urban Expression. Het was goed om na ons afscheid nog een keer in gesprek te gaan, terug te kijken, vooruit te kijken, samen te bidden en de zegen te mogen ontvangen.

Dinsdag had ik een uitgaandagje. Ik ging naar Zwolle voor een mooi gesprek, en vervolgens naar Deventer, gewoon omdat ik dat zo’n leuke stad vind en op zoek was naar die ene specifieke agendavulling. (daar aangeschaft, missie geslaagd). Het is zo leuk om zo een dagje rond te struinen. Ondertussen neusde ik wat op facebook rond en zag daar een leuke oproep die ik niet kon weerstaan. Er ontstond een mailwisseling met een vroegere collega. Nog te vroeg om er meer over te vertellen, het ziet er naar uit dat er een leuke schrijfopdracht zit aan te komen.

Woensdag had ik de weerslag van de dag ervoor. Moe en nog eens moe. Een middagdut helpt dan wel wat, maar niet voldoende. Weer wat geleerd, of ontdekt. In de loop van de week volgden nog een paar fijne gesprekken en ontmoetingen, superfijn!

En dan was eergister (eindelijk) mijn nieuwe fiets gearriveerd. Mijn vorige was geruïneerd bij mijn val. Wat een voorrecht om dan een nieuwe te kunnen kopen!

Gisteren  lekker op de fiets naar de open dag van het werk van allernaaste gegaan, waar het goed toeven was. Mooi om te zien wat daar allemaal gebeurt en gemaakt wordt. Leuk om de mensen te zien waar ik alleen de namen van ken.Al met al een bijzondere week met bijzondere ontmoetingen.

Tja… en deze verrassing bij thuiskomst was dan weer wat minder geslaagd.

 

Gerechtigheid

Vorige week zondag was het  (in onze gemeente) Micha zondag. Niet helemaal op de goede

datum. De preek ging uiteraard over Micha 6:8. In deze tekst gaat het niet alleen over goed doen en recht doen. Het gaat er vooral om wat je aan God geeft en waarom. Om Hem ‘gunstig’ te stemmen, uit gewoonte, uit dankbaarheid? Voor ons in het nu de vraag hoe je dat recht doen en trouw betrachten in de praktijk brengt. Met ook voor ons de vraag waarom je dat doet. Aan het slot van de preek werd gesteld dat er geen kant en klare antwoorden te geven zijn. We mogen er zelf over nadenken en puzzelen. Zelf nadenken is natuurlijk altijd goed, ik houd ook wel van antwoorden…

Die avond was op tv de 100e aflevering van “Adieu God”. Een programma waarin Tijs Brink met mensen in gesprek gaat die afscheid hebben genomen van hun geloof zoals ze dat als kind meekregen. Dit gesprek was met Sigrid Kaag, minister van buitenlandse handel en ontwikkelingssamenwerking. De term ‘maakbaarheid’ viel. Mevrouw Kaag bedoelde niet te zeggen dat wij zelf de wereld kunnen (ver)maken. Ze benoemde wel de mogelijkheid mee te helpen in de maatschappij. We kunnen omkijken naar buren, familie etc. Je kunt meedoen met maatschappelijke organisaties. Zo kunnen we met z’n allen leefbaarheid bevorderen. (dit is mijn interpretatie). Wat ze zei sprak me aan. Niet de grote toon van wereldverbeteren, wel om je heen kijken en doen wat je kunt. Ik vond dit een mooi antwoord op de vraag van de preek van die ochtend. Praktisch en zinvol.

Vandaag was de Justice Conference in Barneveld. Georganiseerd door TEAR en veel andere organisaties op het gebied van hulp aan anderen. In het voorjaar had ik al kaarten besteld. Helaas lukte het me niet om er naar toe te gaan. (al gaat het best de goede kant op met mijn gezondheid). Ik was er graag bij geweest en ik ben blij met internet, zodat het mogelijk is de toespraken terug te zien. Ze zijn hier te vinden.

Vanavond zag ik bij iemand die naar die conferentie geweest was,  op zijn  Facebookpagina een mooie kreet.  Door deze quote werd voor mij de cirkel rond:

“That we can’t fix the world doesn’t meam we can’t change the world”

Opstaan en weer opkrabbelen.

Het is vandaag vier weken geleden dat ik van mijn fiets gevallen ben. Ik was erg geschrokken, en mijn naasten eveneens. Ik deed een paar dagen rustig aan, en vond dat het best meeviel. Volgens mijn eigen onderzoek had ik geen echte hersenschudding, want niet misselijk, geen hoofdpijn, niet duizelig. En in het ziekenhuis hadden ze gezegd dat ik misschien een lichte hersenschudding had, maar dat was niet zeker..Ik had geen adviezen over wat ik wel en niet mocht doen meegekregen.

Nou, dan lukt werken na een week best wel weer, vond ik. Ik ging weer vrolijk aan de slag. Al zag ik er niet uit. Ik kreeg tips van mijn klanten: denk eraan, bouw rustpauzes in, let op je energie. Tja… van wie had ik dat eerder gehoord?

Maar wat was ik moe en wat sliep ik slecht! Ik modderde een week door, en sliep steeds slechter en werd steeds vermoeider. Dat ging zo ver door, dat ik een soort paniek aanval kreeg. Gelukkig heb ik lieve en wijze schoondochters en een van de drie raadde me toch zeer een bezoek aan de huisarts aan. Daar kon ik binnen een uur  terecht.

Mijn huisarts was nogal onder de indruk van de smak die ik gemaakt had. Ze was minder onder de indruk/enthousiast over het feit dat ik weer aan het werk was. (nu werkte ik echt wel minder dan ‘normaal’ en had ik alle avondactiviteiten stopgezet). Haarfijn werd me uitgelegd dat ik een beste klap gemaakt had, en dat mijn hersenen daardoor ook een beste dreun gehad hebben. Dat betekent niet dat je zes weken plat moet, maar wel dat je niet meteen weer op volle kracht bezig mag gaan.

Tja… dan is het toch echt wel tijd om pas op de plaats te maken. Het is inmiddels twee weken geleden dat ik naar de huisarts ging. Behalve goede adviezen, en alle tijd, had ze ook nog een recept voor slaapmedicatie voor me. Dan maar met wat hulpmiddelen, slapen is en blijft belangrijk. Ik ben (nog) minder gaan werken, heb de afspraken wat meer verdeeld. Vorige week zijn we een midweekje weg geweest, Dat was al voor mijn ongeluk gepland. Het was fijn om de deur achter je dicht te trekken en even ergens anders te zijn. Confronterend is het dan te merken dat je niet meer die lange wandelingen van voorheen kunt maken. Ik hoop zo ontzettend dat dat weer terugkomt…

Deze week ben ik weer begonnen met werken. Ik kan het niet laten… en het is ook een beetje het lastige van ZZP-er zijn, dat vervanging lastiger te regelen is. Ik merk dat ik zoek hoe mijn energie te verdelen. Wat doe ik wel en wat doe ik niet? Ga ik toch naar de interessante conferentie, of is het wijzer niet te gaan? En die stiltewandeling? En zang? Ik heb de neiging om de werkdingen belangrijker te vinden dan de ontspanningsdingen. In begeleidingsgesprekken zijn dit ook vaak de puzzelstukken. Ik weet wel wat ik anderen in die situaties adviseer… De kunst is om mijzelf hierin net zo serieus te nemen als ik in die gesprekken aangeef!

Gevallen vrouw

Het is hier een beetje stil, erg stil voor mijn doen zelfs. Er gebeurt niet zo heel veel, wel in mijn gedachten, niet in het echt. Bovendien heb ik de laatste weken vrij veel last van mijn rug, de pijn komt in golven, het liefst ’s nachts. Ik merk dat mijn humeur en energie er nogal door beïnvloed worden. Gelukkig gaat het zo langzamerhand weer wat beter, al zijn er nog wel erg slechte nachten, zoals de nacht van maandag op dinsdag jl.

Gisteren fietste ik in  gedachten van de ene afspraak naar de andere. Totdat ik op het fietspad lag en een aantal mensen om me heen zat, te deppen met doekjes. Verbaasd keek ik op. Ik was blijkbaar van mijn fiets gevallen. Ik voelde niet veel, zag wel wat bloed. Gelukkig kwam er net een kennis aanfietsen. Zij zorgde dat allernaaste gebeld werd, en dat mijn fiets opgehaald werd. Kennelijk had iemand al 112 gebeld en ik werd voorzichtig in de ambulance geschoven.

Was ik in het afgelopen jaar een paar keer als begeleider meegeweest naar het ziekenhuis, deze keer was ik de patiënt.

Het is raar om daar te liggen, ik kan me niet meer herinneren wat er allemaal gebeurde. Er zal een röntgenfoto gemaakt zijn, een hartfilmpje, een scan. In de ambulance had ik al een infuus gekregen. Ik kreeg nog een tetanusprik.Het was super dat allernaaste gelukkig snel kon komen.  En verder?  Verder was ik wat in de war en herhaalde voortdurend mijn vraag/opdracht over kleinkinderen uit school halen. Loslaten is zelfs in het ziekenhuis lastig!  Het was rustig op de spoedeisende hulp, er was alle tijd, inclusief koffie voor naaste.

Na een onderzoek door een neuroloog, overleg met een cardioloog, werd besloten dat ik naar huis mocht, dat ik geen letsel had. Hooguit een scheurtje in mijn jukbeen, en misschien een lichte hersenschudding. Niet iets ernstigs gelukkig. Iets waar we zeer dankbaar voor zijn!

Gisteravond ging ik vroeg naar bed en heb prima geslapen. Ik heb geen pijn, ben niet misselijk, geen hoofdpijn of wat ook. Gister besloot ik al even een paar dagen pas op de plaats te maken, even een paar dagen geen werk en niet teveel andere dingen. Ik hoop dat mijn blauwe gezicht en dichte oog langzamerhand weer meer toonbaar worden!

Appen achter het stuur

Vandaag zag ik er weer een…. een appende automobilist, of een rijdende apper, wat het ook is. Zo’n sluipmoordenaar.. word je betrapt dan heb je pech en krijg je een boete. Jammer dan! Ik zou willen dat de straf voor deze (in mijn ogen) misdaad een taakstraf is, en wel een aantal dagen meelopen en meewerken in een revalidatie centrum. Alternatief: loop een dag mee in het leven van een van mijn cliënten. Ik schreef er een blog over voor het CGMV:

Als ik mijn voicemail beluister hoor ik iemand zeggen: “Altijd hetzelfde met die ambulant begeleiders, nooit te bereiken”. Vervolgens kan ik enkele minuten genieten van iemands belevenissen in het afgelopen weekend. De volgende dag word ik opnieuw gebeld, en blijkt het telefoontje afkomstig te zijn van een UWV dame. Ik vertel mijn ervaring met haar vorige telefoontje en ze is blij met mijn feedback.

Het telefoongesprek gaat over de aanvraag voor een gesprek met een van mijn klanten. Marieke is 21 jaar en is een aantal jaar geleden aangereden door een appende autobestuurster. De gevolgen zijn nog dagelijks merkbaar en zijn blijvend. Ze volgt een beroepsopleiding en loopt hopeloos vast in haar stage. De dagen zijn te lang voor de beschikbare energie. Hoe kan zij ooit haar eigen brood verdienen? Deze vraag willen we voorleggen bij het UWV, vandaar de aanvraag.

Gisteren was de afspraak met de arbeidsdeskundige. Marieke zag er best tegenop. Het voelde voor haar spannend, en ze wist niet goed wat haar te wachten stond.  En als in het verleden behaalde resultaten wel meetellen, was ik wat pessimistisch. Tot nu toe had ik niet veel arbeidsdeskundigen meegemaakt die (goed) inschatten wat de impact van NAH is. Zou dat deze keer beter zijn?

Even is er twijfel bij de arbeidsdeskundige of zij het gesprek wel door zal laten gaan: Marieke is nog niet klaar met haar opleiding, en nu al een aanvraag? Pro-activiteit kent kennelijk grenzen. Toch gaan we van start. De arbeidskundige legt een en ander uit en stelt haar vragen.  Duidelijk is in ieder geval dat een Wajong uitkering niet aan de orde is. Daar komt Marieke niet voor in aanmerking omdat er wel wat mogelijkheden tot loon verdienen zijn. We gaan in eerste instantie voor een aanvraag “indicatie banenafspraak”. Marieke doet haar best, zoekt naar woorden en komt er af en toe niet helemaal uit. Op die momenten kan ik bijspringen. De arbeidsdeskundige zit druk mee te pennen, gelukkig deze keer geen zoemende computer met storende geluiden. De conclusie van dit gesprek is al snel duidelijk: zeker wordt de aanvraag van Marieke gehonoreerd. De vraag is nog wel wanneer een en ander ingaat.  We spreken af dat ik daar bericht over krijg, om mijn klant niet te zeer te belasten.

We drinken nog ergens koffie, om terug te kijken op het gesprek. Koffie met iets lekkers, het voelt deels of er een overwinning behaald is. Een overwinning die voor Marieke als een nederlaag voelt…

 

Weekendje weg

Neem een huis, een dertienpersoonsvakantiehuis. Op vrijdagmiddag kom je er. De kamers zien er schoon en opgeruimd uit. Een dag later staat er van alles en nog wat, in de douches heeft een ieder zijn/ haar territorium ingenomen. Maandagochtend tien uur: het huis is weer leeg, en alles staat weer op zijn plek. En in de tussentijd is er veel en ook niets gebeurd.

 

 

We vierden de 65ste verjaardag van allernaaste met ons allen in een vakantiehuis in Steenwijk. Al weken waren we er mee bezig geweest, dat wil zeggen, de hele club, met uitzondering van allernaaste. Niet dat we zoveel plannen gemaakt hadden, wel dat we al veel voorpret hadden. Op mijn verjaardag, (drie dagen voor de zijne) werd de verrassing onthuld. Een verrassing die in de smaak viel.

Zo waren we dan bij elkaar, afgelopen weekend. We genoten van elkaar en van het mooie weer, van goede gesprekken en lekker eten. Zaterdagmiddag waren we in twee boten in de Weerribben te vinden. Voor sommigen van ons leek het in eerste instantie best wel eng, in zo’n boot varen met zeven personen. Er kan zoveel gebeuren en je weet het maar nooit van tevoren. Loslaten en overgeven heet zoiets. De verzekering dat, als het ècht te spannend zou worden we weer terug zouden gaan werkte al zo rustgevend dat de rest van de middag zonder zorgen verliep. Zelfs Titanic liedjes werden gezongen. (wat ik dan weer iets minder rustgevend vond)

Het was een mooie tocht, waarin we veel plezier hadden en genoten van de omgeving. Bijzonder om in eigen land toch steeds weer nieuwe dingen te ontdekken.

 

Die nieuwe dingen waren er zondagochtend ook. We gingen uitgebreid met elkaar in gesprek. We deelden welke bijbeltekst ons raakt en waarom. In alle openheid konden we met elkaar praten, delen, zingen en bidden. (al vonden de jongsten deze (kerk)dienst wel erg lang duren)

Vanmiddag kwamen we weer thuis. Ik moet dan eerst omschakelen. Vanuit de drukte weer naar de rust van ons samenzijn. Dankbaar terugkijken op geweldige dagen, die we als bijzonder cadeau uit Gods hand mochten ontvangen.

 

Dagje Zutphen

Vorige week was ik met een van mijn zussen in Zutphen. Een dag samen op pad zat al lang in de planning, en nu dus eindelijk concreet. We wilden een stadswandeling maken en een (over)ijverige stagiair bij de Zutphense VVV legde ons diverse routes uit. Wij hadden onze keuze snel gemaakt en kozen voor de hofjesroute.

Wat is het mooi om in een stad echt oude gebouwen te zien. In mijn eigen stad is in 1862 een stadsbrand geweest waarbij de hele binnenstad afbrandde, en de stad van mijn zus is in de tweede wereldoorlog per ongeluk gebombardeerd. In beide steden is niet heel veel ouds te ontdekken. We keken onze ogen uit, en verwonderden ons over de oudheid van huizen en gebouwen.

Behalve een hofjesroute is er een literatuurroute. Beide routes overlappen elkaar wat. We zagen mooie teksten op huizen staan. Deze bijvoorbeeld:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tekst ontlokte een gesprek over kippen en eieren, oftewel: word je eenzaam omdat je leest, of lees je omdat je al eenzaam bent? Ik las als kind al heel veel. (En ik denk dat mijn zus nog meer las dan ik). Iedere woensdagmiddag gingen we naar een wijkgebouw waar de bibliotheek in was. Ik herinner me niet dat ik me eenzaam voelde door mijn vele lezen. In latere jaren bleef ik veel lezen, meestal ontspanningslektuur. Soms was dat lezen een beetje een vlucht uit het dagelijkse leven, even iets anders dan was opvouwen en schoonmaken en wat er nog meer te doen valt in een gezin. Ik kon helemaal in een boek opgaan. Nu nog wel, maar ik lees veel minder, met dank aan social media en het internet. Het was leuk om hier over na te denken en filosoferen.

We belandden in een kerk waar een fototentoonstelling (“Zie mij”)  was. En een verbouwing. De tentoonstelling was samengesteld en gemaakt door Caroline Waltman. De foto’s waren bedoeld als beelden bij de bijbel. Niet alle beelden konden wij goed plaatsen, al waren de (meeste) foto’s erg mooi. Deze foto sprak mij erg aan:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Of die tekst op het shirt toevallig is of niet, dat zullen we wel nooit weten. De bijbeltekst die erbij stond was Ezra 1 vers 4: “Allen die hier nog als vreemdeling verblijven, waar zij zich ook mogen bevinden dienen van hun medeburgers ondersteuning te krijg in de vorm van zilver, goud, goederen en vee.” Zeker een mooie tekst… en meer dan “slechts” een bijbeltekst. Een tekst om over na te denken, en een tekst om mee aan de slag te gaan.

Het was warm die dag, en het was goed die dag. We aten en dronken en praatten en genoten van elkaar.

Welke privacy?

Dat er vandaag een wet in werking is getreden die al twee  jaar op stapel stond, kan (bijna) niemand ontgaan zijn. Ik verbaasde me over het aantal nieuwsbrieven waar ik kennelijk op geabonneerd ben. Inmiddels is dat aantal gereduceerd. Vanmiddag was er bij de post een geadresseerde catalogus die ik zeker niet aangevraagd had. Ook dat heeft met privacy te maken… Ik denk dat ik nog een privacy verhaal op dit blog moet zetten, en ik weet zeker dat ik een privacyverklaring op mijn bedrijfswebsite moet zetten. Maar die moet ik nog in elkaar zetten. (lees: knippen en plakken).

Gister verscheen deze blog op de website van het CGMV, Ook over dit onderwerp….

Vrijdag 25 mei 2018 treedt de wet AVG in werking (algemene verordening gegevensbescherming). In Europa gelden nu dezelfde regels met betrekking tot de omgang met persoonsgegevens. Dit is niet helemaal nieuw, wel verandert er een en ander. Bij onze coöperatie zijn we ijverig bezig om bijvoorbeeld mails, met persoonlijke gegevens van cliënten, via een beveiligd programma te versturen. Het betekent eveneens dat cliënten nog vaker dan nu een handtekening onder een toestemmingsformulier moeten zetten. 

Heb je een weblog, zoals ik, dan moet je ook even goed nadenken waar je mee bezig bent en wat je doet met gegevens van bezoekers. Tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan, er gemakshalve van uitgaand dat weblogs niet het eerste onderzoeksveld zullen zijn. 

Kerken en kerkbladen
In hoeverre moeten kerken rekening houden met deze wet? Mogen kerkdiensten nog via internet uitgezonden worden, compleet met alle informatie die in voorbeden gegeven (kan) worden? En kerkbladen? Wat mag daarin staan? (Ik stop gelezen kerkbladen bij het oud papier, hoe wijs is dat eigenlijk?) 

Geboortedatum
De AVG gaat over persoonsgegevens en wat je ermee doet. Dit vooral digitaal en schriftelijk. Er wordt nu al geklaagd over deze wet: overdreven, werkverschaffing et cetera. Hoe wordt in het dagelijks leven met persoonsgegevens omgegaan? Ik erger me eraan dat ik iedere keer als ik bij de apotheek kom, mijn geboortedatum moet noemen. Dit gebeurt ook bij ieder bezoek aan een specialist in het ziekenhuis. Ik vind dat irritant. Ik ben nog aan het nadenken over een truc om dat hardop noemen van mijn geboortedatum te omzeilen. 

Opnamegesprek
Vorige week viel een goede kennis van mij (97 jaar oud, zelfstandig wonend, bloedverdunners gebruikend). Hij moest naar het ziekenhuis omdat hij een hoofdwond had en erg veel bloed verloor. We zaten (meneer lag) een halve dag op de spoedeisende hulp. Vele keren kwam zijn geboortedatum voorbij. Uiteindelijk moest hij toch een nacht in het ziekenhuis blijven. Hij kwam op een kamer met drie anderen te liggen. Een verpleegkundige deed het opnamegesprek. 

Volume
Opnieuw moest meneer vertellen wat er die dag was gebeurd. Opnieuw moest hij allerlei testjes doen. Opnieuw moest hij vertellen welke medicijnen hij gebruikt. Vervolgens moest er nog vastgelegd worden hoe het ontlastingspatroon was van meneer. Hoe vaak? Medicatie nodig? Omdat meneer hardhorend is, werden de vragen op aangepast volume gesteld. De antwoorden kwamen eveneens op dit volume. Fijn, die privacy, vooral op papier. Wanneer komt er een wet AVG voor dit soort situaties? Of wanneer gebruiken we ons gezond verstand? 

Dodenherdenking

Dat het gisteren vier mei was, en dat het gisteren dodenherdenking was, is geen nieuws meer. Toch nog een terugblik op gisteren. Het was de dag van de begrafenis van een tante van mij. De schoonzus van mijn moeder. Een overlijden op de leeftijd van de zeer sterken.

Samen met mijn moeder reed ik naar Assen, waar een aantal zussen al waren. De dankdienst voor het leven van onze tante was een mooie dienst. Bemoedigend en hoopvol. Veel herinneringen werden opgehaald. Onder anderen over de oorlogstijd. Heel bijzonder om  nu, na al die jaren, te horen wat onze tante toen heeft meegemaakt.

Haar vader vaarde op de grote vaart, en kon zes jaar lang niet thuis komen. (dat was van haar tiende tot haar zestiende levensjaar). In de oorlog, het gezin woonde in Rotterdam, moest zij uiteindelijk naar een soort pleeggezin, om de hongerwinter te kunnen overleven. Heftige tijden, een gezin dat lijdt onder gemis en ontberingen. Een ieder overleefde de oorlog, ogenschijnlijk ongeschonden is men de oorlog doorgekomen. Tegelijk is er enorm gemis en onzekerheid geweest.

Dit zijn de “kleine”oorlogsverhalen. Ook die zijn belangrijk om te bewaren en te herinneren. Vier mei herdenken blijft belangrijk.

Page 2 of 17

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén