Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Categorie: Persoonlijk Page 3 of 17

Gevallen vrouw

Het is hier een beetje stil, erg stil voor mijn doen zelfs. Er gebeurt niet zo heel veel, wel in mijn gedachten, niet in het echt. Bovendien heb ik de laatste weken vrij veel last van mijn rug, de pijn komt in golven, het liefst ’s nachts. Ik merk dat mijn humeur en energie er nogal door beïnvloed worden. Gelukkig gaat het zo langzamerhand weer wat beter, al zijn er nog wel erg slechte nachten, zoals de nacht van maandag op dinsdag jl.

Gisteren fietste ik in  gedachten van de ene afspraak naar de andere. Totdat ik op het fietspad lag en een aantal mensen om me heen zat, te deppen met doekjes. Verbaasd keek ik op. Ik was blijkbaar van mijn fiets gevallen. Ik voelde niet veel, zag wel wat bloed. Gelukkig kwam er net een kennis aanfietsen. Zij zorgde dat allernaaste gebeld werd, en dat mijn fiets opgehaald werd. Kennelijk had iemand al 112 gebeld en ik werd voorzichtig in de ambulance geschoven.

Was ik in het afgelopen jaar een paar keer als begeleider meegeweest naar het ziekenhuis, deze keer was ik de patiënt.

Het is raar om daar te liggen, ik kan me niet meer herinneren wat er allemaal gebeurde. Er zal een röntgenfoto gemaakt zijn, een hartfilmpje, een scan. In de ambulance had ik al een infuus gekregen. Ik kreeg nog een tetanusprik.Het was super dat allernaaste gelukkig snel kon komen.  En verder?  Verder was ik wat in de war en herhaalde voortdurend mijn vraag/opdracht over kleinkinderen uit school halen. Loslaten is zelfs in het ziekenhuis lastig!  Het was rustig op de spoedeisende hulp, er was alle tijd, inclusief koffie voor naaste.

Na een onderzoek door een neuroloog, overleg met een cardioloog, werd besloten dat ik naar huis mocht, dat ik geen letsel had. Hooguit een scheurtje in mijn jukbeen, en misschien een lichte hersenschudding. Niet iets ernstigs gelukkig. Iets waar we zeer dankbaar voor zijn!

Gisteravond ging ik vroeg naar bed en heb prima geslapen. Ik heb geen pijn, ben niet misselijk, geen hoofdpijn of wat ook. Gister besloot ik al even een paar dagen pas op de plaats te maken, even een paar dagen geen werk en niet teveel andere dingen. Ik hoop dat mijn blauwe gezicht en dichte oog langzamerhand weer meer toonbaar worden!

Appen achter het stuur

Vandaag zag ik er weer een…. een appende automobilist, of een rijdende apper, wat het ook is. Zo’n sluipmoordenaar.. word je betrapt dan heb je pech en krijg je een boete. Jammer dan! Ik zou willen dat de straf voor deze (in mijn ogen) misdaad een taakstraf is, en wel een aantal dagen meelopen en meewerken in een revalidatie centrum. Alternatief: loop een dag mee in het leven van een van mijn cliënten. Ik schreef er een blog over voor het CGMV:

Als ik mijn voicemail beluister hoor ik iemand zeggen: “Altijd hetzelfde met die ambulant begeleiders, nooit te bereiken”. Vervolgens kan ik enkele minuten genieten van iemands belevenissen in het afgelopen weekend. De volgende dag word ik opnieuw gebeld, en blijkt het telefoontje afkomstig te zijn van een UWV dame. Ik vertel mijn ervaring met haar vorige telefoontje en ze is blij met mijn feedback.

Het telefoongesprek gaat over de aanvraag voor een gesprek met een van mijn klanten. Marieke is 21 jaar en is een aantal jaar geleden aangereden door een appende autobestuurster. De gevolgen zijn nog dagelijks merkbaar en zijn blijvend. Ze volgt een beroepsopleiding en loopt hopeloos vast in haar stage. De dagen zijn te lang voor de beschikbare energie. Hoe kan zij ooit haar eigen brood verdienen? Deze vraag willen we voorleggen bij het UWV, vandaar de aanvraag.

Gisteren was de afspraak met de arbeidsdeskundige. Marieke zag er best tegenop. Het voelde voor haar spannend, en ze wist niet goed wat haar te wachten stond.  En als in het verleden behaalde resultaten wel meetellen, was ik wat pessimistisch. Tot nu toe had ik niet veel arbeidsdeskundigen meegemaakt die (goed) inschatten wat de impact van NAH is. Zou dat deze keer beter zijn?

Even is er twijfel bij de arbeidsdeskundige of zij het gesprek wel door zal laten gaan: Marieke is nog niet klaar met haar opleiding, en nu al een aanvraag? Pro-activiteit kent kennelijk grenzen. Toch gaan we van start. De arbeidskundige legt een en ander uit en stelt haar vragen.  Duidelijk is in ieder geval dat een Wajong uitkering niet aan de orde is. Daar komt Marieke niet voor in aanmerking omdat er wel wat mogelijkheden tot loon verdienen zijn. We gaan in eerste instantie voor een aanvraag “indicatie banenafspraak”. Marieke doet haar best, zoekt naar woorden en komt er af en toe niet helemaal uit. Op die momenten kan ik bijspringen. De arbeidsdeskundige zit druk mee te pennen, gelukkig deze keer geen zoemende computer met storende geluiden. De conclusie van dit gesprek is al snel duidelijk: zeker wordt de aanvraag van Marieke gehonoreerd. De vraag is nog wel wanneer een en ander ingaat.  We spreken af dat ik daar bericht over krijg, om mijn klant niet te zeer te belasten.

We drinken nog ergens koffie, om terug te kijken op het gesprek. Koffie met iets lekkers, het voelt deels of er een overwinning behaald is. Een overwinning die voor Marieke als een nederlaag voelt…

 

Weekendje weg

Neem een huis, een dertienpersoonsvakantiehuis. Op vrijdagmiddag kom je er. De kamers zien er schoon en opgeruimd uit. Een dag later staat er van alles en nog wat, in de douches heeft een ieder zijn/ haar territorium ingenomen. Maandagochtend tien uur: het huis is weer leeg, en alles staat weer op zijn plek. En in de tussentijd is er veel en ook niets gebeurd.

 

 

We vierden de 65ste verjaardag van allernaaste met ons allen in een vakantiehuis in Steenwijk. Al weken waren we er mee bezig geweest, dat wil zeggen, de hele club, met uitzondering van allernaaste. Niet dat we zoveel plannen gemaakt hadden, wel dat we al veel voorpret hadden. Op mijn verjaardag, (drie dagen voor de zijne) werd de verrassing onthuld. Een verrassing die in de smaak viel.

Zo waren we dan bij elkaar, afgelopen weekend. We genoten van elkaar en van het mooie weer, van goede gesprekken en lekker eten. Zaterdagmiddag waren we in twee boten in de Weerribben te vinden. Voor sommigen van ons leek het in eerste instantie best wel eng, in zo’n boot varen met zeven personen. Er kan zoveel gebeuren en je weet het maar nooit van tevoren. Loslaten en overgeven heet zoiets. De verzekering dat, als het ècht te spannend zou worden we weer terug zouden gaan werkte al zo rustgevend dat de rest van de middag zonder zorgen verliep. Zelfs Titanic liedjes werden gezongen. (wat ik dan weer iets minder rustgevend vond)

Het was een mooie tocht, waarin we veel plezier hadden en genoten van de omgeving. Bijzonder om in eigen land toch steeds weer nieuwe dingen te ontdekken.

 

Die nieuwe dingen waren er zondagochtend ook. We gingen uitgebreid met elkaar in gesprek. We deelden welke bijbeltekst ons raakt en waarom. In alle openheid konden we met elkaar praten, delen, zingen en bidden. (al vonden de jongsten deze (kerk)dienst wel erg lang duren)

Vanmiddag kwamen we weer thuis. Ik moet dan eerst omschakelen. Vanuit de drukte weer naar de rust van ons samenzijn. Dankbaar terugkijken op geweldige dagen, die we als bijzonder cadeau uit Gods hand mochten ontvangen.

 

Dagje Zutphen

Vorige week was ik met een van mijn zussen in Zutphen. Een dag samen op pad zat al lang in de planning, en nu dus eindelijk concreet. We wilden een stadswandeling maken en een (over)ijverige stagiair bij de Zutphense VVV legde ons diverse routes uit. Wij hadden onze keuze snel gemaakt en kozen voor de hofjesroute.

Wat is het mooi om in een stad echt oude gebouwen te zien. In mijn eigen stad is in 1862 een stadsbrand geweest waarbij de hele binnenstad afbrandde, en de stad van mijn zus is in de tweede wereldoorlog per ongeluk gebombardeerd. In beide steden is niet heel veel ouds te ontdekken. We keken onze ogen uit, en verwonderden ons over de oudheid van huizen en gebouwen.

Behalve een hofjesroute is er een literatuurroute. Beide routes overlappen elkaar wat. We zagen mooie teksten op huizen staan. Deze bijvoorbeeld:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tekst ontlokte een gesprek over kippen en eieren, oftewel: word je eenzaam omdat je leest, of lees je omdat je al eenzaam bent? Ik las als kind al heel veel. (En ik denk dat mijn zus nog meer las dan ik). Iedere woensdagmiddag gingen we naar een wijkgebouw waar de bibliotheek in was. Ik herinner me niet dat ik me eenzaam voelde door mijn vele lezen. In latere jaren bleef ik veel lezen, meestal ontspanningslektuur. Soms was dat lezen een beetje een vlucht uit het dagelijkse leven, even iets anders dan was opvouwen en schoonmaken en wat er nog meer te doen valt in een gezin. Ik kon helemaal in een boek opgaan. Nu nog wel, maar ik lees veel minder, met dank aan social media en het internet. Het was leuk om hier over na te denken en filosoferen.

We belandden in een kerk waar een fototentoonstelling (“Zie mij”)  was. En een verbouwing. De tentoonstelling was samengesteld en gemaakt door Caroline Waltman. De foto’s waren bedoeld als beelden bij de bijbel. Niet alle beelden konden wij goed plaatsen, al waren de (meeste) foto’s erg mooi. Deze foto sprak mij erg aan:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Of die tekst op het shirt toevallig is of niet, dat zullen we wel nooit weten. De bijbeltekst die erbij stond was Ezra 1 vers 4: “Allen die hier nog als vreemdeling verblijven, waar zij zich ook mogen bevinden dienen van hun medeburgers ondersteuning te krijg in de vorm van zilver, goud, goederen en vee.” Zeker een mooie tekst… en meer dan “slechts” een bijbeltekst. Een tekst om over na te denken, en een tekst om mee aan de slag te gaan.

Het was warm die dag, en het was goed die dag. We aten en dronken en praatten en genoten van elkaar.

Welke privacy?

Dat er vandaag een wet in werking is getreden die al twee  jaar op stapel stond, kan (bijna) niemand ontgaan zijn. Ik verbaasde me over het aantal nieuwsbrieven waar ik kennelijk op geabonneerd ben. Inmiddels is dat aantal gereduceerd. Vanmiddag was er bij de post een geadresseerde catalogus die ik zeker niet aangevraagd had. Ook dat heeft met privacy te maken… Ik denk dat ik nog een privacy verhaal op dit blog moet zetten, en ik weet zeker dat ik een privacyverklaring op mijn bedrijfswebsite moet zetten. Maar die moet ik nog in elkaar zetten. (lees: knippen en plakken).

Gister verscheen deze blog op de website van het CGMV, Ook over dit onderwerp….

Vrijdag 25 mei 2018 treedt de wet AVG in werking (algemene verordening gegevensbescherming). In Europa gelden nu dezelfde regels met betrekking tot de omgang met persoonsgegevens. Dit is niet helemaal nieuw, wel verandert er een en ander. Bij onze coöperatie zijn we ijverig bezig om bijvoorbeeld mails, met persoonlijke gegevens van cliënten, via een beveiligd programma te versturen. Het betekent eveneens dat cliënten nog vaker dan nu een handtekening onder een toestemmingsformulier moeten zetten. 

Heb je een weblog, zoals ik, dan moet je ook even goed nadenken waar je mee bezig bent en wat je doet met gegevens van bezoekers. Tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan, er gemakshalve van uitgaand dat weblogs niet het eerste onderzoeksveld zullen zijn. 

Kerken en kerkbladen
In hoeverre moeten kerken rekening houden met deze wet? Mogen kerkdiensten nog via internet uitgezonden worden, compleet met alle informatie die in voorbeden gegeven (kan) worden? En kerkbladen? Wat mag daarin staan? (Ik stop gelezen kerkbladen bij het oud papier, hoe wijs is dat eigenlijk?) 

Geboortedatum
De AVG gaat over persoonsgegevens en wat je ermee doet. Dit vooral digitaal en schriftelijk. Er wordt nu al geklaagd over deze wet: overdreven, werkverschaffing et cetera. Hoe wordt in het dagelijks leven met persoonsgegevens omgegaan? Ik erger me eraan dat ik iedere keer als ik bij de apotheek kom, mijn geboortedatum moet noemen. Dit gebeurt ook bij ieder bezoek aan een specialist in het ziekenhuis. Ik vind dat irritant. Ik ben nog aan het nadenken over een truc om dat hardop noemen van mijn geboortedatum te omzeilen. 

Opnamegesprek
Vorige week viel een goede kennis van mij (97 jaar oud, zelfstandig wonend, bloedverdunners gebruikend). Hij moest naar het ziekenhuis omdat hij een hoofdwond had en erg veel bloed verloor. We zaten (meneer lag) een halve dag op de spoedeisende hulp. Vele keren kwam zijn geboortedatum voorbij. Uiteindelijk moest hij toch een nacht in het ziekenhuis blijven. Hij kwam op een kamer met drie anderen te liggen. Een verpleegkundige deed het opnamegesprek. 

Volume
Opnieuw moest meneer vertellen wat er die dag was gebeurd. Opnieuw moest hij allerlei testjes doen. Opnieuw moest hij vertellen welke medicijnen hij gebruikt. Vervolgens moest er nog vastgelegd worden hoe het ontlastingspatroon was van meneer. Hoe vaak? Medicatie nodig? Omdat meneer hardhorend is, werden de vragen op aangepast volume gesteld. De antwoorden kwamen eveneens op dit volume. Fijn, die privacy, vooral op papier. Wanneer komt er een wet AVG voor dit soort situaties? Of wanneer gebruiken we ons gezond verstand? 

Dodenherdenking

Dat het gisteren vier mei was, en dat het gisteren dodenherdenking was, is geen nieuws meer. Toch nog een terugblik op gisteren. Het was de dag van de begrafenis van een tante van mij. De schoonzus van mijn moeder. Een overlijden op de leeftijd van de zeer sterken.

Samen met mijn moeder reed ik naar Assen, waar een aantal zussen al waren. De dankdienst voor het leven van onze tante was een mooie dienst. Bemoedigend en hoopvol. Veel herinneringen werden opgehaald. Onder anderen over de oorlogstijd. Heel bijzonder om  nu, na al die jaren, te horen wat onze tante toen heeft meegemaakt.

Haar vader vaarde op de grote vaart, en kon zes jaar lang niet thuis komen. (dat was van haar tiende tot haar zestiende levensjaar). In de oorlog, het gezin woonde in Rotterdam, moest zij uiteindelijk naar een soort pleeggezin, om de hongerwinter te kunnen overleven. Heftige tijden, een gezin dat lijdt onder gemis en ontberingen. Een ieder overleefde de oorlog, ogenschijnlijk ongeschonden is men de oorlog doorgekomen. Tegelijk is er enorm gemis en onzekerheid geweest.

Dit zijn de “kleine”oorlogsverhalen. Ook die zijn belangrijk om te bewaren en te herinneren. Vier mei herdenken blijft belangrijk.

Kennis en inzicht

Vandaag staat er weer een nieuwe blog online op de website van het CGMV.

Inmiddels de vierde alweer! De andere blogs zijn via de website terug te vinden. Ik vind het bijzonder leuk om te doen. Het bijzondere is dat iedere vier weken spontaan een onderwerp in mijn gedachten komt waar ik over kan schrijven.

I’LL PUSH YOU

Al tijden zie ik een hemelsblauw boek met bovenstaande titel. In veel (christelijke) bladen wordt er mee geadverteerd. Mijn eerste gedachte was dat het zo’n echt amerikaans overwinningsverhaal is. Twee (amerikaanse) vrienden besluiten tot het maken van een pelgrimstocht. 800 kilometer lopen, vanuit Frankrijk, dwars door Spanje, einddoel Santiago de Compostella. Bijzonder, maar een tocht die meer mensen maken. Het bijzondere zit er in dat de ene vriend in een rolstoel zit en met alle dagelijkse handelingen geholpen moet worden en dat de andere vriend van plan is die rolstoel die 800 kilometer te gaan duwen. Maar de tocht is gelukt, er is een boek en een dvd over gemaakt. Missie geslaagd…. iets in de categorie: aardig…

Tot dat ik op social media een aankondiging zag van een nederlandse “I’l push you’. De uitgever had bedacht dat er in ons land ook nog wel een pelgrimstocht te vinden was . Het idee was om met een paar mensen die afhankelijk zijn van een rolstoel, en mensen die (zo nodig) kunnen duwen, die tocht te maken. Einddoel:  de uitgeverij waar de nederlandse editie van dit boek uitgegeven wordt. Tja… en als je dan een van de rolstoelers (een beetje) kent, wordt het wel meer interessant. Zo kwam het dat ik toch nog vlak voor pasen dit boek kocht. En gisteravond las ik de laatste bladzijde.

Het leest (dus) als een speer. Af en toe legde ik het bewust weg, om na te kunnen denken over wat ik las. Het is niet alleen een uitgebreid verhaal over hoe de tocht tot stand kwam en hoe het verliep. Het is ook een verhaal over een lange diepgaande vriendschap, Een verhaal over twee levens, die heel erg verweven zijn. Een verhaal over de impact van zo’n pelgrimstocht. Een verhaal over leven met God.

Ik vond het een bijzonder en mooi boek. Niet alleen een geschiedenis, maar ook een boek dat inspireert, aan het denken zet. Aanrader dus.
Ik zit me alleen nog steeds af te vragen of mijn exemplaar een collecters item is, of dat alle boeken verkeerd om ingebonden zijn…of dat het een grap met de titel is… . (ja, ik snap dat de omslag andersom kan. maar dit is achterkant van mijn boek)

Het is bijzonder om de nederlandse tocht te volgen, via twitter en facebook. Leuk om foto’s te zien, bijzonder om te zien dat mensen aanhaken en meelopen. En het dan stiekem jammer vinden dat je eigen agenda best vol zit, en je te realiseren dat een hele dag meelopen er domweg niet inzit… Nog een dag te gaan, morgen de “intocht” in Heerenveen.

Op groot nieuws radio was vandaag een interview met een van de deelnemers.

 

Cultuurverschillen

Stille zaterdag, de dag tussenin. Ik probeer ieder jaar bewust stil te staan bij de lijdenstijd, lees een extra leesrooster. Toch ‘overvalt’ goede vrijdag dan. Dat komt vooral door praktische dingen, een gewone werkdag, en ’s avonds naar de kerk. Stilstaan bij het offer van de Here Jezus, deze keer op een bijzondere en aansprekende manier. En dan vandaag stille zaterdag.

Vanmorgen vond ik dat ik eindelijk eens moest strijken. Dat doe ik dan maar met de tv aan, om het niet al te saai te laten zijn. Ik keek “Over de rug van de Andes” terug. Boeiende serie, iets minder boeiend dan de recente serie over China.

Stef Biemans reist door de Andes. Doordat hij vloeiend spaans spreekt maakt hij makkelijk contact met de bewoners van de diverse landen. Mijn indruk is dat hij zich regelmatig verbaast over alles wat hij ziet en hoort. Er zijn bijzondere gesprekken. In een van de vorige keren ging het over bezit en rijkdom. Een inwoner stelde de vraag: wat heb je aan rijkdom, wat heb je aan een aantal auto’s? Straks raak je het kwijt en wie ben jij dan nog, zonder je bezit?

In de aflevering die ik vandaag zag (getiteld: Het eeuwige leven) ging Stef op onderzoek uit hoe het mogelijk is dat veel mensen hier, in Ecuador, zulke hoge leeftijden bereiken. De mensen wisten het zelf niet goed, in die zin kwam het onderzoek niet heel ver. De (meeste) mensen straalden enorm veel levenslust uit. Hielden zich bezig met van alles en nog wat, pensioengerechtigde leeftijd kwam niet in hun woordenboek voor. Misschien wel noodgedwongen. Er was een  vrouw van bijna negentig, zij zei dat ze  hoopte niet nog heel lang te (moeten) leven. Ze wachtte tot God haar zou roepen. Zo mooi, die overgave. Geen woord over voltooid leven en dan maar actie ondernemen.

We kregen een inkijkje in ‘medische’ methodes: een cavia werd gebruikt als diagnosemiddel. Voor ons, ubergeciviliseerde westerlingen een bijzonder tafereel. Ongelofelijk zelfs. Ik voelde een soort elitaire meewarigheid in me opkomen. Na deze sessie ging Stef naar een hospice. Een hospice dat gerund werd door katholieke zusters. Een bijna negentigjarige liet Stef raden hoe oud ze was, en zelfs op die leeftijd is het nog een eer als iemand je twintig jaar te jong inschat..

Stef Biermans wilde wel graag weten hoe hier tegen euthanasie aangekeken werd. Hoe kan het toch dat de kerk dat tegenhoudt? Op tijd stoppen met leven, het lijkt hem belangrijk. Het is een onderwerp dat hij regelmatig met zijn vader bespreekt. Zijn vader die absoluut niet afhankelijk van anderen wil worden.

Stef keek mee in het hospice, bij een ernstig zieke mevrouw. Haar kinderen waren bij haar. Liefdevol stonden ze om hun moeder. Een dochter wilde graag gezegend worden door haar moeder, en hoe ziek moeder ook was, ze zegende haar dochter in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Stef vroeg aan de zuster (non) hoe lang deze mevrouw nog te leven had. De non gaf als eenvoudig antwoord: totdat God haar roept. Ze benadrukte dat er ‘integrale’ zorg geboden werd, zorg voor de ziel en zorg voor het lichaam. De vraag naar euthanasie werd stevig aan de kant gezet. Dat kon en mocht niet om voor de hand liggende redenen. Wij zijn God niet, Hij gaat over het leven. Het mooiste vond ik dat ze zei: Zo kan ik als Christus voor haar, de patiënt zijn. En zij is Christus voor mij…. Dat waren genoeg woorden, er ontstond een stilte.

De stilte is bijna voorbij. Morgen zal het Pasen zijn!

Sloerig in de rakkert

Lang had ik echt geen idee wat bovenstaande betekent. Het schijnt saksisch dialect te zijn. En het betekent dat je je niet erg prettig voelt. Bijvoorbeeld na een avond stappen en flink doorzakken…. Afgelopen week was ik geveld door de griep. Eerst was allernaaste aan de beurt, hij was ziek en was ook echt ziek. Ik voelde me in de loop van de week  steeds dichterbij ziek worden komen. Gewoon doorgaan en doorwerken, dacht ik. Als ik neerval merk ik het wel. Nou, ik heb het gemerkt. Vrijdag voor een week  ging ik voor de bijl. Klaar en af. Ik kon mijn bed in. Wat volgde was een lastige week. Niet in staat om te werken, dus eerst maar alle werkafspraken afgezegd. Als zzp-er regel je alles zelf en moet je dit ook zelf regelen. Maar goed, ziek is ziek,  het heeft geen enkele zin gesprekken te voeren als je zelf geen idee hebt waar het over gaat en als je niet kunt bedenken wat de volgende zin eventueel misschien zou kunnen zijn. Geveld dus, en rust is het beste idee. ( en o, wat heb ik slecht geslapen, de afgelopen week. Iedere nacht het licht wel twintig keer aan en uit doen, om te controleren of het nog klopt. Overdag hangen om de dag door te komen) Ik voelde me ziek, ik voelde me verdrietig en een holbewoner.

Kortom, tamelijk dramatisch. Voor iemand die eigenlijk nooit ziek is en gewoon maar doorgaat. In mijn donkere hol kroop ik weg voor de grote boze wereld. Ik voelde me beroerd en was druk met piekeren en denken. Niet dat dat wat opleverde… maar op de een of andere manier lukte het niet om mijn gedachten stil te zetten.

Nu ben ik eindelijk koortsvrij. Dat is winst. Hoesten kan ik nog steeds erg goed en ik hoest mezelf de nachten door. Voorzichtig wil ik weer aan het werk. Iets wat helaas tot nog niet best lukte, toch maar weer gestopt..  Thuis blijven maakt me niet erg blij. En blij worden… dat wil ik zo graag…  Gelukkig is er muziek. Iets waar ik wel blij van word. En het is altijd fijn weer “nieuwe” muziek te ontdekken. Dit is de nieuwe muziek voor deze dag……..

Page 3 of 17

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén