Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Communicatie in het ziekenhuis.

In de afgelopen week was ik voor mijn werk drie keer in een ziekenhuis.  Als extra paar oren. En ik hoorde veel, deze week.

Als je een afspraak hebt bij een specialist, moet je je eerst aanmelden bij de secretaresse. Zij (ik ben nog geen hij tegengekomen) achter een computer aan een bureau. Je zegt je naam en voor wie je komt. De vervolgvraag is altijd: wat is uw geboortedatum? Braaf noem je die. Een ieder die wil kan meeluisteren….

Gisteren hadden we een afspraak bij een cardioloog. We zaten (lang) te wachten. Er kwam een echtpaar bij de balie. Na het noemen van de geboortedatum gaf de secretaresse een blijk van herkenning: o ja, u komt hier voor hartfalen. Gaat u maar in wachtruimte C zitten. Blijkbaar begon ze aan zichzelf te twijfelen, ik hoorde haar even later bellen. Waar moet ik meneer H (volle naam) neerzetten? ……. Oké, ja ik heb hem nu in ruimte C gezet.

Even later waren wij aan de beurt, nou ja, mijn klant dan. Doorgestuurd door de longarts naar de cardioloog. Allereerst werd de vraag gesteld waarom zij hier zat. De uitleg duurde te lang en werd onderbroken. Vervolgens de mededeling dat de onderzoeken geen afwijkingen lieten zien. En of ze nog steeds rookt? Er volgde een tirade over de gevaren van roken. Deze bevatte geen nieuwe gezichtspunten. Slechts een hoog eigen schuld, dikke bult gehalte.  Terwijl de rede uitgesproken werd was de arts druk bezig te typen. We stonden binnen vijf minuten weer op de stoep, een aanvraag voor een volgend onderzoek bij ons.

Eerder deze week was ik met iemand anders in het ziekenhuis, op de afdeling eerste hulp. Daar wachtten we een uur of twee. Vervolgens kwam er een arts. Zij was hoogstverbaasd dat zij ingevlogen was, in haar ogen was zij niet de aangewezen persoon. Na nog een tijd wachten en een kort lichamelijk onderzoek gingen we weer naar huis. We kregen een recept mee voor rustgevende medicijnen en de mededeling dat dit toch niet de bedoeling was, en dat de communicatie beter moet.

communicatie-creatie-bij-djojIk vraag me in dit soort situaties af waar het om draait. Het aloude adagium dat de patiënt centraal staat ben ik in deze gesprekken niet tegengekomen. Wordt er naar de procedures gekeken of naar de mensen die ziek zijn?

 

Vorige

De dag door uwe gunst ontvangen.

Volgende

Silence

  1. Helaas, Margé…maar àl te vaak slechts naar procedures.
    Er zijn echter ook uitzonderingen. Ikzelf ken de lange wachttijden op (toen nog) poli 18, de cardio en heb standaard een boekie bij me en een beker koffie uit de automaat aldaar. (hoop wel dat ze die nu ook weer hebben…) Maar als ik dan eenmaal aan de beurt ben, tref ik steevast een luisterend oor dat vastzit aan een mevrouw die niet slechts wacht tot ik ben uitgepraat, maar ook daadwerkelijk luistert.
    Een belangrijk aspect, dat helaas maar al te veel artsen tegenwoordig niet meer hebben. Maar we vergeten vaak dat ook zij gewoon een ‘baas’ hebben. Waarschijnlijk één, die net als z’n collega-bazen elders in het land te maken hebben met stijgende kosten en steeds minder bereidwillige verzekeraars…
    Resultaat is een op alle fronten verhoogde werkdruk, waardoor de dingen alsmaar minder persoonlijk worden en steeds meer en meer naar de kosten wordt gekeken, in plaats van naar de patiënt. Een zorgwekkende ontwikkeling, die vooralsnog niet kan worden gestopt.
    Geld? Politiek? Beide?
    Wie zal het het zeggen….

    • ha Sebo, leuk dat je reageert! Ik snap een heleboel van werkdruk en van boven af opgelegde zaken. De beschikbare tijd voor een consult is ook kort. Dat neemt niet weg dat invoelende woorden net zoveel tijd kosten om uit te spreken als veroordelende of kleinerend woorden…..

  2. Een herkenbaar verhaal. Twee jaar terug lag ik in het ziekenhuis voor een buikoperatie. Omdat de dokter mij de volgende dag in de badkamer zag, wankel maar rechtop, wilde hij mij dezelfde dag al naar huis sturen. De verpleegster ging gelukkig niet akkoord en s’nachts had ik nog morfine nodig voor de pijn. Een middel dat ik toch echt niet in huis heb hoor. Het ziekenhuis heeft veel weg van een fabriek. ‘Product’ gerepareerd dan moven!

    Toen mijn vader in hetzelfde jaar plotseling werd opgenomen zijn wij als familie niet gebeld en kwamen er via via achter…

    • Dat laatste is helemaal bizar, Anne! Misschien wordt er teveel uitgegaan van de mondigheid en zelfredzaamheid van de patiënt, die juist in het ziekenhuis zich klein en machteloos voelt. Althans, dat is mijn ervaring…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén