Een aantal jaar geleden liep ik met een van mijn zussen in onze stad. Zij verbaasde zich over het aantal mensen dat mij groette. Het lijkt hier wel een dorp, iedereen kent elkaar, was haar reactie. Hm, heel dorps is het hier niet. (vind ik dan) Ik ken gewoon redelijk veel mensen door werk en kerk. En het is leuk om te zien en gezien te worden.

De laatste dagen maak ik elke dag een behoorlijk aantal stappen. Ik kwam tot de ontdekking dat er (weer) teveel Maahtje is en dat het dus tijd voor actie is. Aan de wandel. Het is heerlijk om  je straat uit te lopen en buiten de stad te zijn. Zo is wandelen een makkie. Dat vinden meer mensen. Ook zij zijn aan de wandel, al dan niet met hond. Of aan het hardlopen, al dan niet onder fietsende begeleiding. Het al dan niet groeten is soms een vraag.

Eigenlijk heb ik geen zin om iedereen te groeten, ik doe het dan ook lang niet altijd. En soms zie je gewoon aan mensen of ze al dan niet gegroet willen worden. Vanmiddag fietste een (oudere) mevrouw met haar hardlopende man mee. Ik groette hen en werd terug gegroet. Ik hoorde haar zeggen: “Heel veel mensn segn niks meer, tegnwoordig“. Haar man had nog genoeg adem om te reageren, ik liep zelf te snel om dat antwoord nog mee te krijgen.

Groeten, het is fijn om gezien te worden. Gezien door mensen. Gezien door God. Ook deze week mochten we beginnen met een groet van onze Heer.

 

Hartengroet en een goede week gewenst!