Het is lang geleden dat een film nog zolang na ijlde als de film die we gisteren zagen: ‘Im Labyrinth des Schweiges”. Gebaseerd op de duitse na-oorlogse geschiedenis. Het verhaal begint in 1958, in Frankfurt am Main, waar een jonge officier van justitie, Johan Radmann,  in contact komt met een Auschwitz overlevende. Het blijkt dat wat daar gebeurd is onbekend is bij de duitse jongeren en dat de ouderen het weggestopt hebben. Johan gaat op zoek naar de waarheid, hij wil dat er gestraft wordt. Niemand zit op zijn onderzoek te wachten, integendeel. Hij wordt tegengewerkt, belachelijk gemaakt.

De film vertelt het verhaal van zijn zoektocht, van zijn omgaan met alles wat hij hoort, zijn nachtmerries en tussendoor zijn romance. Dit muziekfragment is de muziek die te horen is tijdens de verhoren van de verdachten.

Er gebeurt veel, heel veel. Niet alleen wat er  gebeurt is intrigerend, ook wat er niet gebeurt, en wat er gezegd en gedacht wordt. Hoe fout is fout, en hoe schuldig is schuldig? Hoe oordeel je over de geschiedenis? Iedereen was lid van de partij, het blijkt dat de vader van Johan ook lid was. Hoe schuldig ben je dan als kind?

Juist in deze tijd van het jaar, de tijd van gedenken en herdenken, vond ik het nog indrukwekkender om deze film te zien. Ik werd aan het denken gezet, zat me af te vragen hoe mijn eigen houding zou zijn geweest…