Gelukkig hebben we de foto’s nog… zeggen we dan. Het klopt, ik heb een aantal foto’s en filmpjes. En er zullen nog wel meer foto’s komen. (er liep in ieder geval een fotograaf rond)

Uiteraard heb ik het over DE trouwdag! Het was een supermooie dag, met veel blije mooie mensen. Het was ook een lange dag… om half tien stapten we in de auto, en om een uur of half drie lagen we in bed. (in Utrecht)

de trouwzaal

In de tussentijd waren we naar een geweldige trouwlocatie geweest, werd daar, voorafgaand aan de ceremonie een film gedraaid die het bruidspaar zelf gemaakt had. Een film met liefde, humor en zelfspot als hoofdingrediënten.

 

 

 

 

 

Na deze ceremonie bleven een tijd in    het kerkgebouw waar we ’s morgens al gekomen waren.We dronken champagne, aten taart, en we  mochten het bruidspaar in het zonnetje zetten.  Daar werd vrolijk gebruik van gemaakt. Lang waren  we  bezig geweest met onze bijdrage,  we hadden veel voorpret, en de uitvoering was raak!

De kerkdienst was mooi. Ik mocht Steven de kerk in leiden. Met liefde gedaan. Willemijn werd door haar vader “begeleid”. Samen zongen zij het lied: Ik hef mijn ogen op naar de bergen. Hoe mooi om de dienst zo te beginnen.

Na afloop van de dienst was er een feest in een leuke locatie. Een feest met veel muziek waarvan ik het bestaan niet kende. Het was fijn om familieleden te zien en spreken. (al was ik wat schor de volgende dag). En jammer om andere familieleden dan weer net niet te spreken..

Gelukkig konden we in Utrecht bij vrienden blijven slapen. De volgende dag, na uitgebreid bijgepraat te hebben reden we weer naar huis. “moe maar voldaan”, om het cliché te zeggen. Maar eerlijk gezegd kwam de echte moeheid gisteren pas. En hoe heerlijk is het dan dat ik nog even van een paar vrije dagen kan genieten!