Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Opstaan en weer opkrabbelen.

Het is vandaag vier weken geleden dat ik van mijn fiets gevallen ben. Ik was erg geschrokken, en mijn naasten eveneens. Ik deed een paar dagen rustig aan, en vond dat het best meeviel. Volgens mijn eigen onderzoek had ik geen echte hersenschudding, want niet misselijk, geen hoofdpijn, niet duizelig. En in het ziekenhuis hadden ze gezegd dat ik misschien een lichte hersenschudding had, maar dat was niet zeker..Ik had geen adviezen over wat ik wel en niet mocht doen meegekregen.

Nou, dan lukt werken na een week best wel weer, vond ik. Ik ging weer vrolijk aan de slag. Al zag ik er niet uit. Ik kreeg tips van mijn klanten: denk eraan, bouw rustpauzes in, let op je energie. Tja… van wie had ik dat eerder gehoord?

Maar wat was ik moe en wat sliep ik slecht! Ik modderde een week door, en sliep steeds slechter en werd steeds vermoeider. Dat ging zo ver door, dat ik een soort paniek aanval kreeg. Gelukkig heb ik lieve en wijze schoondochters en een van de drie raadde me toch zeer een bezoek aan de huisarts aan. Daar kon ik binnen een uur  terecht.

Mijn huisarts was nogal onder de indruk van de smak die ik gemaakt had. Ze was minder onder de indruk/enthousiast over het feit dat ik weer aan het werk was. (nu werkte ik echt wel minder dan ‘normaal’ en had ik alle avondactiviteiten stopgezet). Haarfijn werd me uitgelegd dat ik een beste klap gemaakt had, en dat mijn hersenen daardoor ook een beste dreun gehad hebben. Dat betekent niet dat je zes weken plat moet, maar wel dat je niet meteen weer op volle kracht bezig mag gaan.

Tja… dan is het toch echt wel tijd om pas op de plaats te maken. Het is inmiddels twee weken geleden dat ik naar de huisarts ging. Behalve goede adviezen, en alle tijd, had ze ook nog een recept voor slaapmedicatie voor me. Dan maar met wat hulpmiddelen, slapen is en blijft belangrijk. Ik ben (nog) minder gaan werken, heb de afspraken wat meer verdeeld. Vorige week zijn we een midweekje weg geweest, Dat was al voor mijn ongeluk gepland. Het was fijn om de deur achter je dicht te trekken en even ergens anders te zijn. Confronterend is het dan te merken dat je niet meer die lange wandelingen van voorheen kunt maken. Ik hoop zo ontzettend dat dat weer terugkomt…

Deze week ben ik weer begonnen met werken. Ik kan het niet laten… en het is ook een beetje het lastige van ZZP-er zijn, dat vervanging lastiger te regelen is. Ik merk dat ik zoek hoe mijn energie te verdelen. Wat doe ik wel en wat doe ik niet? Ga ik toch naar de interessante conferentie, of is het wijzer niet te gaan? En die stiltewandeling? En zang? Ik heb de neiging om de werkdingen belangrijker te vinden dan de ontspanningsdingen. In begeleidingsgesprekken zijn dit ook vaak de puzzelstukken. Ik weet wel wat ik anderen in die situaties adviseer… De kunst is om mijzelf hierin net zo serieus te nemen als ik in die gesprekken aangeef!

Vorige

Keukentafelgesprekken

Volgende

Gerechtigheid

  1. Denk aan jezelf! Sterkte!

  2. Voor een ander weten we het zo goed en zeker als het ook nog je vak is… Sterkte met het toepassen voor jezelf en je nieuwe balans te vinden. Ik wens je ook een voorspoedig herstel.

  3. Ineke

    Hallo
    Het antwoord ligt al in je vragen wat je moet doen…. Lastig is het wel.. Heel veel sterkte en sterkte in je zoektocht wat te doen.

  4. Je lichaam praatte met je door je moeheid en paniek. Het zei: denk aan mij. En nu mag je goed zijn voor je lijf. Het is best pittig hè, om de moed te hebben om niets te moeten. Zodat je weer lekker in je vel komt te zitten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén