Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Orgaandonatie

orgaandonatie De afgelopen dagen was het onderwerp orgaandonatie hot. Het is een onderwerp dat me bezig houdt. Als IC verpleegkundige heb ik diverse keren de stress en hectiek meegemaakt die een donatie met zich mee brengt. De vraag die gesteld moet worden aan familie, die binnenkort nabestaande is. De nauwkeurigheid en empathie waarmee die vraag (doorgaans) gesteld wordt. De verbijstering bij de familie. Vaak voelde een familie zich machteloos om te oordelen of toestemming te geven. “Daar hebben we het nooit over gehad, ik weet niet wat mijn man zou willen. Bij twijfel niet inhalen, toch? Nee, we vinden het niet goed”.

Zo logisch en voorstelbaar. En zo jammer.

Afgelopen week is het wetsvoorstel voor Algemene Donor Registratie aangenomen in de Tweede Kamer. Of het de Eerste Kamer overleeft is nog zeer de vraag. Er is (dus) veel geschreeuw, gedoe en principaliteit, die misschien niet eens nodig is.

Ik las, vooral op Facebook, veel meningen en veel gedoe.  Vaak wordt er gezegd dat door deze wet, je lichaam aan de staat toevalt bij overlijden. “De staat”, wie of wat dan ook is, mag mijn lichaam niet hebben, want daar ga ik zelf over, is de gedachte. Of er wordt gezegd dat “ik dit principieel niet mag van mijn geloof”.  Ik lees verhalen over dromen van mensen bij wie levend organen verwijderd worden, dit dan als uitvloeisel van deze wet. Of er wordt gezegd dat donatie een daad van naastenliefde is, en ik wil vrijwillig naastenliefde betonen, dus zonder dwang. Vooral een argument dat christenen gebruiken overigens. ( misschien kan orgaandonatie zo iets worden als VVB? In de meeste kerken geen onbekende, en ook zo vrijwillig)

De Christen Unie heeft tegen gestemd. De argumenten begrijp ik niet helemaal goed. Ook hier het argument van die vrijwillige naastenliefde. Daarnaast wordt als bezwaar genoemd dat (veel) mensen de keuze niet kunnen maken omdat zij laaggeletterd zijn, of geen toegang hebben tot internet. Of misschien wel wilsonbekwaam zijn. Deze bezwaren heb ik nog niet gehoord toen de belastingdienst besloot alles digitaal af te handelen. Of het UWV, of de SVB, of welke andere instantie ook. Bijzonder.

Ik begrijp al die ophef niet zo goed, en ik begrijp nog minder waarom mensen hun donorregistratie ongedaan maken, juist om deze wet.

Lang geleden heb ik, als daad van naastenliefde, me geregistreerd in het donorregister. Dit in overleg met allernaaste. Stel dat mijn organen ooit geschikt zou zijn voor donatie, dan wil ik hem niet opzadelen met de vraag om toestemming. Uit liefde voor mijn naaste(n) heb ik dit besloten. Ik zou donor willen zijn. Is mijn lichaam van mijzelf en ben ik de enige die daar over mag beschikken? In zondag 1 van de Heidelbergse Catechismus belijd ik dat ik met lichaam en ziel eigendom ben van Christus. (oké, dit argument las ik in het ND)  Ik vraag me af wat Jezus zou doen…

Dé wet.. die zegt niet dat mijn lichaam aan de staat vervalt bij orgaandonatie. Die wet wil dat ik een keuze maak. En die keuze kenbaar maak. Zodat er meer duidelijkheid komt.

De kans om werkelijk donor te worden is overigens bijzonder klein, en zal, naar mijn mening, niet groter worden door deze wet. Om donor van organen te zijn, moet je hersendood zijn. Die situatie ontstaat bij fatale hersenbloedingen of bij dodelijke verkeersongelukken

Vorige

Captain fantastic

Volgende

Alpha & Omega

  1. Ik ben al sinds mijn tienerjaren bewust donor maar doordat mijn partner hier moeite mee heeft ben ik ook de andere kant gaan bekijken. Het rustig afscheid nemen komt in het gedrang omdat het orgaan na overlijden zo snel mogelijk verwijderd dient te worden. Ik kan me voorstellen dat wanneer je sterft en je snel wordt meegenomen voor donatie dit voor de nabestaanden belastend is in hun rouwproces. Zelf zou ik ook graag een tijd rustig naast de overledene doorbrengen en op me in laten werken; hij/zij is er niet meer…
    Desondanks blijf ik donor omdat ik veel van wat jij noemt kan beamen.

  2. Anne, dank je voor je reactie. Het is, denk ik, niet zo dat je geen afscheid kunt nemen. Het lichaam van je dierbare verdwijnt niet namelijk. Maar zoals alles, het heeft twee kanten en het is goed om over na te denken.

  3. Mijn zoont van vroeg naar aanleiding van het nieuws of ik hem “heel” wilde begraven. Ik moest het hem beloven.

  4. sorry: moet staan “zoon van 12” 😉

  5. Ja, is echt nog een kinder-gedachte, of niet? Alhoewel ….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén