Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Page 2 of 42

Wereld Alzheimer Dag

Vandaag is het wereld alzheimer dag. In diverse kranten las ik er over. Vanavond is er een bij voorbaat al indrukwekkend programma op tv.

Gisterochtend hoorde ik op de radio een gesprekje met de voorzitter van Alzheimer Nederland. De aanleiding tot dit gesprek was de uitkomst van een onderzoek door de wereldwijde Alzheimer organisatie. Men had ontdekt dat 29% van de mensen die aan dementie lijdt, dit verborgen wil houden. De vraag werd gesteld waarom dit zo was, dat verbergen.

Mensen hebben al snel de gedachte: ik ben anders, vertelde de mevrouw. En daardoor word je anders behandeld en benaderd. Dat hoefde echt niet, zei ze erbij. Je hebt dementie, het is een ziekte. Dat het een ziekte is, benoemde ze zeer nadrukkelijk. Ze stelde dat het heel erg belangrijk is om er over te praten met je omgeving. Je moet je er op voorbereiden en goed weten wat je doen moet, als je dementie krijgt/ hebt. In ons land zijn ongeveer 280 000 mensen met dementie, waarvan 70% thuis woont. Eén op de vijf mensen krijgt dementie, en er zijn wel vijftig verschillende oorzaken van dementie.  Je komt dus overal mensen met dementie tegen… Erg blij was ze met de campagne van samen dementievriendelijk, met voorlichtingfilmpjes  o.a. over openbaar vervoer en dementie.

Ik hoorde het allemaal wat verwonderd aan. Ik vind het een wat gekunsteld geheel; je hèbt dementie, het is een ziekte. Ja, dat is waar. Het is wel een ziekte die uiteindelijk jouw persoonlijkheid opvreet. Tot je niet meer weet wie je bent en wie je naasten zijn. Ik weet niet zo goed hoe je je daar dan op kunt voorbereiden. Ik zou  voor mijzelf niet weten hoe ik dat zou kunnen doen. Of denkt die mevrouw meer aan wilsbeschikkingen en dergelijke zaken? (die overigens niet in dat gesprek genoemd werden)

Het is deze maand vijftien jaar geleden dat onze lieve vader overleden is. Ook hij leed aan de ziekte van Alzheimer. Hij was al jaren ziek, kon niet meer thuis wonen, herkende ons nog wel, al denk ik niet dat hij nog wist dat we kinderen van hem waren. Of dat hij wist dat hij meer dan vijftig jaar getrouwd was met die liefdevolle vrouw die hem zo trouw opzocht. Zijn overlijden kwam toch nog wel onverwacht. Het bracht verdriet en leegte, ook al was het afscheidnemen er al jaren.

Missa in mysterium

Gisteren kwamen we na een “dolle rit” in Oldenzaal aan. Dol, omdat we niet ingeschat hadden dat we allerlei omleidingen moesten volgen. Onze bestemming was de Plechelmusbasiliek. We dachten dat de kerk al zo goed als vol zou zijn, om vijf voor vier. Er stond een enorme rij mensen voor de kerk.. het was vast al heel lang geleden dat er zo’n rij mensen stond te wachten om de kerk in te mogen.

We kregen, ondanks ons late aantreden, een prachtige plek in de kerk. De achterste rij van de banken in de zijbeuk van de kerk. Staand (op de knielbank)  konden we alles goed zien. De kerk was echt mudvol.

We waren bij de Missa in Mysterium. In het “programmaboekje” omschreven als: het celebreren van een geheel gezongen Latijnse gregoriaanse mis volgens een bepaalde aanpak. Deze mis was ‘georganiseerd” door Herman Finkers. Ik had er iets over gezien bij de wereld draait door. Het leek ons wel iets om dat bij te wonen. Of mee te maken. Want het was een belevenis. Wat is er veel te zien en te horen en te ruiken en te bewegen tijdens een mis. Je gebruikt zo ongeveer alle zintuigen. Er waren drie bijbellezingen. Die werden door de priester gedaan. Tegelijkertijd las Herman Finkers dezelfde bijbelgedeeltes, in het Twents. Ik vind Twents niet altijd makkelijk te volgen, de grote lijn kan ik volgen. Gelukkig stond de Nederlandse tekst in het boekje.

Het speciale was het gregoriaans zingen. Volgens Herman hoef je dat niet te zingen, het zingt al. Het zoemt in de tijd en het hangt in de lucht. Ik vond dat toch iets ingewikkelder, ondanks dat ik het oefenfilmpje goed beluisterd had, vond ik het nog best moeilijk om mee te zingen.

Ik wilde echt alles meemaken vanuit het boekje, alles meelezen en zo op die manier volgen wat er gebeurt. (en misschien ook nog wel: weten waarom het gebeurt) Allernaaste wil alles ondergaan, over zich heen laten komen. Weer grappig om dit zo samen een ieder op de eigen manier mee te maken.

 

Een warme wandeldag.

“Als jij een route bedenkt hoop ik een keer een datumvoorstel te doen 🙂 “, was de inhoud van een appje dat ik een paar weken geleden kreeg van een wandelgrage achterneef. (tenminste, we denken dat onze familierelatie zo heet)

Die uitdaging nam ik aan.Het voelde ook wel als uitdaging, ik wandel wel regelmatig, ben geen afstandswandelaar. Al snel verdwaalde ik in de hoeveelheid wandelroutes en mogelijkheden. Nooit geweten dat er zoveel verschillende wandelwebsites zijn. En dat er zoveel wandelingen uitgeschreven zijn, en dan heb ik het nog niet eens over alle wandelnetwerken.

Ik deed een voorstel en er volgde een datumvoorstel. Gisteren. Eergisteren volgde nog overleg over een hitteplan, immers het zou weer best warm worden. Mijn hitteplan bestond uit de korte (11km) route lopen. De route die ik uitgezocht had, was een route volgens het boekje.

Ons startpunt was Delden. Voor mij bijna een thuiswedstrijd. We zouden een rondje Delden-Bentelo lopen. We liepen langs de Hagmolenbeek, en aten daar onze boterham. En als je met een vogelliefhebber op pad bent, let je zelf ook extra goed op, merkte ik. Wat een mazzel dat ik mijn zicht op de beek had, en zo als eerste een schitterende ijsvogel spotte! (de herkansing volgde al snel).

Mijn metgezel spotte een kleine ijsvogelvlinder… nooit van gehoord, eerlijk gezegd. Zo wandelden we met open oren en ogen en harten. Het was fijn om zo een dag te wandelen en te delen.

De wandeling was nog best pittig. Het was goed om enkele pauzes te houden. Zo ontdekten we in Bentelo een erg leuk bedrijf. Zo iets waarvan je denkt: hier wil ik nog wel een keer naar toe!

Onderweg ontpopte mijn metgezel zich als een ware opruimer. Bizar hoeveel troep je in bermen ziet liggen. Het is ook (bijna) aanstekelijk om op te gaan ruimen. Ik vind het jammer dat je daardoor de neiging hebt de mooie dingen niet te zien en wel alle rotzooi. Wel grappig dat er net gisteren een artikel in het Nederlands Dagblad stond over de verslavende werking van het zwerfvuil opruimen. Er is een app ontwikkeld om plekken te vinden waar opgeruimd kan worden. (wel voor zeer plaatselijk gebruik) De app heet HelemaalGroen en kan aan de Strava app gekoppeld worden.

Uiteindelijk liepen we 15.5 kilometer. De route en een enkele al dan niet bewuste afwijking. Ik voelde me wel een beetje uitgeput toen ik thuis kwam. Een douche deed wonderen.

Het geeft me een heerlijk gevoel dat ik dit gedaan heb. De laatste tijd voel ik me fysiek niet optimaal. Een schouder die vastzit en pijnlijk is kost veel energie. Niet een heel prettig gevoel. Dat ik dan toch die 15 km liep was gaaf. Ik leerde weer iets nieuws over mijzelf en wie weet ga ik vaker volgens het boekje lopen!

Lion King

De afgelopen dagen heb ik steeds maar liedjes in mijn hoofd: Hakuna Matata, the circle of life, can you feel the love tonight.

Ja, we zijn naar de film the lion king geweest, zoon drie en ik. 3D brillen op en laat maar gebeuren. Blijft bijzonder, dat 3D. Vliegen die op je af komen, ravijnen waar je bijna zelf in stort. Je  hoofd wordt er best moe van, van zoveel beweging.

De eerste versie hadden we ook gezien, met ons hele gezin. (eerste versie is uit 1994, een tekenfilm) Toen ik het nog spannend vond om naar de bioscoop te gaan. Zo’n gevoel had van eigenlijk er niet te horen. (misschien nog wel stof voor een volgende blog)

Het verhaal van de film was gelukkig niet veranderd. Een verhaal over opofferingsgezindheid, gemeenheid en leugens. Uiteraard met een slechterik en een goede. En het goede overwint het kwade. Een levensechte film, door de computerbeelden die van alle dieren gemaakt zijn. Daardoor komt het best binnen, de gevechten en gesprekken. Wat natuurlijk weer zeer apart is, levensechte dieren die gesprekken voeren en rare streken uithalen.

Wat me opviel en bijbleef is de invloed die anderen op ons kunnen hebben. In de film zegt Scar (de slechterik) tegen Simba (de hoofdpersoon) dat Simba de oorzaak is van de  dood van zijn vader. Simba gelooft dit en vlucht. Hij leeft zijn leven ergens anders en heeft het daar naar zijn zin, ook al leeft hij niet bepaald een leven volgens zijn bestemming. Het kostte veel moeite om hem uiteindelijk over te halen zijn taak op zich te nemen…..

Wat me eveneens opviel was dat de slechterik, Scar, koning werd en tijdens zijn “regering” het gebied waar ze woonden, leegjaagde. Er bleef weinig meer over voor volgende generaties.

Zoon en ik vonden het een mooie film. Indrukwekkend, vooral door het 3D. Een film die ook wel weer tot nadenken zette.

 

Gewone genade

Vakantie tijd is voor mij (ook) leestijd. Op de een of andere manier lukt het me niet zo goed meer om te lezen als ik volop in werk en andere activiteiten zit. (goed voornemen: meer lezen)

In de afgelopen week las ik het boek “Gewone genade”, geschreven door William Kent Kruger. In het voorjaar werd mijn nieuwsgierigheid naar dit boek gewekt door een artikel in het Nederlands Dagblad. De (christelijke) uitgever schreef in een essay dat hij dit boek wilde uitgeven, en dat er in gevloekt wordt. Die vloeken waren een punt van overweging voor hem. Weglaten? Andere woorden bedenken? Uiteindelijk is het boek, inclusief vloeken in het nederlands verschenen.
Ik besloot me niet te weerhouden door het taalgebruik en het boek te kopen en lezen. Vorige week in begonnen, gisteren uitgelezen. Een bordje niet storen had ik niet nodig.

Het verhaal speelt in 1961 in de staat Minnesota in Amerika.Het beschrijft het verhaal van een zomer in een klein stadje. Een stadje waarin veel gebeurt. Er vallen doden, door diverse oorzaken. Het boek gaat vooral over het gezin Drum: vader, moeder, drie kinderen. Twee zonen, een dochter. Eigenlijk vind ik het lastig om hier al een en ander over het verhaal te vertellen. De schrijver van dit boek schrijft hoofdzakelijk thrillers. Dit boek leest als een thriller maar is het niet.

Het vertelt een geschiedenis over een gezin. Een verhaal over rouw. Het gaat over hoe je met God omgaat in zeer zware dagen. Hoe een gezin kan breken door verdriet. Uiteindelijk is het geen hopeloos verhaal. Het eindigt positief. En dat is wel een beetje een kritiek puntje: het positieve kwam voor mij wat te snel.

In een recensie las ik dat de hoofdpersonen té wijs zijn voor hun leeftijd, hun gesprekken “kloppen” niet.  (ze zijn 13 en 11 jaar). Feitelijk klopt deze kritiek, terwijl ik juist genoot van de fraaie en wijze oneliners die ze tegen elkaar zeiden. Er zaten mooie wijsheden in de gesprekken verstopt. Wijsheden waar ik van genoot.

Wat betreft het vloeken: ja, er wordt in gevloekt. En op een bladzijde, tamelijk in het begin, werd veel gevloekt. Zoveel dat ik dat echt over de top vond. Zoals het verder in het boek voorkomt/ gebruikt wordt, vond ik het een soort ‘functioneel’ om het op deze rare manier te zeggen.

Tenslotte. Vorige week was er op televisie veel aandacht voor homoseksualiteit. Ik heb twee documentaires teruggekeken: “De kast, de kerk en het koninkrijk” en “Ik ben er geen, ik ken er geen”. Beide indrukwekkend, beide tot nadenken stemmend. Wat mij in een van beiden opviel, was dat een man zei dat hij als homo voortdurend bezig was (geweest?) te kijken hoe andere (hetero) zich gedragen. Dat hij zijn eigen gedrag daarop afstemde. Alles om maar niet op te vallen. Uit angst voor? Het oordeel van anderen?

Ook in dit boek komt iemand uit de kast, om het zo te noemen. Deze persoon zegt: “Mijn hele leven kijk ik al naar andere jongens om te zien hoe ik me moet gedragen. Ik zeg tegen mezelf: “zo loopt een jongen. Zo praat een jongen. Zo kijkt een jongen niet aan andere jongens”. (ook) in dit boek zegt de dominee: je bent een kind van God. Iets wat ik maar voor een deel in de documentaires hoorde/ meekreeg. Daar hoorde ik behalve aanvaarding ook veroordeling.

Samengevat: ik heb genoten van dit boek, ben er (weer) door aan het denken gezet en heb af een toe een traan gelaten. (huilen om een boek was lang geleden)

Klokken, klepels en een orgel

Vanmiddag fietsten we een eindje in onze omgeving, onder anderen op zoek naar een supermarkt. We kwamen in het dorp Scherpenzeel terecht. Een dorp met nog geen 10000 inwoners. Ik dacht een groot aantal dames met rokken te spotten. Verder verbaasde ik me er over dat er handtasjes aan fietsen bleven hangen, bij het terugzetten van de winkelkarretjes.

We fietsten weer terug naar ons “bakhuisje” en kwamen langs een kerkgebouw. Een enorm groot gebouw. Dat wilde ik beter bekijken. Ik fietste er om heen en zag van alles. Een eerste steen, door een predikant geplaatst. Met daarop een paar verzen uit het boek Jozua genoemd. (hfst. 4: 21b, 22 en 24) Deze steen werd in 2012 ingemetseld, de kerk is in 2013 in gebruik genomen.

 

Een parkeerterrein dat groter was dan de oppervlakte van het kerkgebouw. Ik zag geen fietsenstalling oid. Dat kan achter het gesloten hek gesitueerd zijn, het kan ook zijn dat dit een streekgemeente is, waar iedereen in zijn auto naar toe gaat. Of het kan zijn dat je op zondag wel mag autorijden en niet mag fietsen, dat weet ik niet.

Ik zag parkeerplaatsen voor de Mefiboseths onder ons: 

 

 

 

En tenslotte zag ik nog bijzondere tegels voor de ingang van de kerk, een stuk of drie. Ze lagen er alle drie gevuld bij. 

Het geheel zag er superstrak en verzorgd uit. De kerk lag een beetje aan de rand van het dorp, op een pleintje, wat achteraf. Wat een groot gebouw! Deze gemeente bestaat dan ook uit ruim 200o personen, ruimte is dus wel nodig.

Ik was verrast door dit (enorme) bouwwerk. In een tijd en een land waar in de ene na het andere kerkgebouw overbodig wordt, verrijst een mega-gebouw.

De keuze

Een van de weinige voordelen van dit warme weer is, dat binnen zitten het enige is wat haalbaar is. Binnen zitten met een boek is geen straf voor mij. In de afgelopen dagen las ik het boek “De Keuze” geschreven door Edith Eva Eger. Een boek waar al veel over geschreven is, wat al een tijd in mijn kast stond.

Het boek vertelt de levensgeschiedenis van Edith. Geboren in wat nu Tsjechië is, en wat destijds Hongarije was. Ze wordt geboren in een Hongaars Joods gezin. Ze heeft twee oudere zussen. De oudste zus is een muzikaal wonderkind, zij speelt viool. De andere zus speelt piano en is een erg mooi meisje om te zien. Edith zelf is een talent op het gebied van dansen en turnen. Ze moet het niet van haar schoonheid hebben, zo heeft haar moeder haar ingeprent, wel van haar hersens. Een andere les van haar moeder is: “Onthoud dat niemand dat wat je in je eigen gedachten hebt van je af kan pakken”. Vooral deze laatste zin is een zin die een rode draad in het leven van Edith is.

Als ze zestien is wordt zij, samen met een van haar zussen en haar ouders naar Auschwitz getransporteerd.  Haar ouders worden direct na aankomst vergast, zij en haar zus Magda overleven het kamp en de oorlog. Uiteindelijk blijkt dat haar zus Klara de oorlog ook overleefd heeft.

In het boek vertelt Edith over haar leven. Haast summier wordt de ellende uit het kamp en de tijd daarna beschreven. Want de ellende is niet voorbij na de bevrijding. Anti- semitisme en vreemdelingen haat zijn niet verdwenen. Bovendien heeft ze om te gaan met de spoken uit de kamp tijd en is haar fysieke gesteldheid erg slecht. Tijdens haar opname in een tbc ziekenhuis ( en we hebben het hier wel over de tijd vóór de antibiotica) ontmoet ze een man waar ze uiteindelijk mee trouwt.

Ze maken plannen om naar Israël te emigreren. Die plannen gaan op het allerlaatste moment niet door omdat Edith het niet aandurft. Ze heeft net een oorlog overleefd en ziet het niet zitten om in een volgende terecht te komen..

Ze emigreren naar Amerika en ze hebben het daar in het begin erg moeilijk. Ze zijn “buitenlanders” en worden moeizaam geaccepteerd. Na een aantal jaren gaat dit beter. Haar man wordt accountant, zij zelf studeert, als haar drie kinderen al wat groter zijn, psychologie. Uiteindelijk krijgt ze een bloeiende praktijk en veel prijzen voor haar werk. Dit boek heeft ze op haar 90e geschreven.

Het is niet alleen het levensverhaal dat het boek boeiend maakt. Ze vertelt veel verhalen uit haar praktijk, die mixt ze met haar eigen gevoelens en gedachten. Vooral de manier waarop zij met lijden omgaat, de gedachte dat je een keuze hebt, maakt het -voor mij iig- zeer lezenswaard.

Het gaat over slachtoffer zijn, het gaat over vergeven, het gaat over je eigen rol in situaties. Leerzaam, confronterend, tot nadenken stemmend.

Deze vond ik bijzonder en mooi:

Vergeven is rouwen- om wat er is gebeurd, om wat er niet is gebeurd- en de hoop op een ander verleden opgeven. 

Dagje New-Wine

Deze week wordt de New-Wine zomerconferentie weer gehouden, opnieuw in Liempde. Vorig jaar lukte het niet om er een dag naartoe te gaan, dit jaar wilden we toch erg graag wel gaan. Zo zaten we gisterochtend al om kwart voor acht in onze auto.

We waren mooi op tijd voor de ochtendviering, toch wel het mooiste begin van een NW-dag. Al werd ik deze keer niet zo heel erg geraakt door de muziek, vooral omdat ik die niet (goed) kende. De spreekster,Miriam Swaffield,  komt uit Engeland, zij werkt daar vooral onder jongeren, om Gods goede nieuws te vertellen.

Ze nam Lucas 10  tot  vers 1 tot 21, als uitgangspunt voor haar verhaal. De uitzending van de 72. Met daarbij de opdrachten die de Here Jezus geeft. We vonden het een mooie inspirerende enthousiaste toespraak. Een toespraak die aan het werk zet, en tegelijkertijd de kracht en het werk bij God laat.

Vervolgens volgden we een seminar van Jo Herbert, een eveneens engelssprekende mevrouw, werkzaam bij Tearfund. Haar titel was: wat zegt de Bijbel over onze zorg voor de schepping? Natuurlijk beland je dan al snel bij de eerste hoofdstukken van Genesis, waar de mens de opdracht krijgt de aarde te bebouwen en bewaren. Zij noemde echter ook nog een aantal andere bijbelgedeeltes, bijvoorbeeld het boek Leviticus, waar het over offers en priesterschap gaat. Doorgaans niet de meest favoriete bijbelgedeeltes. Ze zette me erg aan het denken over dit bijbelboek, ik wil daar verder over na (gaan) denken.

Jo liet grafieken zien over de hoeveelheid CO2 die we uitstoten. En over hoe we met de aarde omgaan: 29 juli is de hoeveelheid grondstoffen die “we” voor een jaar beschikbaar hebben, al opgebruikt voor dit jaar. Misschien denken we dat we lenen van volgende generaties, uiteraard is dit geen lenen maar stelen. Ik vond het een pittige en confronterende workshop. Zo confronterend dat ik besloot haar vervolgworkshop over een leven zonder afval, niet te volgen…. Het viel me op dat er op New Wine best veel aandacht is voor duurzaamheid. Als je je eigen mok meeneemt voor koffie ed. krijg je korting. Er zijn papieren bekertjes, ipv plastic. Afval wordt gescheiden ingezameld. Op het programma staan meer workshops over duurzaam leven.

Daarna volgden we een seminar van Michelle van Dusseldorp,psycholoog en theraput,  over burn-out raken in het Koninkrijk. De hoofdmoot was wel de burn-out in meer algemene zin. Zonder te beweren dat ik burn-out ben kan ik wel zeggen dat ik wel het een en ander uit haar verhaal herken. Behalve herkenning, is het altijd leuk en boeiend om naar Michelle te luisteren.

Aan het einde van de middag hoorden we een lezing van Jan Wolsheimer, voormalig voorganger in een CAMA gemeente, tegenwoordig voorzitter van Missie Nederland. Zijn verhaal had als titel: ingewikkelde onderwerpen bespreekbaar maken in de kerk. Een helder verhaal, dat toch ook nog best wel veel vragen opriep. Waar ruim de gelegenheid voor was om die te stellen.

En zo was het alweer vijf uur geworden. Het was zo een volle dag.Bovendien een bijzonder warme dag. Een weerrecord sneuvelde en het volgende record was maar een dag geldig.

We besloten om de avondviering niet meer bij te wonen, onze hoofden waren vol! Niet alleen door alle boeiende verhalen, ook door alle leuke ontmoetingen! Mensen uit ons eigen stadje die we al lange tijd niet gezien hadden. Familieleden waar ik doorgaans alleen digitaal contact mee heb. Medegemeenteleden. Heel fijn!

Op het terrein staat een grote boekentent. Uiteraard moest ik daar (meer dan eens) naar binnen. Boeken, daar heb je nooit genoeg van. Ik keek en keek, kocht uiteindelijk niets. Nog teveel ongelezen boeken in de kast. En ja, ik moest toch ook wel denken aan de toespraak van Jo Herbert. Bedacht dat boeken lenen ook een optie is, of via Marktplaats kopen. Wat me ook opviel in deze boekenwinkel was de enorme hoeveelheid verschillende bijbels. Zoveel soorten, zoveel vertalingen, voor zoveel verschillende doelgroepen een ‘eigen’ bijbel. Iets waar ik vrolijk zelf aan meedoe, met mijn bijschrijfbijbel, verschillende vertalingen en kerk- en gewone bijbel…. minderen en zuiniger leven, dat vraagt nog heel wat meer bewustwording!

Thuisgekomen moest ik toch echt nog de avondviering via internet volgen. Ook voor deze viering was Lucas 10 als tekst gekozen, “toevallig”. Het was fijn om “thuis” dat laatste stuk van het programma nog mee te beleven.

Strand…

Mijn vorige twee blogs maakten wel het een en ander los, merkte ik.  Ik kreeg op allerlei manieren reacties, hartelijk bedankt daarvoor. Ik denk dat ik een snaar raakte, en ik ontdekte, dank zij jullie reacties weer andere gezichtspunten.

Gezichtspunten die ik nog weer (moet/ga ) herkauwen. Wie weet nog weer voer voor een volgende blog.

In de afgelopen week had ik al vrij en genoot ook van afspraakloze dagen. De enige afspraak die ik had, was met mijzelf. Ik wilde een dag naar zee.Een zomer zonder zee is bijna geen zomer voor mij. Zo ging ik donderdag naar Scheveningen. En wandelde heerlijk langs het strand. Het was rustig. Ik vond het bijzonder om in dit drukke overbevolkte land een zo rustig strand te zien. Heerlijk! Zo’n wandeling voelt voor mij als een mini-retraite. Ik kom tot rust door de cadans van het lopen en geluid van de golven. Ik bedenk dat de zee al eeuwen en eeuwenlang bestaat, dat er steeds opnieuw eb en vloed is. Zoals God het beloofde. Die gedachte geeft vrede.

Behalve het strand had ik ramen van de Bijenkorf als doel. In het trappenhuis zijn geweldig mooie glas in loodramen, had ik al eens ontdekt. Nu nog foto’s van maken. Ook dat deed ik, en ook daar werd ik blij van!

 

Klagen 2

Ik eindigde mijn blog over de preek over psalm 88 met de vraag hoe om te gaan met verdriet?

Echt troosten is moeilijk. Het verdriet van een ander confronteert je met je eigen verdriet. Confronteert met gebrokenheid. Met onvermogen. Je zegt zo gauw dat er toch ook nog wel veel dingen zijn om dankbaar voor te zijn… of dat je je vertrouwen op God moet stellen. Of dat je vooral naar de geweldige beloften voor de toekomst moet kijken. (veel moetjes overigens)

Na de preek zong de dominee een zelf geschreven lied. Hoe kwetsbaar was dit. Een deel van de  tekst:

 Als ik bang ben Heer, en opsta in de ruimte

waar ik eenzaam ben en niet wil zijn-

Is hier een medemens voor mij,

die met me gaat en luistert,

Voor mij Uw liefde tastbaar maakt,

Schenk mij die mens.  

Ik was erg geraakt door de preek en dit lied. Aan de geluiden om me heen te horen, was ik niet de enige. Mijn tranen zaten hoog. Ik dacht dat ik vaak (in mijn werk) een medemens ben voor anderen… en dat ik weleens vergeet dat ik zelf ook die mens nodig heb. Ik voelde me erg klein. Merkte eens te meer dat ik God zo nodig heb. Realiseerde me weer eens dat er best veel is gebeurd in de afgelopen jaren. Dat een vertrouwde plek toch niet meer de goede plaats voor ons was. Dat ik me daardoor best ontheemd voelde. Zoveel gevoel, gedachten, emoties daverden door mijn hoofd.

Toen ik de kerk uitliep was er een lieve zus die me wat beter kent en zag dat ik verdrietig was. Ze vroeg ernaar. En ik, ik had geen antwoord. Wist alleen dat mijn verdriet hoog zat. Maar was onmachtig iets te zeggen. In de hal van de kerk werd koffie gedronken en geschonken. Dat trok ik niet en we gingen snel naar huis.

Eigenlijk had ik geen zin aan alle mensen om me heen, terwijl ik wel de behoefte had aan die arm, of misschien juist wel aan een gebed. Dat bidden kon thuis, gelukkig. Ik zit/ zat me (samen met anderen) af te vragen of er gelijk na de dienst bij meer mensen behoefte aan samen bidden was. Ligt hier een kans? Maar ook: durven we als medebroers en zussen dit samen te doen? (met daaronder de vraag: hoe veilig voel je je bij elkaar?)

Beide blogs zijn een samenvatting en eigen interpretatie van de kerkdienst van afgelopen zondagochtend. De preek is hier terug te luisteren.

Page 2 of 42

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén