Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Kreuzweg

Vanavond zag ik deze film. Een veertienjarig katholiek  meisje (Maria)  is zich aan het voorbereiden op het vormsel. Volgt daartoe lessen bij een priester. Maria is bloedserieus en wil een heilig leven leiden. Steeds meer op God gericht zijn en steeds minder gericht op het aardse leven. Dat betekent voor haar dat het niet meer belangrijk is hoe ze er uit ziet, niet mag genieten van de mooie dingen van dit leven. En juist daardoor is ze constant bezig met letten op haar eigen gedrag en woorden en gedachten.

De film is ingedeeld in veertien korte delen, aan de hand van de staties van het lijden en sterven van de Here Jezus. (zoals die in de rk kerk gezien worden) Iedere statie is een scene uit het leven van Maria. Ze groeit op in een streng katholiek gezin, dat lid is van een bepaald deel van de rk kerk. Een kerk vol regels en weinig genade. Door zonden te doen kom je in de hel of het vagevuur. Er zijn zonden en doodzonden. De laatsten leiden tot de hel. Een doodzonde is overspel. En alle sexualiteit buiten het huwelijk is overspel. Bizar vond ik de biecht die Maria aflegde (geen idee of dat zo heet), vlak voor ze het vormsel kreeg. Als veertienjarige voelt ze zich aangetrokken tot een klasgenoot. Dit biecht ze op aan de priester, die haar helemaal uithoort over wat ze gedaan heeft met die jongen (samen huiswerk gemaakt) en wat ze gedacht heeft over deze jongen. Misschien mijn eigen dirty mind, maar ik had het idee dat de priester bijna zat te genieten van zijn vragen.

Uiteindelijk offert Maria zich op, ze sterft. En op het moment dat zij sterft, zegt haar vierjarige broertje zijn eerste woorden… haar offer levert iets op.

Ik vond dit een bijzondere film, beklemmend. Hoe kun je op deze manier geloven en leven? Tegelijk herken ik sommige dingen wel, helaas. Gelukkig niet uit mijn eigen leven. Ik denk dat deze manier van denken en het  geloof gelijkstellen aan het volgen van regels en je onthouden van bepaalde soorten muziek bijvoorbeeld, echt nog wel voorkomt. Helaas.

Het is bijna Pasen, we vieren de overwinning op de zonde door de Here Jezus. We mogen vrij voor God staan. Leven uit genade, leven uit zijn liefde. We hoeven niet voortdurend op ons zelf gericht te zijn om te zien of we het wel “goed” doen. We doen het goed, dankzij de liefde en genade van God!

Langzaam leven

Ik voel me momenteel een beetje een slak. Langzaam, heel langzaam verder. Bij ‘gevaar’ trek ik me terug in mijn veilige hokje, wil ik even niet weten wat er gebeurt of gebeurd is. Daarna ga ik er weer uit, mijn voelsprieten uitgestoken, om op te vangen wat er gebeurt. Het lijkt wel of door de kleine wereld alles heftiger binnen komt dan anders.

In de afgelopen week stierf een (aangetrouwde) neef, na een ziekbed van vier weken. De begrafenis volgden we via internet. Dichtbij en toch veraf. Verbonden door internet, verdriet en geloof. Een andere (aangetrouwde) neef belandde op de intensive care, door corona. Momenteel lijkt hij wat aan de beterende hand. Angstvallig volg ik de berichten op televisie. Om er vervolgens moe van te worden, want al die tegengestelde berichten geven nog meer onrust. Ik duik maar weer in mijn veilige huisje met mijn haakwerkje. De stapel dingen die ik wil haken wordt steeds hoger…

Ik vlucht maar weer in het internet. Chat wat met de een, raak met een ander na jaren weer in gesprek, ontmoet weer een ander op een dieper niveau dan voorheen, lees de zoveelste discussie over de gevolgen van deze pandemie. Volg een discussie over hoe avondmaal te vieren in deze tijden, de een zegt doen en de ander zegt laten. Beide keuzes gaan gepaard met grote woorden. Grote woorden zijn een valkuil in deze barre tijden merk ik. Ook ik laat me verleiden.

Dank aan onze kerkenraad die besloten heeft een digitale viering te organiseren, aanstaande donderdag. We zien er naar uit, en vinden het wat onwennig. Net zo onwennig als meezingen met een internet kerkdienst. Tegelijkertijd dankbaar dat het kan, zo de diensten vieren. Vanmorgen was er als kindmoment een filmpje waarin kinderen vertelden wat deze tijd met hen doet, wat ze doen, wat ze missen. “we missen opa en oma”, kwam verschillende keren voorbij. Ja, wij missen jullie ook! Al is contact via ZOOM fijn, het is een beetje behelpen. Net zo behelpen en net zo fijn is het een filmpje van je kinderen te ontvangen, nog ter ere van je stoppen met werken. Ik ben gezegend met zoveel lieve mensen, zoveel liefde.
En toch….

Het leven is niet maakbaar

op zoek naar de goede weg

Inmiddels vliegt het Corona virus met grote vaart door de de wereld, zich vasthechtend op steeds meer mensen. Ik heb het idee dat het een oprukkende ‘vijand’ is, die steeds dichterbij komt, ook al ken ik geen mensen in mijn naaste omgeving die al of niet gediagnosticeerd, het virus hebben/ ziek zijn geworden.

Corona en zijn gevolgen beheersen de media. Wijze en minder wijze mensen geven hun mening, en vooral de (in mijn ogen) minder wijze mensen weten het allemaal zeker: het is de schuld van de regering… Er is een discussie losgebarsten over het aantal bedden dat beschikbaar is op de intensive care. Dat maakt dat er goed nagedacht moet worden over wie er wel of op een IC wordt opgenomen. Dat is geen nieuwe discussie denk ik, het is op dit moment een urgentere discussie. Als het goed is wordt er altijd van te voren nagedacht over de vraag of een IC opname zinvol is voor de patiënt. Immers, zo’n opname is een ingrijpend iets. Veel ex-patiënten krijgen een post-intensive care syndroom. Of zijn enorm verzwakt na opname, en kunnen echt veel minder dan voor de opname. Misschien bestaat het beeld dat je na een IC opname gewoon verder leeft, dat is niet zo. Iemand schreef: nadat ik bijgekomen was van de ic opname, en dat was na ongeveer twee jaar… Het is goed dat hier aandacht voor is.

Er is van alles te lezen en te volgen over deze dingen. Journaal, talk shows, social media, alles is gevuld met berichten over het virus. Ons land bestaat zoals gewoonlijk alleen maar uit deskundigen.”Deskundigen” die roepen dat het een schande is dat er zo weinig IC bedden zijn. Dat het discriminatie is als een 82 jarige niet eens meer naar de IC mag… dat zag ik op tv voorbijkomen. Nu was het ook niet echt een zorgvuldig item. De huisarts van betreffende man had telefonisch meegedeeld dat hij zeer waarschijnlijk niet in aanmerking kwam voor IC opname, mocht dat nodig zijn. Man kwaad, kleindochter huilend voor de camera, paniek alom. Ik zag een flard, weet dus niet hoe dat programma verder ging. Als dit werkelijk op deze manier is gebeurd, lijkt me dat nogal onzorgvuldig, voorzichtig geformuleerd.

Ik las een verhaal van een arts, van onze leeftijd, die aangaf niet naar de IC te willen, mocht dat nodig zijn, om op deze manier ruimte te geven voor iemand met (waarschijnlijk) meer overlevingskansen. Ook in mijn favo krant werd in een artikel door twee mannen, waaronder deze arts, aangeraden hier over na te denken en ook  met elkaar te praten. Dat lijkt mij een zinvol advies, praten met je naasten.

Ik realiseer me dat het uiteindelijk een vraag is of je bereid en klaar bent om te sterven. In het begin van de week waren mijn gedachten daar vrij stellig over: geen IC opname. Later, begon ik er nog meer over na te denken en te praten. Ik merkte bij mezelf dat ik het makkelijk vond een standpunt in te nemen. Vervolgens merkte ik dat de gedachte dat een Corona besmetting dus daadwerkelijk mijn dood zou kunnen zijn toch best wel een angstige gedachte is…

De dag die je wist dat zou komen

In ons huis staan veel vazen met bloemen. De post bracht leuke en lieve verrassingen. Mijn hoofd is nog vol, mijn agenda zo goed als leeg.

In de afgelopen week ben ik voor de laatste keer op bezoek geweest bij mijn ‘klanten’. In overleg met hen, toch maar gewoon op bezoek. Geen hand, geen knuffel, of wat ook bij het weggaan. Afstand.

En nu werk ik niet meer. Nog geen pensioen, dat komt einde van het jaar. Wel gestopt met werken, omdat het goed was om te stoppen. Geen verplichtingen meer, geen verantwoordelijkheidsgevoel voor anderen, geen geregel, protocollen en afspraken en vergaderingen meer. Vooral de laatste zaken begonnen als een last te voelen. Een last die ik nu weg kan leggen.

Geen (betaald) werk meer.. dat is toch wel vreemd, ik heb vanaf mijn zestiende jaar gewerkt en ben ook blijven werken na de geboorte van de kinderen. Ik had het nodig om naast ons gezin iets voor mijzelf te hebben. Het was soms wel vol en druk, ik heb er nooit spijt van gehad.

Ik zit naar een lege agenda te kijken, concrete invulling heb ik nog niet. Eerst maar uitrusten, er komt vanzelf wel wat op mijn weg. Wat wel jammer is dat de concerten die we juist in deze tijd zouden bezoeken,  niet door gaan. De trein pakken om naar het strand te gaan zoals ik mezelf beloofd had gaat ook niet lukken. Nou ja, dan maar niet. Hopelijk komt daar nog de tijd voor.

Coronarap

Gisteren werden op alle mogelijke en misschien wel onmogelijke manieren kerkdiensten gehouden. Vandaag zag ik dit filmpje en het is werkelijk geweldig! In alle kwetsbaarheid precies zeggen waar het over gaat.

Siemoe levavchem is Hebreeuws voor ‘Neem het ter harte!’, ‘Denk toch na!’. De Bijbelse profeet Haggai doet die oproep tot vijf keer toe aan het volk Israël. Dat bevindt zich ook in een crisis. Siemoe levavchem zegt Haggai: Hoe is die crisis tot stand gekomen en kan de situatie weer ten goede kantelen?

Corona

Een land in verwarring, dat is wat we momenteel zijn. En een land met 17 miljoen corona specialisten, zo lijkt het. Sinds eind februari is het corona virus in Nederland gesignaleerd. Inmiddels zijn er  twintig mensen door overleden en zijn er, volgens het RIVM 1135 bevestigde besmettingen. Het zijn er veel meer, maar er is niet genoeg testmateriaal, daarom wordt er minder getest. (bron wikipedia)

Donderdag werden een aantal maatregelen afgekondigd. Er mogen niet meer dan 100 mensen bij elkaar zijn, daarom zijn veel kerkdiensten afgezegd. Zo hier en daar las ik: “de overheid heeft de kerkdiensten verboden”. Het ligt iets genuanceerder lijkt me. Het is zeer onverstandig om met veel mensen bij elkaar te zijn. Het gevaar op besmetting is dan groot. Geen (echte) kerkdienst dus. In een aantal kerken was vanmorgen een dienst, zonder gemeente. Die dienst was via internet te volgen. De zegeningen van deze tijd!

Iemand had een mooie actie bedacht: om 13.00 u deze dag het lied “Jezus overwinnaar” te zingen of te beluisteren. En daarna bidden.  De oproep voor deze actie ontving ik een keer of vier of vijf. Mooi om te weten/ denken dat meer mensen hier aan mee deden! Overigens is aanstaande woensdag uitgeroepen tot nationale gebedsdag. Geen idee hoe dit ingevuld is.

Inmiddels zijn de maatregelen die de regering bedacht, verder aangescherpt. Vanaf morgen zijn alle scholen en kinderdagverblijven gesloten. Vanaf vandaag 18.00 uur alle horeca gelegenheden. Bovendien is het advies afstand te houden, minstens een meter van elkaar. Vaak handen wassen staat ook in het protocol. In eerste instantie was vaak en goed handenwassen het enige advies van de regering. Dat zou voldoende zijn. Dat bleek toch anders te zijn. Het aantal besmettingen nam toe. Evenals de onrust in Nederland. Nadat de nieuwe maatregelen donderdag afgekondigd waren ontstond een run op de voorraden in de supermarkten. Toiletpapier was en is niet te vinden. Het was een drukte van belang en het laagje beschaving (b)leek uitermate dun bij een aantal mensen.

Voorlopig gelden alle maatregelen tot zes april. Geen kerkdiensten, geen sportschool, geen bibliotheek, geen concerten. Dingen die best invloed hebben op het leven. Tegelijk zijn het voor een groot deel “luxe”problemen. Concerten zijn erg fijn maar geen eerste levensbehoefte. Met angst en beven denk ik aan de situatie in vluchtelingen kampen, waar het corona virus eveneens opgedoken is. Heer ontferm U. Niet alleen de bede om ontferming, maar ook de vraag: wat kun je doen, behalve bidden? Wat dan ook weer zo ‘makkelijk’ klinkt. Zaterdag stond er in mijn onvolprezen krant een gebed:

Afbeelding kan het volgende bevatten: fiets, tekst en buiten

bron: Nederlands Dagblad.

Lied voor deze dag

Vandaag is het Emmadag. Vandaag 17 jaar geleden werd Emma geboren. Zo lang geleden alweer, zo dichtbij nog steeds. Emma, meisje zonder geschiedenis, zonder toekomst op aarde. Stil was je in ons leven. Nooit gehoord, behalve dat ene moment dat ik haar harttonen mocht horen bij een controle.

Dit blijft een bijzondere dag, stilstaan bij wat was en wat nooit zal zijn. Ik ben dankbaar dat er ruimte en liefde is om dit te delen en mee te maken.

Vrij recent verscheen een nieuwe cd van de groep LEV, waar dit lied op staat. Ik vind het echt een lied voor deze dag!

Wachten duurt lang

Onze kerk wordt bestuurd door de kerkenraad. Sinds een aantal jaren zijn dit de ouderlingen en de dominee. (voorheen waren diakenen ook lid van de kerkenraad) De periode dat ouderlingen ouderling zijn is vier jaar in onze gemeente. Dan ben je aftredend, en worden er nieuwe ouderlingen gekozen. Ieder jaar treedt een deel van de kerkenraad af, dat zorgt voor continuïteit.
Doorgaans vinden de verkiezingen in het voorjaar plaats. Gemeenteleden mogen namen opschrijven van mensen die ze geschikt achten om een ambt te bekleden. Zo’n briefje waarop je namen mag invullen lag gisteren in ons kerkelijke postvakje.

Al jaren wordt er gesproken en nagedacht over vrouwelijke ambtsdragers. Ik heb het idee dat ik er ook al jaren over blog. (ik verlang naar de tijd dat ik er niet meer over “hoef” te bloggen….) De synode heeft in 2017 besloten dat alle ambten open staan voor vrouwen. Momenteel is de volgende synode aan het vergaderen. Er zijn veel bezwaarschriften ingebracht tegen deze besluiten, en tegen de bijbelse onderbouwing hiervan. Waarschijnlijk komt er in april meer duidelijkheid, al is de algehele verwachting dat de besluiten op zich zullen blijven staan.

In onze gemeente is de kerkenraad nog geheel mannelijk. Er zijn wel een aantal gemeentevergaderingen over dit onderwerp geweest. Vorige maand was er een peiling en tot nu toe is het stil gebleven. Nu mogen er namen ingediend worden, van mannen, wel te verstaan.

Dat betekent dat het in ieder geval nog minstens een jaar duurt voordat er mogelijk misschien een vrouw verkozen wordt. Dat ik dat jammer vind is een understatement. Ik had het fijn gevonden als er in het kerkblad wat over geschreven was, waarom er nu nog geen besluit genomen is. Of, nog een andere optie: de verkiezingen uitstellen tot er een besluit genomen is.

De beentjes van Hildegard

Het is begin week acht en inmiddels heb ik vijf films gezien en staan er nog een paar op mijn kijklijstje. Dit jaar wordt het jaar van de films voor mij.  Niet alle films heb ik hier genoemd. Ik zag ook nog Frozen twee, en de film over de twee pausen. Beide leuk, mooi/ leerzaam.

Op Valentijnsdag zaten wij in de bioscoop, tezamen met vele leeftijdsgenoten. Lag dat aan de film, of aan het tijdstip? Het zal ook wel niet toevallig zijn dat deze film op deze datum uitkwam. In deze week van het huwelijk, die eindigt op de veertiende van deze maand.

Ik kwam een paar bijzondere artikeltjes over relaties  tegen in kranten. In de Tubantia las ik vorige week een column van Saskia Noort, met de titel: mislukken in de liefde bestaat niet. (vooral n.a.v. de scheiding van Marco Borsato) Zij stelt in die column dat zodra liefde werken wordt, je weet dat je onderweg bent naar het einde ervan. Op diezelfde dag las ik een verhaal in het Nederlands Dagblad, waarin een heel ander verhaal verteld werd. Daarin werd gesteld dat mensen vaak het trouwen met de gedachte dat je dan altijd gelukkig bent en alles als vanzelf gaat. Dat liefde een werkwoord is, om een bekend boek aan te  halen, wordt vaak vergeten. Een relatie is dan leuk zolang het leuk is. Met als keerzijde dat alleen maar hard werken in een relatie zeer zwaar kan zijn.

Terug naar de film. De beentjes van Hildegard.Een film van Herman Finkers, met Johanna ter Stege als tegenspeelster. In Twente opgenomen, in het Twents gesproken. Een film over liefde die kan verstikken. Zoals Herman Finkers het bij “De wereld draait door” beschreef: een huwelijk kan ontaarden in begeleid wonen…

Wij vonden het een supermooie film, met een enkel minpuntje.  We zagen de ondertitelde versie. Twents is niet onze moerstaal, we verwachtten dat we het niet helemaal konden volgen. Het is leuk om in een film beelden uit je eigen stad te zien. Een feest van herkenning. We zagen zelfs nog het tankstation terug, waar we een tijd boven gewoond hebben.  “Zo, ’t zit er weer in”, was een kreet die we de ganse dag hoorden…

De film laat de dynamiek in het huwelijk van Jan en Gedda zien. Jan als “slachtoffer” van de liefde van Gedda. Ingekapseld en hulpeloos. Verzin een list… en dat deed hij. Dankzij die list belandt hij in een verpleeghuis, en verlaat het weer. Hij gaat op reis, op de meest primitieve manier: met een ezeltje aan de wandel. Tijdens die reis ontmoet hij zijn kinderen, ontdekt hij zichzelf. Wijst zijn zoon hem op zijn eigen aandeel in de relatie.

Wij kwamen erg enthousiast uit de filmzaal! Een film die een lach en een traan oplevert.  Mooie zinnen als: het heeft geen nut, maar het heeft wel zin. Treffend was ook het beeld van Jan over te dicht bij elkaar zijn: twee houtblokken op elkaar gelegd, zullen niet goed branden. Liggen ze wat verder uit elkaar liggen, dan branden ze als een tierelier. En het minpuntje? Het gebruik van Gods naam in de film. Jammer dat dit op deze manier gebeurt, zoals altijd voegt het echt niets toe, integendeel.

Als ik dit van te voren geweten had….

dan was ik hier helemaal niet naartoe gegaan.. zo hoorden jongste zus en ik vanmorgen achter ons mopperen. We waren op weg naar de handwerkbeurs in Zwolle. De mevrouw die achter ons liep had een verkeerd beeld van de af te leggen afstand, bovendien regende het nogal.

Toen ik ’s morgens op het enschedese perron samen met vele grijshoofden  stond te wachten, liep een meneer ons vriendelijk groetend voorbij. Ach, wat bijzonder. Eenmaal in de trein bleek dat deze meneer maar een paar woorden nederlands sprak. Hij moest naar Zwolle en vroeg enkele keren aan medereizigers welk station dat was. Dat werd verteld, nog zoveel keer stoppen, dan is het Zwolle. Die gesprekjes gingen in een mengeling van talen. Bij het uitstappen lachte hij  me nog eens vriendelijk toe. Hoe zou het zijn zo ver van huis te zijn, of, waarschijnlijker, je huis achter te laten?

De opmerking van de mevrouw: als ik dit geweten had, dan… werd voor zus en mij zo ongeveer de leidraad van de dag. Want het klinkt zo logisch, als ik dit geweten had. Ja, dan had een ieder wel dingen anders gedaan in zijn of haar leven. Al was het maar zoiets als een paraplu meenemen naar Zwolle. De vraag voor mij is dan wel of het leven dan zoveel beter/ aangenamer zou zijn? Wordt het dan niet een plat en lamgeslagen geheel, zorgen juist onze fouten er niet voor dat we leren en vallen en opstaan? Of is dat een te maakbare gedachte?

Met deze filosofische gedachten betraden wij de IJsselhallen. Alwaar veel vrouwen en een enkele man zich verdrongen voor alle stands die er waren. We zagen wol, nog meer wol, katoen, nog meer katoen, boeken, patronen en meer van dit soort dingen. Vorig jaar waren we hier ook. Toen was ik na anderhalf uur compleet klaar en gaar, moe en duizelig. Dat was vijf maanden na mijn fietsval. Deze keer had ik nergens last van, en liep de beurs diverse keren rond, op zoek naar dat ene dat ik toch echt nodig had. Dank zij mijn enorme richtinggevoel lukt het me om vele meters te lopen. Met dank aan zusje, die me door de warboel leidde.

Samen volgden we een workshop kennismaken met naaldfrivolité. Een bezigheid waarvan ik me nu nog afvraag of die in de categorie: als ik dit had geweten dan… valt. Oeps, wat moeilijk vond ik dit! Een gepriegel eerste klas. En uiteraard moet je alles gelijk snappen als je op een kennismakingsworkshop zit. Ik kwam mezelf en mijn karakter weer eens tegen…

Behalve de workshop scoorden we een haakpakket, zusje scoorde er zelfs twee, en ik nog een boek. Al met al (weer) een bijzondere dag. Juist deze ochtend las ik een blog over armoede. Er ontstond een discussie op facebook over armoede, wat de taak van christenen hierin kan zijn. (dit is mijn kort door de bocht vertaling)

Eens te meer besefte ik mijn bevoorrecht zijn in het kunnen gaan en staan waar ik wil. Op lichamelijk en financieel gebied. (en zo sluit deze blog mooi aan bij mijn vorige blog).

Page 2 of 44

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén