Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Afval

Gisterochtend fietste ik onze wijk uit. We wonen in zo’n wijk waar iedere ochtend een uittocht is en iedere middag een intocht. Van auto’s. Het was mooi weer, ik hoorde veel vogels en een enkele bladblazer. Zo op het oog was alles rustig en geordend. De boze wereld lag achter de aarden wallen die de grenzen van onze wijk aangeven. Veilige grenzen die niemand overtreedt.

Het kandidaat zijn voor een politieke partij vraagt wat inzet heb ik in de afgelopen tijd gemerkt. Niets mis mee. Gisteren deden een aantal CU kandidaten mee aan een actie van Present.

Het waren per slot van rekening de NL doet-dagen. En als leden van het koningshuis de handen uit de mouwen steken en poep scheppen en takken snoeien, kunnen wij als Koningskinderen toch niet achterblijven? Als team van Christen Uniekandidaten zouden we een groot project aanpakken. Er moest een heleboel afval geruimd worden. Achter een huis lag zoveel verzamelde troep dat uithuiszetting onvermijdelijk leek. Puinruimen was de opdracht. Met een aantal mensen gingen we aan de slag. Zes uur lang is er hard gewerkt, in twee ploegen die ieder drie uur werkten. Onvoorstelbare hoeveelheden chaos troffen we aan. Onvoorstelbaar hoe zo’n situatie kan ontstaan. Onbegrijpelijk ook.

Dit was dus compleet buiten mijn eigen bubbeltje. Iemand zei: dat dit bestaat! Ja, het bestaat. Buiten onze eigen bubbel gebeurt van alles waar we geen weet van hebben. Hoe zou het zijn om zo te (moeten) leven?

Allemaal vragen zonder antwoorden. We werkten hard en door, en maakten af en toe een duffe grap. We vulden een container met afval. Iets van 50 kuub ofzo. Thuis wachtte allernaaste me op, en koffie en een heerlijke warme douche.

Vandaag heb ik spierpijn en ben nog een beetje moe. Ik denk aan al die troep en de mensen die er in wonen. Mensen die ik overigens niet gezien  heb. Ik bedenk dat dit veel vaker voorkomt in ons land. De Present coördinator vertelde dat het aantal ontruimingen zoals waar wij mee bezig waren, steeds vaker voorkomt. Steeds meer mensen dreigen uit huis gezet te worden.
We leven dan wel in een gaaf land, zoals onze Minister-president zegt, toch gaat er nog wel eens het een en ander mis. Zacht gezegd.

Sing 2

Een aantal jaren geleden zag ik met twee kleinkinderen de film Sing. Het was een groot succes, de film viel erg in de smaak. Inmiddels is deel twee uitgekomen en die moest ook bekeken worden. Alleen vielen de plannen steeds in het water door allerlei omstandigheden. Afgelopen zaterdag lukte het dan toch. Het voordeel van onze wachtactie was dat er erg weinig publiek in de zaal zat: alleen wij vieren.

We rolden in de film en het was weer leuk! Zoals bijna alle films was er een slechterik en waren er de goeden. En uiteraard “overwonnen” de goeden. De weg naar die overwinning was een rollercoaster. Ga niet naar deze film als je snel overprikkeld bent. O ja, de muziek in deze film is heerlijk! De kinderen vonden het geweldig en wij daarom ook. Mees kondigde al aan dat hij de film nog een keer wil zien.

Het was fijn om zo weer eens samen wat te doen, genieten van elkaar. En even weg te zijn uit de barre wereld. Een wereld die ook veel impact heeft op de kleinkinderen.

De Russen komen….

Een warme dag in september1968. Een saaie les Duits op de middelbare school. Plotseling roept de docent bij het open raam: “De Russen komen!” Dat iedereen toen wel oplette was een inkoppertje. De Praagse lente was net weer veranderd in een Russische winter. Tsjecho-Slowakije had voorzichtige pogingen ondernomen zich los te weken van de Sovjet-Unie, maar de ruimte werd weer ingeperkt en meer dan dat. Troepen uit Rusland en de Warschau landen vielen het land binnen om orde op zaken te stellen.

Er waren nog geen socials in die tijd, dus we zaten er niet zo dicht op als nu. We zagen geen filmpjes van gevechten, of van een student die zichzelf in brand stak als protest. Maar ik zat wel bovenop het nieuws.

Dat de Russen konden komen en wat voor gevolgen dat kon hebben was voor mij van jongs af aan een angstbeeld. Russen= communisme= christenvervolging. Daar waren boeken vol over geschreven, over die vervolgingen. De gedachte dat je niet in God zou mogen geloven en dat je gemarteld zou worden om dat geloof maakte me bang. Bang dat ik nooit vol zou houden als ik gemarteld zou worden. Die hele spannende tijd ging uiteindelijk voorbij. Het leek of er na de val van de Berlijnse muur eindelijk een tijd van rust aanbrak. Wat niet zo bleek te zijn, zie de oorlog in Joegoslavië en de vele oorlogen in het midden oosten. Weinig vrede. In de tijd dat de oorlog in Joegoslavië was, hadden we in ons gezin te kampen met veel ziekte, ik was toen meer naar binnen gericht en begreep er eerlijk gezegd ook niet zoveel van.

Al die oorlogen leken een soort ver van mijn bed gebeuren. Ook omdat het vooral  om “binnenlandse” zaken leek te gaan. Of om een regime te verwijderen, wat niet altijd even goed lukte, gezien de ellende in Libië, Irak enzoverder.

De “reden” om nu Oekraïne binnen te vallen zijn onnavolgbaar. Het is pure machtshonger van iemand die veel mensen meesleept in zijn megalomane gedachtewereld. Het voelt machteloos en maakt somber. Hoever gaat die machtshonger?

We zien de ellende en vernietiging op tv. Het is verschrikkelijk. Je kunt proberen je in te denken hoe erg dit allemaal is maar het blijft bij gedachten. Bidden kunnen we, geld inzamelen ook. En als er vluchtelingen komen, hen ruimhartig opvangen en begeleiden.

En dit alles schrijf ik op de dag dat we in alle vrijheid campagne konden houden voor de gemeenteraadsverkiezingen. Aan de vooravond van de zondag dat kerken weer helemaal open mogen. Leven in vrijheid, we vinden het gewoon en ik ben zo blij dat de coronamaatregelen gestopt zijn! (met wel de gedachte: voor hoelang? En houden we rekening met mensen die extra kwetsbaar zijn)

 

Don’t look up

Plotseling besef je: we werken niet meer, wat let ons om om elf uur ’s morgens een film te kijken? Niets dus, zo zaten we gisteren rond die tijd voor de tv, te kijken naar de film “Don’t look up”. In de kerkapp was al een soort discussie ontstaan over deze film, nu wilden we het zelf zien.  Een lange film, 138 minuten om precies te zijn.

Het verhaal:

Twee astronomen ontdekken dat een komeet die rechtstreeks op de aarde afkomt. Dit zal over een half jaar gebeuren. Zij proberen dit aan anderen te vertellen, maar er wordt niet zo geluisterd. Het tweetal komt bij de president terecht, (een rol van Meryl Streep die een soort vrouwelijke Trump speelt). Zij is meer met verkiezingen bezig dan met wat er staat te gebeuren met de aarde. De astronomen vertellen hun verhaal in een talkshow, worden ook daar niet serieus genomen. De mannelijke astronoom (een rol van Leonardo di Caprio) laat zich vangen in het net van de presentatrice van de talkshow. De astronomen krijgen te maken met tegenstand, meewarigheid en keiharde commercie en politieke belangen. Dit alles in een wat overtrokken sfeer met soms grof taalgebruik.

De film staat beschreven als satirische sciencefictionfilm. Sommigen willen het als comedy zien, maar echt als comedy zie ik het niet. Ik vond het redelijk schokkend allemaal. Tegelijk vraag ik me af in hoeverre dit een spiegel voor onze tijd is. Het oppervlakkige in talkshows, wat is nieuws en wat niet? Niet te lang, niet te zwaar, en dat soort dingen. Schokkend vond ik de hebzucht: de komende komeet bevat voor biljoenen aan delfstoffen, we hoeven de komeet alleen maar in stukken te hakken en alle goede stoffen rollen vanzelf op aarde….

Dat in stukken hakken mislukt. De komeet komt razendsnel dichterbij en mensen geloven het nu eindelijk en worden bang. Bijna aan het einde van de film heeft de mannelijke astronoom zijn gezinsleven hersteld en bij hun laatste maal bidden ze gezamenlijk dit gebed:

Lieve Vader, Almachtige schepper. We vragen U vanmorgen om Uw genade, ondanks onze eigen trots. Om Uw vergeving, ondanks alles wat onze schuld is. Maar vooral Heer, vragen we U om Uw liefde, om ons te troosten, dwars door deze donkere tijden heen. Wat er ook gebeurt door Uw heilige wil- dat we het tegemoet treden met moed, met een open hart vol ontvankelijkheid. AMEN.

 

 

We zaten geboeid naar deze film te kijken. Het taalgebruik was niet altijd prettig om aan te horen. De wereld die getoond werd was schokkend, zoveel macht en zoveel dingen die gedaan werden om macht vast te houden. Overdreven? Onrealistisch? Ik ben bang van niet. De film roept de vraag op hoe je zelf zou reageren als je dit nieuws te horen krijgt. Er wordt gezegd dat de komeet een metafoor is voor klimaatveranderingen. Hoe reageren wij daar op? In hoeverre lukt het om gedrag te veranderen? Hoe machtig voelt een mens zich?

Conclusie: bijzondere film, zette ons weer aan het denken (en hopelijk doen), wijst op verantwoordelijkheden, toch ook wel vermakelijk ondanks de ernst. Tenslotte: ik werd jaloers op de prachtige truien die de vrouwelijke astronoom droeg…. zal ik toch weer eens gaan breien?

Terugkijken

kadootje van Floor.

Nog anderhalve dag, dan is dit jaar voorbij. Een jaar om nooit te vergeten of om zo snel mogelijk te vergeten, ik ben er nog niet uit. Het was in ieder geval een jaar waarin veel gebeurde, in het grote en in het kleine. Corona beheerst ons leven nog steeds voor een groot deel. Golven komen en gaan. In het rijke westen is volop gevaccineerd, iedereen die dat wil is geprikt, of heeft inmiddels een afspraak voor een derde prik. Wat was ik blij toen ik mijn eerste prik kreeg. Het leek dat de problemen voorbij waren. Helaas was dat niet het geval. Nog steeds zijn er veel besmettingen en overlijden er dagelijks mensen aan Covid. Net zo erg en soms vind ik het nog erger, is de grote onrust en boosheid die in de maatschappij is ontstaan. Lelijke woorden en teksten over en weer. Verharding alom. Het vreet aan me en tegelijk lees ik me suf op bijvoorbeeld Twitter.

Alleen twee kleinkinderen hebben in lichte mate Covid gehad, dichterbij in ons gezin is het niet gekomen. Goddank. Dit was het jaar van ziektes van onze (mijn) moeder. Dat was tot twee keer toe spannend. In haar flat blijven was niet meer mogelijk en zij en wij ook,  zijn blij met de plek waar ze nu kan wonen. Moeder van allernaaste woont nog zelfstandig en dat op haar 94e. Het lukt, nog, zeggen we er maar bij. Halverwege het jaar was er heftig nieuws over ernstige ziekte in de vriendenkring van een van de kinderen. Het was spannend en het is nog steeds spannend voor een grote kring mensen.

We mochten een nieuw lid in onze gezinskring verwelkomen. Hier zijn we blij en dankbaar! In juli herdachten we dat we 45 jaar getrouwd waren, we hebben het niet uitgebreid kunnen vieren, dat hopen we volgend jaar met het hele gezin te doen. Als de gezondheid van een ieder het toelaat. In de afgelopen weken werden we opnieuw geconfronteerd met de onvoorspelbaarheid van auto-immuun ziektes.

Kerkelijk maakten we de overstap naar de Nederlands Gereformeerde Kerk. De eerste ervaringen zijn positief al is het nog zoeken naar een echte plek. Ach ja, ook hier worden we gehinderd door corona. We zijn benieuwd wat er op ons pad komt om te doen en mee te maken.

Tenslotte, ons wekelijkse ritje naar Nieuw Sion. Dat doen we met veel plezier. Ook daar gebeurde veel, ondanks beperkingen. De opening van de koffieschenkerij was voor het klooster wel een hoogtepunt. Voor mijzelf vond ik het bijzonder om Pasen mee te maken in het klooster. Ik werkte mee aan de adventsvieringen, die een experiment waren dat goed uitpakte. Binnenkort gaan we nadenken over hoe aankomend jaar Pasen in het klooster te vieren. Ik vind het superfijn om daar aan mee te denken en mee te werken!

Zo ging een jaar voorbij, met veel onrust in de grote wereld en ook wel in onze eigen kleine bubbel. We gaan zien wat er in 2022 gebeurt, we wachten af en ik besef steeds opnieuw dat ik het niet alleen hoef te doen, sterker nog, niet eens alleen zou kunnen!

Lieve lezers, ik wens jullie een gezegend 2022!

Beetje (veel) spam.

In de afgelopen weken verbleef een verslaggever van RTV Oost 48 uur in Klooster Nieuw Sion. Zijn praten en filmen leverde een mooi inkijkje in het leven en werken. Ik wil jullie de link niet onthouden:

https://www.rtvoost.nl/tv/programma/1202/48-uur-in-Klooster-Nieuw-Sion/aflevering/606420

en nu ik toch aan het linken ben: we zijn dringend op zoek naar “vrienden van Nieuw Sion”, want geld nodig… hieronder hoor je waarvoor. Aan het eind wordt verwezen naar de nieuwsbrief, waar dit filmpje een onderdeel van is. Die nieuwsbrief is hier niet, wil je meer informatie, of wil je je opgeven als vriend? Heel fijn!

het mailadres is: vrienden@nieuwsion.nl

 

Herself

’s Morgens om kwart voor elf in de bioscoop zitten… Dankzij een bepaalde ziekte die allerlei bijzondere maatregelen veroorzaakt deed ik dit gisteren.  De zaal was niet erg vol. Behalve ikzelf zat jongste zoon met een collega in de zaal, tot ons beider verrassing. We gingen voor de film Herself.  Een film die in het Nederlands Dagblad vijf sterren kreeg.  Een moeder, Sandra, met twee kinderen ontvlucht haar huis, met de kinderen na de zoveelste keer dat haar man haar mishandelde. Ze vlucht, en komt in een hotel terecht, ze moet op zoek naar een huis. Dat huis is ook in Dublin, waar de film speelt, niet te vinden. Sandra heeft verschillende banen om de eindjes aan elkaar te knopen. Intussen moeten haar dochters regelmatig naar hun vader. Hij probeert Sandra weer in te palmen. Er ontstaat een strijd om de voogdij, die Sandra, met moeite, wint. Sandra wil haar eigen huis gaan bouwen om toch maar ergens te kunnen wonen. Ze wordt afgewimpeld bij de sociale dienst, waar niet eens naar haar geluisterd wordt.

Maar hoe bouw je een huis als je geen geld en grond hebt en ook niet weet hoe te bouwen? Dat lukt allemaal, met inzet uit allerlei onverwachte hoeken. Het huis is klaar, er wordt feest gevierd. Eind goed al goed?

Ik vond het een indrukwekkende film. Niet vaak zit ik met tranen in de ogen naar een film te kijken, hier wel. Ik zag goedheid van mensen, medemenselijkheid, humor. Mensen die onvermoede mogelijkheden hebben en deze willen delen met anderen. Maar ook hoe generaties met elkaar omgaan, hoe dingen van geslacht op geslacht verder gaan, de moeite om die cirkels te doorbreken. Soms de onmacht om ergens uit te stappen. Schokkend was het geweld dat haar ex gebruikte, geweld in woorden en daden. Mooi en ontroerend was het einde van de film. Minpunt: het bij vlagen grove taalgebruik. (maar wel weer “levensecht”)

Jetlag

Vanmorgen lag ik om acht uur nog in m’n bed, met de volgende woorden in m’n hoofd: ‘Open Heer mijn lippen, dan spreekt mijn mond uw eer”. Met deze tekst begon in de afgelopen dagen het ochtendgebed, om acht uur, in de kapel van Nieuw Sion. Ik was er van zondag tot en met vrijdag. Mijn wens was wat langere tijd in (bij) het klooster zijn en meer gebeden mee te maken. Behalve dat had ik nog een heleboel bezigheden (=lees afspraken)

Ik had vanmorgen het idee dat ik een jetlag had. Al heb ik nog nooit een “vliegjetlag”gehad,  omschakelen van dag naar nacht en omgekeerd heb ik heel vaak gedaan. Ik moest weer wennen aan een dag zonder gebedstijden. Het is en was heel fijn om weer thuis bij allernaaste te zijn, en toch moest ik schakelen omdat ik niet meer in het klooster was. Dat zegt wel iets over hoe de dagen waren!

Het was bijzonder om veel gebeden bij te wonen. Elke dag vier werd het niet. De tweede nacht was een bijzondere doordat het brandalarm twee keer ging. Vals alarm, gelukkig, maar wat een hels kabaal en helemaal uit m’n slaap.  (Ik vond dat ik dus wel in bed kon blijven liggen ’s morgens)

Ik had mooie ontmoetingen met verschillende mensen in/ van het klooster. Bezocht de vrijwilligerscentrale. Shopte een middag met jongste zus. Shoppen met goed resultaat, vonden wij. Al viel ons wel op dat er best veel leegstand is en misten we winkels waar we voorheen met plezier naar toe gingen.

We oefenden met de getijdengemeenschap een avond Lectio Divina, wat een bijzondere avond werd. Heel bijzonder hoe uit een ogenschijnlijk heel bekend bijbelgedeelte nieuwe gedachten en gezichtspunten kunnen opspringen, waardoor ik aan het denken en ervaren werd gezet. (voorzover die combi mogelijk is)

In het ene avondgebed stonden we stil bij Allerzielen en staken we een kaars aan ter herinnering aan hen die stierven en in het volgende avondgebed dankten we voor “gewas en arbeid”. We keken naar de vruchten van het eigen land. En dankten ervoor.

Samen met anderen dacht ik na over adventsvieringen die we willen organiseren. Dat is nog een beste uitdaging, iets moois bedenken waar niet alleen wijzelf maar juist ook anderen blij van worden. We gaan het meemaken!

Het was echt ora en labora, bidden en werken. Een mooie mix. Met als uitsmijter gister een dag Benedictijns schoonmaken. Ook dat kan! Met aandacht schoonmaken. In plaats van met de gewone bezigheden aan de slag te gaan, poetsten en boenden we. Wat zullen we zeggen? Het was geen overbodige luxe….

Herinneringen

Wij hadden bedacht dat het leuk zou zijn om met (twee) kleinkinderen naar een concert van Trinity te gaan. Dat leek de kinderen ook een goed plan. Een van beiden was al eens eerder mee geweest en herinnerde zich dat nog. Jammer genoeg werd hij ziek en ging het feest voor hem niet door. We gingen met zijn zusje en haar vriendinnetje naar Zwolle waar het feestje was. De meiden vermaakten zich onderweg prima en wij ook.

Aangekomen bij de kerk (waar het concert was) bleek dat veel kinderen verkleed waren en sommige ouders ook. De mail die daarover ging vond ik net in mijn spambox. Nou ja, ik heb toch geen verkleedkleren meer.

Het was heerlijk om weer naar een concert te kunnen gaan! Om te genieten van muziek en te genieten van de meiden die plezier hadden. Het was vrolijk. Vrolijk met een ondertoon. Trinity is ambassadeur voor Tearfund en daar maakten ze reclame voor. Goede timing, er werden heel wat antwoordkaarten ingeleverd.

Een andere ondertoon was dat de kinderen van Kinga Ban enkele liedjes (mee)zongen. Indrukwekkend was het liedje “Herinneringen” dat ik al de hele week in mijn hoofd heb. Herinneringen om van te zingen, herinneringen aan een moeder die er niet meer is. Het was heel bijzonder dat de dochter, Ike, echt op anderhalve meter afstand van ons stond te zingen. Zo mooi! En zo zichtbaar de dochter van Kinga.

Herinneringen, je kunt ze (bewust) maken, je kunt ze krijgen. Je staat er niet altijd bij stil dat iets, een gebeurtenis, een concert, een herinnering is. Mees wist zich het vorige concert nog te herinneren. Dat was een herinnering van hem, samen met ons (mee)gemaakt. Dit concert was een herinnering voor Floor en vriendinnetje. Het is fijn als je “gewoon” herinneringen kunt maken, het is zwaar als je bewust herinneringen moet creëren.

FBIvsMLK

Vanmiddag ging ik weer eens naar ons filmhuis. Voor de eerste keer ergens naartoe waar de QR code gescand werd. De belangstelling voor de documentaire over Martin Luther King jr en de FBI was minimaal, er was nog een andere bezoeker. Jammer, want het is beslist de moeite waard.

Een documentaire, grotendeels in zwart-wit. Op veel fronten zwart wit. Witte mensen tegen zwarte mensen, goed tegen fout en niets ertussen. Indrukwekkende beelden van de lange mars naar Selma. Indrukwekkende beelden van negers/ zwarte mensen, afro-amerikanen, (of wat de juiste aanduiding ook mag zijn) die stilzwijgend met borden om hun nek lopen. Borden met de tekst: ik ben een man. Ja, wat anders denk ik. Het is nog wel de tijd dat mensen van kleur alleen in bepaalde delen van de bus mochten zitten. Burgerrechten voor hen bestonden nog niet zo lang.

De documentaire vertelt de opkomst van MLKjr tot zijn dood. Maar vooral de strijd van de FBI tegen hem. Een strijd waar ik nu niets van begrijp, maar die toen gerechtvaardigd leek. De grote angst van die tijd, (zestiger jaren) was voor het communisme. De redenering was dat MLK communistisch was en het zwarte deel van de bevolking zou ophitsen en dat de macht overgenomen zou worden. Alles werd in het werk gesteld om MLK in een kwaad daglicht te stellen.

Als je hier anderhalf uur naar zit te kijken is het een beangstigend geheel. De macht van instituten, het zwartmaken, de achterdocht enerzijds. De rust, vooral in de eerste jaren, de geweldloosheid die gepreekt werd, het vasthouden aan principes daar tegenover. Er speelden veel meer dingen een rol. Persoonlijke rancune bij de baas van de FBI, jaloezie, angst om je plek kwijt te raken. MLK was geen heilige, getuige zijn (vele?) overspel. Wel een man die gegrepen was door een ideaal. Waar hij uiteindelijk voor stierf, laf vermoord vlak voordat er een grote mars zou plaatsvinden.

Ik vond het een indrukwekkende kijkervaring. Mensen waar op neergekeken wordt, die niet meetellen. Wat dat betreft is er niet zoveel veranderd. Mensen zijn zo bij voorbaat schuldig verklaard. In de film klonk de vileine vraag: “Hoe komt het dat van alle immigranten in Amerika juist de Afro-Amerikanen zo in armoede leven? Dat klinkt als: je moet je invechten, zoals  hier in ons land klinkt. Het logische antwoord op deze vraag was: zij zijn geen immigrant maar als slaven hier naar toe getransporteerd en zijn al die jaren minderwaardig behandeld.

Ik heb weer wat om over na te denken. Het is een mooi tijdsbeeld met muziek uit die tijd. Aanrader dus! (de docu is ook via youtube te vinden)

Pagina 2 van 49

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén