Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Page 2 of 43

Donkere wateren

Wat getwitter en berichtjes tussen achterneef en mij leverde vorige week in eerste instantie een “potloodafspraak”op. Die afspraak werd uiteindelijk een pennenafspraak. (ik schrijf met een potlood in mijn agenda, omdat afspraken bij mij vaak veranderen). Die pennenafspraak was afgelopen woensdag en de ontmoeting was in Apeldoorn. Ongeveer het midden van onze woonplaatsen. Het doel was, naast ontmoeting, het bekijken van de film Dark Waters. Allebei hadden we de film Just Mercy gezien, allebei waren we onder de indruk van die film. En we vonden dat we deze film dan ook moesten zien. Beide films gaan over de strijd die een moedige advocaat aangaat met de gevestigde orde. In beide films overwint de advocaat. Beide films zetten aan het denken.

Dark Waters gaat over de strijd, die uiteindelijk twintig jaar zou duren, van een advocaat, Rob Bilott,  tegen de chemiegigant DuPont. Hij is net aan een carrière begonnen als zijn hulp wordt ingeroepen door een boer. Een boer die radeloos is omdat zijn land vergiftigd wordt, zijn koeien agressief worden, en doodgaan. In eerste instantie heeft Rob Bilott er geen zin in. In de loop van de tijd bijt hij zich steeds meer vast in deze zaak. Een zaak die uiteindelijk meer dan vijftien jaar duurt. Een zaak die enorme spanningen in het leven van de advocaat oplevert, spanningen in het advocatenkantoor, in zijn huwelijk en die grote invloed hebben op zijn gezondheid.

Het chemiebedrijf heeft veel vuil gestort, vuil dat chemische stoffen bevat. Deze stoffen kunnen kanker veroorzaken. Die stoffen zijn dus voor mens en dier zeer schadelijk. DuPont moet uiteindelijk gigantische bedragen aan schadevergoedingen betalen.Op zich terecht, die schadevergoedingen, maar wat heb je aan geld als je ziek bent, of grote kans hebt om ziek te worden? Want die kans bestaat.

Het angstaanjagende (vond ik) is wel dat de stof waar het om gaat teflon is. Een stof die algemeen bekend is. En nog angstaanjagender is dat uit de film blijkt dat DuPont willens en wetens door is gegaan met het storten van vuil, en produceren van goederen, terwijl het bij hen allang  bekend is dat het zeer ziekte verwekkend is.

Na afloop van de film gingen we nog een hapje eten. Op de een of andere manier ontkwamen we niet aan het vergelijken van beide films. Beiden vonden we dat de film Just Mercy dichter onder je huid gaat zitten, al wisten we niet zo goed waardoor. Maar beide films zijn indrukwekkend en zetten je aan het denken. Hoe gaan we met elkaar om, hoe gaan we met de schepping om?

Kortom, genoeg gespreksstof. Niet alleen de films, ook boeken en muziek waren gespreksonderwerpen. Grappig dat de een heel enthousiast was over een boek, en de ander er vraagtekens bij had. Ach, zo leer je weer van elkaar.

Ik blijf nog wel puzzelen over de film. Ontluisterende beelden over onze omgang met de schepping. De schepping als afvalbak, om maar zoveel mogelijk geld te verdienen, zo lijkt het. Een van de stoffen waar het in de film over gaat, is onlangs ook in Nederland in het nieuws gekomen: PFAS. Het is een onderdeel van veel stoffen die overal voor gebruikt worden. Ik was al eens van plan om mijn teflon pannen te vervangen, maar nu zit ik me af te vragen wat er dan gebeurt met stoffen uit mijn oude pannen…

Just Mercy

Gisteren zag ik weer eens een film, en wat voor een film! Vijf sterren in het Nederlands Dagblad, en ik had zo her en der al positieve geluiden over deze film gehoord. De voorstelling begon vroeg, en in eerste instantie leek de zaal niet vol te komen. Uiteindelijk rook de hele zaal naar popcorn, zat de zaal half vol en begon de film. Die duurde 137 minuten..

Gebaseerd op de harde realiteit. Een jonge advocaat die het opneemt voor ter dood veroordeelden in de staat Alabama. Nog steeds een staat die (in z’n algemeenheid) bekend staat om racisme. De staat ook waar de strijd tegen racisme is begonnen, Martin Luther King begon hier zijn marsen voor gelijkheid.

De film beslaat een lange tijd. Vanaf de arrestatie Johnny D, die geheel onterecht was, tot zijn vrijlating. We zien Johnny D in zijn cel, we zien zijn strijd. Maar ook hoe hij de moed opgeeft, zich geen mens meer voelt. Zich weer mens voelt door de strijd van de advocaat Bryan Stevenson, die hem ziet als mens en niet als object. Dat is wat een mens ten diepste nodig heeft, gezien worden!

We zien hoe er met mensen omgegaan wordt, de minachting voor Afro-Amerikanen, de hoogmoed, het liegen en bedriegen om de zwarte man achter de tralies te krijgen en vooral ook te houden. De film is spannend, ook al weet je dat het “goed” afloopt. En wat is goed, als je uiteindelijk in het slot van de film de echte Johnny D ziet, en erbij gezegd wordt dat hij zijn leven lang gebukt is gegaan onder zijn gevangenschap. Ik vond het ook bijzonder om dat laatste stuk te zien, met daarin beelden van de echte gevangenen, de echte gebeurtenissen, die beschreven zijn in de biografie van advocaat Bryan Stevenson, waar deze film op is gebaseerd.

Vannacht sliep ik niet zo rustig. Had nog teveel beelden in mijn hoofd, maar ook vragen. Hoe kan dit? En: hoe zou ik het zelf doen? De verleiding van macht, het makkelijk willen oplossen van problemen, ten koste van een ander?

Ieder mens heeft genade nodig, is het laatste dat er in de film gezegd wordt.

Ik stond in de filmzaal nog even te kijken naar de aftiteling van de film. Ik ben altijd benieuwd naar de muziek die er in films is. Ik werd aangesproken door een jonge man, heel enthousiast vertelde hij hoe hij de film vond, en hij verbaasde zich over al die discriminatie. Hoe bijzonder om aangesproken te worden. Ik had de neiging om hem te vragen of hij discriminatie ervaarde, als waarschijnlijk wel in dit landje geborene, maar zijn ouders ( vul ik in) niet.Maar ach, dat moment was al snel voorbij.

Gebed

Het is deze week de week van het gebed. In veel kerken komen mensen ’s avonds bij elkaar om te bidden. Een belangrijk gebedspunt is eenheid onder christenen. En dat is best een heikel onderwerp, waar ik het nu overigens niet over ga hebben.
Gisteren was het blue monday. Ik schreef er eerder over. Gister was het depressiegala, waar ineens veel over te doen is: waaraan wordt het geld besteed, wie is te vertrouwen en wie niet. Hoera, we hebben weer eens een rel voor deze dag. Morgen weer een andere, zo lijkt het wel. En gisteren, niet toevallig, begon een jonge vrouw een zit-actie bij het ministerie van volksgezondheid, een actie om actie te krijgen. Zo lang al wacht zij, en vele anderen, op hulp.

In het kader van de week van gebed voor de eenheid, plaatst het Nederlands Dagblad elke dag een gebed. Die van vandaag plaats ik hieronder. Ik vond het zo mooi, té mooi om niet te delen:

Voor alle sombere mensen, Heer, voor wie ’s morgens opstaat en niet weet waarom , en zich ’s avonds te slapen legt om liefst nooit meer wakker te worden; voor wie roept om hulp, maar alleen zijn eigen echo hoort; voor wie zoals Job graag het leven aan U terug zou willen geven, hoewel het de tijd nog niet is; voor al die mensen bidden wij: Heer, ontferm U!

En alsof het nog niet erg genoeg is, die kilte binnenin, kun je je daarbuiten ook nog in de kou gezet voelen, door haperende hulpverlening, en politieke prioriteiten die elders liggen. Acht jaar suïcidaal, 804 dagen op de wachtlijst – dat is, vertelde Charlotte Bouwman bij de Tweede Kamer, haar verhaal . U kende dat verhaal al, zoals U haar -en ons- ook kent, dieper dan wij onszelf ooit kunnen kennen. En toch vertellen we het U graag.

Het is Uw kinderen nu eenmaal vaak niet onbekend, Heer, de mist in het hoofd, de nacht van de ziel, de martelende eenzaamheid. Maar we geloven en we hopen erop dat de nacht zo donker niet kan zijn, en het gat niet zo zwart – of U bent daar. Uw stok en uw staf, ze vertroosten misschien niet altijd, maar ergens moeten we het daar wel van hebben. Christus, ontferm U!

Is het probleem niet vaak, Heer, dat we bij anderen het probleem vaak niet zien? Al is het duizend keer Blue Monday, en vinden er tienduizend depressiegala’s plaats, wat er omgaat in het hoofd van die ander, daar kunnen we alleen maar naar raden. En dan zeggen we vervolgens ook vaak de verkeerde dingen. Geef ons iets van Uw wijsheid en Uw geduld, een hart om de juiste prioriteiten te stellen. Heer ontferm U over ons!

© Dick Schinkelshoek Nederlands Dagblad, 21-1–2020

Beweging in de kerk

In mijn vorige blog vertelde ik over diverse artikelen die ik gelezen had. Bovendien zagen we de film “the two popes”. Wat me opviel in die film was (weer) het op verschillende manieren kerk zijn. Het statige mooie Rome, met zalen vol kunstschatten, rituelen in diensten. Daar tegenover de situatie in Argentinië. Geboorte en werkland van de huidige paus. Te zien was hoe hij werkte, met name onder arme mensen. In de film zien we zijn verbazing als hij in Rome is en in gesprek is met toen nog paus Benedictus. Hun werelden lagen nogal ver  uit elkaar.

Ik vraag me af of bij “ons” het beeld van kerkzijn ook aan het veranderen is. In mijn beleving wel. Je ging/ gaat naar de kerk om geestelijk bij te tanken, zodat je je werk door de week weer kunt doen. De diakenen doen hun goede werk in de gemeente, en zo nodig buiten de gemeente. Het algehele beeld was (is?) toch wel dat kerk zijn een naar binnen gericht iets is, bedoeld voor Woordverkondiging. Hulpverlening en woordverkondiging waren bijvoorbeeld in zendingsgebieden, twee aparte zaken.

Kerkdiensten waren rustige gebeurtenissen. Ik heb het nu over mijn eigen jeugd, en eigenlijk ook nog wel over de tijd dat onze kinderen klein waren. Je ging in de kerk zitten, en staat op aan begin en einde van de dienst. De dominee preekt, de organist speelt, je zingt de psalmen mee (of niet), en de kinderen blijven de hele dienst naast je zitten. Zo leerden kinderen wel in de kerk te zijn, of ze echt leerden luisteren heb ik altijd betwijfeld.

De wereld was (nog)  overzichtelijk, de kerk eveneens. Vrouwen bekleedden geen ambt, mochten tot 1993 ook niet stemmen, ouderlingen lezen een preek, want zij mogen zegenen. Mocht het zo zijn dat iemand anders dan een ouderling een preek leest, dan is er altijd wel een ouderling die dan toch de zegen kan en mag uitspreken. Zegenen is/ was kennelijk een ambtelijk iets. En als dat niet zo is, waarom lezen dan alleen mannen preken?

Het aantal te zingen liederen was beperkt en kinderen horen erbij, dus hele dienst aanwezig. O ja, je zit stil en bent ook stil. Het was ook de tijd waarin we veel dingen echt zeker wisten. Vrouw in ambt= schriftkritiek. Met je handen geheven zingen= evangelisch. Gaand en staande avondmaalsviering= rooms-katholiek. Gezamenlijk het Onze Vader bidden= is ook rooms-katholiek. En dansen is heidens, het kon gebeuren dat een huwelijk niet kerkelijk bevestigd werd, als een bruidspaar aangaf dat er op hun feest gedanst zou worden.

Ik verwees in mijn vorige post naar een blog van Robert Roth, over zittend geloven/ luisteren. Naar aanleiding van de post van Robert ontstond een gesprek op Facebook. Dat ging onder anderen over je veilig voelen in de kerk, veilig genoeg om te staan, ook al staat er verder (bijna) niemand. Om met geheven handen te zingen, om eventueel zelfs te dansen. Ik denk dat het er dan ook om gaat om elkaar die vrijheid te gunnen. Zonder oordeel… Niet alleen het oordeel van anderen, het is ook mijn eigen oordeel. Ik vind het erg lastig om die dingen los te laten, te laten vallen wat je ooit zo mee gekregen hebt. Dat ontneemt me (soms) vrijheid.

dansen in de kerk, schilderij van Marius van Dokkum

Ik wil met dit alles zeker niet zeggen dat alles moet blijven zoals  het is, en dat er geen ruimte is/ kan zijn voor meer beweging in de kerk(diensten) Graag wel! Ik vind het fijn om wel mensen te begroeten tijdens de dienst. Ik vind het jammer als ik dan achter me hoor: och dit is een fase en het zal wel overwaaien. Ik vind het fijn om na een preek even stil te zijn, tijd te hebben om het gehoorde te laten landen. Om te dansen in een dienst, ik had er eerlijk gezegd nog niet over nagedacht als optie. Het leuke van blogs is dan toch wel dat je aan het denken en puzzelen en kauwen wordt gezet. Dat had bij mij tot gevolg dat ik in de dienst van zondagochtend mezelf na een lied (in gedachten) zag dansen….

Kerk in beweging

In de afgelopen weken was de kerk (weer) vaak onderwerp van gesprek/ artikelen in kranten (met name Nederlands Dagblad)  en op social media. Gretig las ik een en ander. Soms met gefronste wenkbrauwen, soms geroerd. Al met al veel stof tot nadenken. Ik wil een en ander bij langs lopen en  mijn gedachten/ gevoelens daarbij delen.

De artikelen: op 30 december stond er een interview in het Nederlands Dagblad met Corstian van Westen. Hij was vier jaar kerkloos , voerde daar gesprekken over  met ‘lotgenoten’ en schreef uiteindelijk een boek over dit onderwerp.(Adieu Kerk! Adieu God? ) In de kranten van 2,3 en 4 januari volgde een correspondentie tussen een kerkverlater en een kerkblijver. Op Twitter vlogen de tweets over dit onderwerp heen en weer.

Robert Roth schreef een artikel op zijn website over “zittend geloven”, een pleidooi voor meer beweging tijdens kerkdiensten. Hier te vinden. In het Nederlands Dagblad van zaterdag 4 januari stond een artikel over een werkgroep binnen de Gereformeerd vrijgemaakte kerk in Spakenburg. Daar willen ze graag (terug?) naar klassieke diensten.

En tussen dit verbale gebeuren in keken wij de film: “the two popes”.

De artikelen:

Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik van het eerste artikel, over “opgelucht kerkloos christenzijn” denk of vind. (en ik vind dat ik wel overal iets van moet vinden)  De schrijver raakte teleurgesteld, vrienden verlieten de kerk, en zij gingen daarna ook weg. Uiteindelijk werd in hun woonplaats een nieuwe kerk gesticht, en daar zijn ze nu lid van. Misschien moet ik het boek lezen om het beter te begrijpen, misschien is het een generati ding, dat kan, ik werd in ieder geval niet erg geraakt door dit verhaal.

Dat werd ik wel door de eerlijke briefwisseling tussen Jeanette Westerkamp en Elsa Eikema. Jeannette is voor mij vooral bekend vanuit de New Wine conferenties, waar zij en haar man de grote aanjagers in Nederland zijn geweest. Elsa is een aanjager van het Graceland festival.

In de eerste brief vertelt Elsa haar verhaal. Een verhaal over een buurthuis, missionair bezig zijn, daardoor (??) vervreemd raken van de thuisgemeente, de ‘gewone’ kerkdiensten steeds lastiger vinden en tenslotte verwijdering met de reguliere gemeente, en tenslotte, niet verder uitgewerkt waardoor, vertrek uit het missionaire gebeuren. Tranen in mijn ogen, zoveel herkenning!

Met dit verschil dat wij uiteindelijk wel weer in een ‘reguliere’ gemeente instapten. Al was het in het begin weer heel erg wennen om een kerkdienst zittende mee te maken. Onze diensten waren iets beweeglijker.

Jeannette en Elsa laten in de brieven (6 in totaal) hun hart zien aan elkaar. Ze luisteren en bevragen.Er was eerlijkheid, geen veroordeling. Eveneens nadenken over wat een kerk is, wat je kunt vinden en brengen. Verbinding als sleutelwoord. Dit vond ik mooie gesprekken, zonder dat er een gezamenlijk slot communiqué uitgegeven werd.

Deze blog heet Kerk in beweging. Binnenkort het vervolg: beweging in de kerk.

Achterom en vooruit

De afgelopen week was een week van terugkijken. Jaaroverzicht op jaaroverzicht was te lezen of te zien. Gisteravond keken allernaaste en ik terug op het afgelopen jaar. We keken vooral naar wat er in ons eigen leven gebeurde.  Het was een jaar met bijzondere gebeurtenissen!

Natuurlijk de trouwdag van zoon twee, in mei. Het was een gave dag, waar we zeer van genoten hebben. Ik vond het een heel bijzonder moment om hem de kerk in te ‘leiden’.

Een volgende bijzondere gebeurtenis was de pensionering van allernaaste. Inmiddels al weer drie maanden geleden. Het is nog een beetje wennen, voor ons allebei. Tegelijkertijd: een zegen om zo samen te mogen leven.

Dit jaar was ook het jaar waarin we langzamerhand onze plaats mochten innemen in onze kerkelijke gemeente. Meer en meer wordt het ‘onze’ gemeente. Ook dat ervaren we als zegen.

We mochten weer ‘nieuwe’ mensen ontmoeten, in het echt of digitaal. Of banden met ‘oude’ mensen verstevigen. Het blijft een zegen om verbinding te ervaren.

En dan nu het nieuwe jaar… opnieuw is er in ieder geval één mijlpaal:  mijn stoppen met werken per 1 april. Dan hoop ik helemaal te stoppen. Ik heb tot nu toe geen plannen voor na 1 april. Ik wil me niet vastleggen. Ik heb vanaf mijn zeventiende gewerkt en ben nu wel zo’n beetje uitgewerkt. Ik zie er naar uit om te stoppen, al zal ik mijn ‘klanten’ ook zeker wel gaan missen.
In de kerkdienst gisteravond hoorden we een lied van Dietrich Bonhoeffer. Een bemoedigend lied. Bij dezen dus die bemoediging voor een ieder die dit leest. Ga met God!

Kerst

Gisteren bedacht ik dat mijn kerstdagen echt compleet zijn als ik nog een paar bijzondere panties zou hebben. Onlangs ontdekte ik dat ik wel 10 zwarte panties heb, maar het ultieme kerstpaar ontbreekt. Ik moest toch naar het centrum van de stad, dus ik zou op zoek gaan.

Maar mensen, wat een mensen! Overal druk druk druk. Geen ideale panties gevonden, na twee winkels vond ik het wel best. Ik liep nog even Hudson’s Bay binnen, de opvolger van V&D. Ook deze winkelketen haalde het niet en er was uitverkoop.

<– zo zag het er uit. Die grote letters! Die kreet! Ik vond het wel schokkend herkenbaar, het alles willen hebben. En dan die leegte erbij.

Alles willen hebben, uiteindelijk met lege handen staan. Hoe vaak zou dat gebeuren?

Morgen vieren we het kerstfeest. Ik hoop dat het voor iedereen ook echt vieren is. Vandaag nog ‘even’ wat boodschappen doen, wat laatste rommeldingetjes in huis, nog even wat administratie. En dan hopelijk nog genoeg energie voor een zangavond in de kerk vanavond.

Afgelopen weken waren de adventszondagen. Dit jaar wandelden we door het boek Micha. Ik vond het mooie diensten en mooie preken. Ik blijf de lijnen tussen oude en nieuwe testament zo mooi vinden en die lijnen werden (weer) zichtbaar gemaakt.

Vrijdagavond waren we bij een muziek avond van de groep LEV. Het was een mooie avond. Een mooie mix van hun eigen muziek en samenzang van oude en nieuwe kerstliederen. Het “ere zij God” knalde door de kerk. Normaliter niet mijn favo, deze keer  kreeg ik er kippenvel van.

Voor nu een ander lied, ook van LEV. Ik wens jullie goede kerstdagen!

 

Eeuwigheidszondag

Eeuwigheidszondag… eerlijk gezegd wist ik niet goed wat dat was. De laatste zondag van het kerkelijke jaar. Immers, volgende week begint de adventstijd. We beginnen opnieuw. Dat wist ik wel. In veel kerken worden op die zondag de de overledenen van het afgelopen (kerkelijk) jaar herdacht. In onze gemeente gebeurde dat tot nu toe, in de dienst op oudjaarsdag. Dan werd, oneerbiedig gezegd, de kerkelijke stand benoemd in de kerkdienst.

Nu dus anders. Zaterdagavond was er een Vesper, die ook dit onderwerp had. Het was vrijdag op de generale nog even heel spannend: er waren maar twee van de 8 alten aanwezig.. wat zou het worden? Het kwam goed, gister waren we met z’n vieren en dat ging prima. Het was mooi en fijn om te zingen, alleen jammer dat er erg weinig publiek was.

Ook de ochtenddienst gisteren stond in het teken van eeuwigheidszondag. In het moment voor de kinderen was aandacht voor tijd en eeuwigheid. Dat werd aan de hand van twee klokken uitgelegd. Voor zover dit uitlegbaar is. Wij leven in de tijd, bij God mogen we in eeuwigheid leven. Iets waar we ons geen voorstelling van kunnen maken. Duizend jaar zijn als één dag en één dag als duizend jaar, schrijft Petrus in een van zijn brieven. Een tekst die ik zaterdagavond mocht lezen.

Gisteren herdachten we de gemeenteleden die in het afgelopen jaar gestorven zijn. Drie personen, op relatief jonge leeftijd overleden  Familieleden van hen mochten een kaars aansteken.Een ritueel dat best veel indruk maakte. Je staat zo toch wel heel echt stil bij verdriet en rouw. Ik denk dat geen mens geen verdriet of rouw kent. Zo kunnen we gezamenlijk stilstaan bij gemis. (en hopelijk daarin elkaar ondersteunen)

Daarna zongen we dit lied:

Heer, zie ons huilen om gemis,
als aan het einde van de tijd
het dun vernis
van ons geluk breekt in de dood.
Zult u met ons zijn in dat uur,
vangt u de tranen op of engelen van u,
om hen, verloren aan de dood?

Heer, leer ons leven met de dood,
als aan het einde van de dag
de avond rood
kleurt door de ondergaande zon.
Zult u met ons zijn in de nacht,
wilt u herinneren aan uw geboortedag
die zo beloftevol begon?

Heer, geef in duisternis ons licht,
als, door de sluier van de rouw,
gebrek aan zicht
uw troost genadeloos verhult.
Zult u met ons zijn in die pijn,
wil ons tot leven wekken, helend bij ons zijn,
de hoop zijn die ons weer vervult?

t Robert Roth 160217
m Peter Sneep 161107

Mooi om dit lied te zingen! Bijzonder om zo stil te staan bij verdriet, en bijzonder om getroost te worden door zingen, lezen en luisteren.

Het lied is hier te vinden.

Wil je meer weten over eeuwigheidszondag, hoe dit in te vullen en vooral, meer liederen? Kijk dan op de website van Chiel Voerman.

Ga met God en Hij zal met je zijn.

foto gemaakt door Harmen van den Berg

Ga met God en Hij zal met je zijn, was het laatste lied dat we vanmorgen zongen. In een kerk waar we niet vaak komen. Het was een afscheidsdienst van een mij dierbare dominee. Een dienst waarin we aan het denken werden gezet over de gelijkenis van de verloren zoon. (Lucas 15 vanaf vers 11 tot 32) We mochten bedenken wie we zelf in dit verhaal waren, en waarom. Hm… dat is best een lastige. Een preek met als slot: geloven is thuiskomen. Iets dat je “weet” en toch weer nieuw klinkt.

Met het zingen van de laatste regels van dit lied realiseerde ik me… geen pasto-raad op wielen meer… Geen zegeningen meer vanaf de fiets. Geen tranen in een studeerkamer.

Bijzonder hoe wegen elkaar kunnen kruisen, en in ons geval vaak letterlijk. Bijzonder om terug te mogen zien op goede ontmoetingen en gesprekken. Door emeritaat en verhuizing is dat  nu voorbij.

Het was fijn om bij deze dienst te zijn. Goed om dit afscheid mee te maken. Na de dienst kwamen een aantal sprekers aan het woord. Mannen (!) uit vorige gemeentes van deze dominee. Ook dominees uit Enschedese gemeentes, uit GKv en CGk. In de afgelopen jaren hebben deze gemeentes elkaar steeds meer gevonden. Een proces waarbij de vertrekkende predikant nauw bij betrokken was. Mooi dat deze dingen verder gaan, en hopelijk kan de versnelling nog een tandje hoger. En ook mooi dat er aandacht was voor de plaats van de kerk binnen de stad. Wie kunnen we zijn voor anderen?

Voor nu, voor hier: dankbaar voor dit mooie mens, en: ga met God! Zegen gewenst!

Laatste blog voor het CGMV

Een aantal weken geleden schreef ik onderstaande blog..

In de afgelopen zomer kwam er een pensioen akkoord, dat voor mij inhoudt dat ik vanaf eind 2020 van mijn AOW in 2020 kan genieten. (inmiddels komt de poststroom van de SVB al op gang). Zonder dit akkoord kon ik in 2021 mijn AOW aanvragen. Dat leek nog erg ver weg, en ik schoof de gedachte aan AOW ver voor mij uit.

inmiddels hebben we het afscheid van het werk al gevierd.

Mijn man is een jaar ouder dan ik ben. De dag van zijn pensioen komt steeds dichter bij. Er hangt nog net geen afstreeplijst in ons huis, wel tellen we de weken af: half oktober is het zover. Hoe zal dat zijn, het werkende leven verlaten/ loslaten? Wat ga je doen? “ik werk, dus ik ben” lijkt een beetje een adagium te zijn. Dus wie ben je zonder werk?

Onze gedachte was steeds we allebei op onze AOW datum stoppen met werken. Dat zou mijn man de rust en ruimte geven zijn plek te vinden. Ritme en structuur zijn voor hem erg belangrijk, die zijn hem jaren aangeleverd door het werk. Je eigen structuur vinden… dan kan best lastig zijn. Een uitdaging, zeggen we dan maar. Die uitdaging gaat hij met zichzelf aan.

Dat gezondheid iets kostbaars en  breekbaars is, is voor mij geen theorie. Niet alleen in mijn werk, ook in ons gezin ben ik daar regelmatig mee geconfronteerd. In de zomer kreeg ik gezondheidsklachten. Niet iets ernstigs, wel zeer pijnlijk en langdurig. Ik merk dat deze klachten mijn dagelijks leven erg beïnvloeden. En mijn werkplezier niet bepaald vergroten. Na bidden en wegen heb ik besloten ook te stoppen met werken. Een ingrijpend besluit, ook al betekent het praktisch gezien maar een half jaar eerder stoppen met werken.

Er moet veel geregeld worden. Mijn klanten inlichten, zorgen dat zij andere begeleiding krijgen, overleg met collega’s en bestuur van de Coöperatie. Van alles en nog wat. Vervolgens nog andere dingen: website verwijderen, abonnementen opzeggen, verzekeringen opzeggen. Net zoveel zaken als toen ik begon als zzp-er, en nu in de omgekeerde volgorde.

Het besluit toch wat eerder te stoppen geeft me rust. Tegelijkertijd, ook voor mij de uitdaging om te bedenken wat ik zou kunnen doen als ik niet meer werk. Alleen lezen en handwerken, nee, dat is niet aan mij besteed. Het is een beetje de aard van dit beestje om te willen overzien en ‘nuttig’ te zijn. ( gelukkig  kregen we recent een uitnodiging van het CGMV, voor een leerzame dag : “Oriëntatie op je pensioen”. )

Voor nu betekent het ook dat ik stop met deze columns voor het CGMV. Ik hoop dat ik jullie wat mee heb kunnen nemen in het leven met NAH. Ik heb met veel plezier geschreven. A Dieu!

Nawoord op de website van het CGMV:

Margé Buitinga zwaait af als blogger voor CGMV nu zij stopt met haar werk als ambulant begeleider bij/voor mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Margé: enorm bedankt voor de wijze waarop je ons meenam in de wereld van NAH!

Page 2 of 43

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén