Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Schuld en boete

Vorige week ontstond consternatie in ons stadje. Een arts die in dienst was van een verpleeghuis, daar een opleiding zou volgen, bleek een verleden te hebben. Een zwart verleden: hij had een moordaanslag op zijn vrouw laten uitvoeren. Hij had een deel van zijn gevangenisstraf uitgezeten, en dit feit verzwegen bij de sollicitatie, en was met voortvarendheid begonnen aan zijn nieuwe baan. Tot het “uitkwam”. Onze stad was te klein..verontwaardiging steeg op. Grote woorden werden gesproken. Alle schuld werd bij de sollicitant gelegd. Dat de man een gat in zijn cv  had, was kennelijk niet opgevallen. Een VOG was niet gevraagd. Wil je in dit land via een gastouderbureau voor je kleinkinderen zorgen, dan heb je zo’n ding nodig, hier kennelijk niet…

Inmiddels is er een kort geding geweest, waarvan de uitspraak is dat de arts wel weer aan het werk mag, op straffe van hoge dwangsommen. Hoe penibel de financiële situatie in de zorg ook is, er is al gedreigd dat het verpleeghuis, of de overkoepelende organisatie dit gaat betalen, want deze man mag niet meer in dienst genomen worden.

hamer-rechter

Er zit iets dubbels in: wat als je zou merken dat deze arts (die van Egyptische afkomst is, dus duidelijk traceerbaar), de arts van jouw familielid is? Vertrouw je je moeder aan hem toe? Anderzijds, zijn misdaad betrof geen patiënten, wel zijn gezin. Wanneer is straf klaar? Mag iemand die zijn straf (bijna) heeft uitgezeten een nieuwe kans krijgen? Of kan hij beter zelfmoord plegen, want overal ongewenst? Wat is barmhartigheid? Of genade?

Hoe kijkt God naar ons? Ook met de gedachte: er is geen straf meer, die heeft mijn Zoon gedragen, maar Maahtje doet nog steeds veel verkeerde dingen en die donkere dag in haar leven… die moet onthouden worden? Ze mag en kan niet opnieuw beginnen? Zit het zo? Dat geloof ik niet, dat kan ik me niet voorstellen. (al is wat ik me al dan niet kan voorstellen, niet maatgevend)  Als God zo naar ons wil kijken: er is geen veroordeling meer, zie Romeinen 8, hoe kijken wij dan naar andere mensen?

Vorige

Logeren

Volgende

Afscheid

  1. Hallo Maahtje,
    Bedoel je in je laatste alinea dat God tegen iedereen zegt dat er geen straf meer is omdat zijn Zoon die heeft gedragen?
    Als dat zo zou zijn, kun je er maar op los leven. Er is tóch vergeving.
    Volgens mij vraagt God nog steeds om berouw over de zonde, bekering van je hart en oprecht geloof dat zijn Zoon ook voor jou is gestorven.
    Als die elementen er zijn, dan is er vergeving. Ook voor jouw zonden. Dan mag je opnieuw beginnen. Dan is er geen veroordeling.
    Je blijft altijd zondigen. En ja, er blijft altijd vergeving. Maar niet zonder meer.
    En als God vergeeft, dan moeten wij mensen dat ook doen. Dan mogen wij samen, als mede-zondaars, vertrouwen op Gods genade.

    Een fijn weekeinde voor jou en je geliefde.

    • Nee, Henk, dat bedoel ik niet, dat God tegen iedereen zegt dat er geen straf is. In Romeinen 8 staat dat er geen veroordeling is voor wie in Christus is. Dat is dus al een beperking. Op los leven als je in Christus bent? Ik denk dat je dat niet eens meer wilt, dankzij de Heilige Geest.
      Mijn punt was vooral dat iemand nog steeds afgeschreven blijft, ondanks uitzitten van straf, God kijkt niet zo naar ons, moeten wij dan nog wel zo naar anderen kijken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén