Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

# Tag: zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder.

Er zijn van die leuke ‘kettingbrieven’ in blogland en deze keer mocht ik er eentje ontvangen. Uiteraard geen echte brief. Ik werd getagd door Lydia en uitgedaagd om een aantal vragen te beantwoorden. Vragen die afkomstig zijn uit een liedje van Ramses Shaffy:  zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

Een leuke uitdaging!

Zing: wanneer zing je?

Ik merk dat ik vooral “functioneel” zing: bijeenkomsten, kerkdiensten, oefenavonden van de cantorij, dat soort gelegenheden. Ik voel me meestal weer opgeladen na een avond oefenen en zingen. Vroeger was er niets leuker dan met een kind achterop te fietsen en dan “Jezus is de goede herder” over de straat te galmen. Of de kinderen dat nu echt leuk vonden weet ik niet meer. Er werd wel braaf meegezongen. Ik houd van muziek. Muziek kan troosten en die bemoedigen. Sommige muziek zal voor mij verbonden blijven met bepaalde gebeurtenissen.  In m’n uppie zingen doe ik zelden, er moet iets van samen bij zitten.

Dit lied zongen we afgelopen vrijdag. Soms vind ik het moeilijk om door de bomen van alle ellende het bos van Gods grootheid te (blijven) zien. Dit lied hielp me weer op weg, God is erbij!

Vecht: beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of voor een ander.

Vechten vind ik moeilijk, ik denk dat ik sneller uit situaties wegloop. Ik probeer wel eerst een situatie te veranderen, of om er mee te leven. Als dat niet lukt, ga ik weg. Niet altijd is vechten de beste optie, vind ik. Soms is het beter uit een relatie/ situatie te stappen.  Opnieuw beginnen. Zoiets als: met vallen en opstaan doorgaan. Al levert dat uit relaties/ situaties stappen wel vaak veel verdriet op. Verdriet met veel tranen.
Ik ben wel een doorzetter, heb op latere leeftijd mijn HBO diploma gehaald. Toen vechten in mijn vorige baan als werknemer niet meer hielp, ben ik weggegaan en als ZZP-er verder gegaan. Ik had niet gedacht dat ik dat zou kunnen….

Ik heb soms het gevoel dat ik moet vechten zodat een klant een beschikking voor begeleiding kan krijgen. Dat voelt niet bepaald aangenaam, alsof het een gunst is.

Huil: ben je snel geëmotioneerd?

Ik krijg steevast tranen in mijn ogen op de eerste bijeenkomst van de  New-Wine zomerconferentie. Het daar weer samen zijn, het samen zingen, het is iedere keer weer een overweldigende ervaring. Ik kan tranen in mijn ogen krijgen als ik zie dat anderen verdriet hebben. Soms krijg ik tranen in mijn ogen als ik me dicht bij mensen voel en er iets pittigs gebeurt.

Bid: hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof je in?

Ik geloof in God de Vader, Jezus de zoon en de Heilige Geest. Opgevoed in een gereformeerd gezin, ben ik nog steeds lid van deze kerk. Al is mijn manier van geloven wel veranderd in de loop van de jaren, dat dan weer wel. Ik vind de kerk als instituut nu minder belangrijk dan vroeger en ik ben er losser in geworden. Er zijn verschillende gebeurtenissen aan te wijzen als oorzaak/reden van deze veranderingen.
Eerlijk gezegd kan ik me een leven zonder God niet voorstellen.

Lach: wie maakt je aan het lachen?

Na veertig jaar huwelijk: nog steeds mijn allernaaste.Een lachen in verbondenheid, elkaar (meestal)  begrijpen en waarderen.

En de kleinkinderen, waar we samen erg van (mogen) genieten.

Soms moet ik wel mijn best doen om de dingen te zien waar ik om kan lachen. Niet dat ik mijzelf voortdurend alleen maar serieus neem, soms gebeurt er teveel in de kleine en grote wereld.

Werk: werk je om te leven, of leef je om te werken?

Ik hoef niet te werken om te leven, tegelijkertijd is werk wel erg belangrijk voor mij. Ik werk vanaf mijn achttiende, ben door blijven werken tijdens zwangerschappen en kindertijden. Dat was toen nog niet zo gewoon als het nu is. Nu had ik de mazzel dat ik ’s avonds kon werken, zodat er niet al teveel georganiseerd hoefde te worden. Ik werk niet meer in de zorg aan het bed, ik heb mijn eigen toko en begeleid mensen die niet aangeboren hersenletsel hebben.

Bewonder: wie bewonder jij en waarom?

Ik bewonder vooral de mensen die ik mag begeleiden.Ondanks alle gekwetstheid zie ik zoveel kracht en doorzettingsvermogen. De wil om door te gaan, de wil om relaties in stand te houden, ondanks alle gebrokenheid. De energie en levenskracht, de wil om een goede vader en moeder te zijn.. zo bijzonder om te zien en mee te mogen maken.

zo, dat was nog best een ‘klusje’ om deze vragen te beantwoorden. Graag wil ik dit stokje doorgeven aan Ingeborg va Vliet, met haar weblog Als het leven kwetsbaar is. http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/

Ingeborg… voel je niet verplicht, maar stiekem zou ik het wel fijn vinden als je de vragen wilt invullen. En wil je het dan ook weer “doorgeven”?

Vorige

Vloggertje

Volgende

Op een mooie pinksterdag

  1. Ik vind dit heel interessant om te lezen.

  2. Mooi om te lezen wat je hebt geschreven en leuk dat je de uitdaging bent aangegaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén