Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: bidden

Bidden

Dat het vandaag biddag is en vrouwendag en veertigdagentijd en een gewone werkdag en dat er ook nog een kerkdienst is. Zoiets, ik raak er van in de war…

Ik hoor en lees van alles over bidden. Bijzonder om zoveel verschillende zienswijzen te ontdekken. Op facebook geven mensen aan voor je te willen bidden als je een pb-tje stuurt.  Ik hoor van ziekte in de familie van vrienden. Ik bid voor die vrienden en familie, tussen de bedrijven door als het ware.

Op Groot Nieuws Radio verhalen over wonderen die op gebed gebeurden. Genezing, heling, wonderen. In het Nederlands Dagblad een advertentie van de SGP. Daarin wordt biddag een dag genoemd om onze afhankelijkheid te belijden, zonder Zijn zegen redden we het niet. Biddag als zegen en een zegen geeft rust.

In dezelfde krant een verhaal over biddag, theoloog Arjan Plaisier vertelt over biddag. Mooie gedachten over bidden, vind ik. Bidden als daad van verzet. Niet meegaan in de waan van de dag. Niet denken dat je alles zelf kunt. Kind kunnen en durven zijn. “Als je ooit hebt gebeden en je stopt ermee, sterft er iets een zachte dood”.

We zijn druk in ons land met de komende verkiezingen. Zijn ouderen er nu wel of niet op achteruitgegaan? (en hoe erg is dat?) Wat doen we voor mensen buiten onze grenzen? Het lijkt er op dat we het liefst zo min mogelijk doen. We bouwen nog net geen echte muren.

In het ND lees ik: wie zich even afsluit voor de druk van wat zichtbaar is, komt in een grotere wereld terecht. De aarde wordt zoveel groter als er een hemel boven is. De mens wordt zoveel meer als er een God is die jou spreekrecht geeft.

Laten we gebruik maken van dat spreekrecht!

 

 

Lang leve de dwazen!

We hangen wat op de bank, zappen wat, prutsen wat met de tablet, zitten te zoeken naar wat te doen. Met volle hoofden en blijde harten, dat wel. Voor het derde jaar op rij maakten we het Urban Expression weekend mee, ook dit keer in de Betteld in Amerongen. Was het de vorige jaren mooi weer, en zaten we veel buiten, dit jaar waren we de meeste tijd binnen. Waren we de vorige jaren met een grote groep, vorig jaar zelfs met de vraag: als we maar niet te groot groeien, dit jaar waren er veel minder mensen. Maakten we vorige jaren een groepsfoto, dit jaar kwam het er niet van…Waren er vorig jaar geen baby’s, dit jaar waren er een stuk of vier!  Tot zover de vergelijkingen.

Het thema van dit weekend was: lang leve de dwazen. Gebaseerd op delen uit de brieven aan de Korinthiërs, waarin Paulus diverse keren schrijft een dwaas te zijn en zich daar niet voor te schamen.

We begonnen vrijdagavond met voor een ieder één minuut van eeuwige roem. Een ieder mocht zijn/ haar passie met de groep delen. We ontmoeten elkaar nu al een paar jaar, we spreken over ons werk, soms over ons gezin, maar wat kunnen we nog van elkaar ontdekken? Wel, dat iemand van zwaarden houdt, bijvoorbeeld. Of een Feijenoordfan is. Of van muziekmaken houdt. Of van woorden houdt. Of van fotograferen, van haken, van breien. Mogelijkheden te over. We kregen ander zicht op mensen. En als we ooit een patroonheilige nodig hebben, dan nemen we Fransiscus van Assisi!

fransciscus  De passies ontdekten we aan het begin van de avond en ze werden nog uitgebreid besproken. Zaterdagochtend mochten we naar een spreekster luisteren. Margrietha Reinders. (volg de link voor een mooi interview met haar) We werden door haar bemoedigd op een geweldige manier. Verrassend om te zien hoe vaak Paulus zichzelf als een dwaas betitelt. Neem je zelf niet al te serieus, doe maar wat je wilt doen en wat je moet doen. Heerlijk zo!

Gisteravond was kampvuuravond. In de regen. Het vuur was snel gedoofd. Dan maar binnen verder met onze verhalen. Mooi om te delen en mooi om te luisteren. Succes was niet de hoofdmoot. De kleine dingen zien, en daar blij mee zijn, dat is de kunst.

Vanmorgen mochten we naar een heuse preek luisteren, compleet in drie punten. Een preek over  1 Korinthiërs 1,18-2,10; 4,9-10

Opnieuw de dwazen! Samen met de andere dwazen vierden we avondmaal.

We luisterden naar muziek:  https://youtu.be/i-lepuhw00c

zongen samen, mochten met en voor elkaar bidden. Het voelde, nu voor de derde keer, goed en vertrouwd. Ook al misten we mensen. Soms was ziekte de oorzaak van dat missen, of een verhuizing, of vakantie. Of een afscheid, omdat het niet meer mogelijk is mee de toen met Urban Expression. Ook dat kan. Een keuze die moeilijk is, voor iedereen.

Wat zal ik nog meer vertellen? Ik genoot van het meisje dat graag wilde leren haken. (ik had mijn haakwerk als passie genoemd, met daarbij het jammer vinden dat technieken dreigen “uit te sterven”).  Verwoed was ze bezig te leren haken, wat nog best lastig bleek te zijn. Ik hoop dat ze het toch nog leuk gaat vinden!

Dankzij de goede zorgen van Marieke, Coby en José, vrees ik dat mijn lijf zwaarder is geworden, maar ik merk dat mijn hoofd lichter is!

Weekend

Hoe was je weekend? De meest gestelde vraag op maandag, is mijn aanname. Ons weekend was goed, kan ik alvast vertellen. Erg goed zelfs! Voor gisteren stond een fotoshoot op het programma. Of het zou lukken was nog spannend vanwege het weer. De hele ochtend was het hier mistig, erg mistig en warm. Uiteindelijk brak de zon door en was het nog warmer. Dat was om een uur of twee. We hadden om half vier afgesproken in verband met eventuele middagdutten. Tegen drie uur werd het donker en begon het te rommelen, op ons kleine stukje aarde. Elders waren dikke regenbuien. Als een speer vertrokken we naar het Buurserzand, om daar de foto’s te laten maken door Janneke.De wolken werden steeds donkerder, het licht daardoor egaler, wat mooi meegenomen was. We werden meegevoerd naar een heideveld waar we alle verboden te betreden bordjes trotseerden en de hei instruinden. De een hield daar 33 muggenbulten aan over, de ander vijf, en weer een ander niets. Of we er ook nog mooie foto’s aan over houden, weten we binnenkort. Na het heidedeel werd de sessie vervolgd bij het Buursermeertje. Ook hier poseerden we met overgave en enthousiasme, toch? Al werd dat enthousiasme door de regen flink bekoeld.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We hadden afgesproken gezamenlijk te eten. Toen Mees ons zag, was het eerste dat hij zei: “Oma, we gaan bij lullie eten hoor”. Dat was goed nieuws!

Na de shoot gingen we naar ons huis. In ons eigen huis werd een traditie voortgezet die al bij mijn schoonouders is ingezet: chinezen aan huis. Dit eten moest natuurlijk eerst gekocht worden, dat deden de vier broers. We hadden eten in overvloed, en genoten van elkaar en van het voedsel. Mees hield het bij broodje kaasboer en broodje pindakaas met hagel, Floor hield het bij haar speen en een enkel hapje mie met saus, de rest at iets meer. En wat waren we weer blij met onze vaatwasser!

Vandaag hielden we de brunch bij Hiernaast. Inmiddels is er groepje vaste bezoekers ontstaan. Uit binnen en buitenland, voor werk of door vervolging hier gekomen. Of gewoon hier geboren en getogen. Vandaag dachten we na over bidden en baden we voor de wereld en voor elkaar. Voor de wereld die in brand staat, voor mensen die door en voor al die branden moeten vluchten. We baden voor kinderen die de Here nog niet kennen of niet meer willen kennen. Tot slot zongen we nog een lied:

Gebed op zeven zeven om zeven uur

Terwijl ik dit zit te typen luister ik naar het “Oog op morgen”, naar een verslag over de vergadering van de eerste kamer, die vergadert en moet besluiten over de WMO. Vanavond hadden we een bijeenkomst van ons bedrijf, een dienst, een bidstond, welke naam je wilt bedenken. We waren in een fraaie kerk:

kerkinwilp

We kwamen samen om te zingen en te bidden, te luisteren naar elkaar, elkaar te bemoedigen, te bidden voor het bedrijf, voor onze cliënten, voor onze “bazen”. Het was mooi om zo bij elkaar te zijn!

De kracht van gebed is groot, we willen er op vertrouwen! Tegelijk is er de stand van zaken tot nu toe, en dan lijkt het erop dat deze wet wordt aangenomen, met alle gevolgen van dien. Gevolgen voor kwetsbare groepen mensen, mensen die niet goed voor zichzelf op kunnen komen. De uitdrukking: in eigen kracht zetten, komt mij eerlijk gezegd zo langzamerhand mijn neus uit. Niet iedereen kan op eigen kracht ‘drijven’. Mogen wij alsjeblieft de zwemband zijn die sommige mensen nodig hebben?

Ik hoor nu op de radio dat er nog “zorgpunten” zijn. De snelheid van invoering lijkt problemen op te leveren. Expertise die er op bepaalde gebieden is, mag niet verloren gaan, zo wordt gezegd. Gloort er toch nog hoop voor specifieke NAH begeleiding?

We wachten het af en we blijven bidden. Bidden in alle mogelijke vormen. Vanavond werd er een “kwik, kwek, kwak” gebed gebeden. Een prachtige vorm, even simpel als briljant: je schrijft een zin, of enkele zinnen op een briefje. Al die zinnen tezamen vormen een gebed, dat dan door één persoon voorgelezen kan worden. Dat was het enige moment dat het prettig was dat we in niet zo’n grote groep aanwezig waren….

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén