Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: blue monday

Gebed

Het is deze week de week van het gebed. In veel kerken komen mensen ’s avonds bij elkaar om te bidden. Een belangrijk gebedspunt is eenheid onder christenen. En dat is best een heikel onderwerp, waar ik het nu overigens niet over ga hebben.
Gisteren was het blue monday. Ik schreef er eerder over. Gister was het depressiegala, waar ineens veel over te doen is: waaraan wordt het geld besteed, wie is te vertrouwen en wie niet. Hoera, we hebben weer eens een rel voor deze dag. Morgen weer een andere, zo lijkt het wel. En gisteren, niet toevallig, begon een jonge vrouw een zit-actie bij het ministerie van volksgezondheid, een actie om actie te krijgen. Zo lang al wacht zij, en vele anderen, op hulp.

In het kader van de week van gebed voor de eenheid, plaatst het Nederlands Dagblad elke dag een gebed. Die van vandaag plaats ik hieronder. Ik vond het zo mooi, té mooi om niet te delen:

Voor alle sombere mensen, Heer, voor wie ’s morgens opstaat en niet weet waarom , en zich ’s avonds te slapen legt om liefst nooit meer wakker te worden; voor wie roept om hulp, maar alleen zijn eigen echo hoort; voor wie zoals Job graag het leven aan U terug zou willen geven, hoewel het de tijd nog niet is; voor al die mensen bidden wij: Heer, ontferm U!

En alsof het nog niet erg genoeg is, die kilte binnenin, kun je je daarbuiten ook nog in de kou gezet voelen, door haperende hulpverlening, en politieke prioriteiten die elders liggen. Acht jaar suïcidaal, 804 dagen op de wachtlijst – dat is, vertelde Charlotte Bouwman bij de Tweede Kamer, haar verhaal . U kende dat verhaal al, zoals U haar -en ons- ook kent, dieper dan wij onszelf ooit kunnen kennen. En toch vertellen we het U graag.

Het is Uw kinderen nu eenmaal vaak niet onbekend, Heer, de mist in het hoofd, de nacht van de ziel, de martelende eenzaamheid. Maar we geloven en we hopen erop dat de nacht zo donker niet kan zijn, en het gat niet zo zwart – of U bent daar. Uw stok en uw staf, ze vertroosten misschien niet altijd, maar ergens moeten we het daar wel van hebben. Christus, ontferm U!

Is het probleem niet vaak, Heer, dat we bij anderen het probleem vaak niet zien? Al is het duizend keer Blue Monday, en vinden er tienduizend depressiegala’s plaats, wat er omgaat in het hoofd van die ander, daar kunnen we alleen maar naar raden. En dan zeggen we vervolgens ook vaak de verkeerde dingen. Geef ons iets van Uw wijsheid en Uw geduld, een hart om de juiste prioriteiten te stellen. Heer ontferm U over ons!

© Dick Schinkelshoek Nederlands Dagblad, 21-1–2020

Keuze?

Deze stralende dag is het blue monday. De meest depressieve dag van het jaar, wordt beweerd. Een dag waar best veel aandacht aan wordt besteed en waar ik vorig jaar ook al over schreef.

Ik was het eigenlijk niet zo van plan, weer hierover te schrijven. Ik las weer van alles, en dat maakte dat ik van gedachten veranderde. Afgelopen zaterdag was er de wekelijkse bijlage bij dagblad Trouw, Letter en Geest. Daarin een essay van Awee Prins. Dit essay is een klein deel van het boek “Filosofie bij herstelondersteuning”, een boek waar ik me waarschijnlijk niet aan ga wagen.

Het verhaal sprak me aan. De schrijver is kritisch over allerlei termen die we gebruiken. het maakbare dat in ons gedachtengoed verankerd zit: zoals herstellen, repareren. Mensen zijn niet ‘repareerbaar’. Dit zijn gedachten die uit de tijd van Plato komen, de allegorie van de grot. We zitten in de duisternis en gaan naar het licht. Het wordt beter! Er is alleen maar vooruitgang. Die vooruitgang moet je dan wel zelf in werking zetten. Dan word je op jezelf teruggeworpen. En moet je leven met kreten als: het leven is een feestje, je moet alleen wel zelf je slingers ophangen.Awee schrijft dan: “Deze rabiate domheid kan er binnen afzienbare tijd toe leiden dat wij het volkomen normaal vinden dat wie er niet in slagen slingers op te hangen, zich bij de een of andere levenseindekliniek kunnen melden, waar ze de dood “cadeau’ krijgen”. Natuurlijk is dit  een erg sterke reactie. Wel een heel heldere, en volgens mij een logische redenering.

Vandaag is het blue monday. Vanavond is het depressiegala in Amsterdam. Een van de sprekers is Marijke Groot. Iemand die ik niet persoonlijk ken, ik volg haar al een tijdje via Twitter. Ze twittert over haar (diepe) depressie. Tweets met een lach en een traan. Ze schrijft ook gedichten over haar depressie. Een aantal tweets en gedichten zijn gebundeld in het boekje: “Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie”. (verkrijgbaar via de blauwe digitale boekenwinkel)

Met humor en zelfspot laat Marijke je meeleven met haar leven en ziekte. Een ziekte die je krijgt, een ziekte die geen keuze is, net zomin als je in een rolstoel verplaatsen een keuze is. Er wordt  soms te gemakkelijk gedacht dat je je best over een depressie heen kunt zetten. Wat een leugen is.

Het roze boekje van Marijke is heftig, confronterend en doet je af en toe (glim)lachen. Aanrader dus!

In de reactie van Anne is de link naar het artikel in Letter&Geest te vinden.

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén