Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: CIZ

AWBZ/WMO/CAK/PGB/SVB/WTCG/CIZ

Ik kan me voorstellen dat mijn titel abracadabra is. Onderaan dit artikel zal ik de termen uitleggen. Deze deze kreten zijn geheimtaal  voor de meeste mensen, totdat….

stel je eens voor

je krijgt een hersenbloeding, of een herseninfarct,

of je rijdt motor en een auto ziet je over het hoofd,

of je valt door gladheid op je achterhoofd,

of je fietst op een rotonde en je krijgt geen voorrang,

of een bloedvat in je hersenen blijkt niet goed aangelegd te zijn en gaat bloeden,

of degene met wie je meerijdt, zit tijdens het rijden te appen..

Er is een voor en er is een na. En soms duurt het jaren voordat je doorhebt dat jij best normaal bent, en geen burn-out hebt, en je niet aanstelt, maar dat alle problemen waar je tegen aan loopt een oorzaak hebben en die oorzaak heeft een naam, namelijk Niet Aangeboren Hersenletsel.

In al deze situaties, staat je leven op de kop. Heel vaak is het niet meer mogelijk om te werken en je eigen inkomen te verdienen, of werken kan alleen maar op beperkte schaal.

Er bestaan organisaties die je dan in je leven kunnen begeleiden om zo goed mogelijk met de gevolgen van NAH om te gaan. Bij de beste werk ik. Tot vorig jaar ging alles goed, een indicatie krijgen voor begeleiding ging doorgaans redelijk makkelijk. De mensen bij wie je in huis kwam, betaalden wel een eigen bijdrage voor deze begeleiding. Die werd geïnd door het CAK, en bedroeg 19,- euro per uur. Daar ging dan 33% WTCG korting van af, dus je betaalde ongeveer 14 euro per uur. De bijdrage was, en is, inkomensafhankelijk. De uurprijzen waren voor iedereen gelijk.

Maar dit alles was niet goed in de ogen van wijze heren. Of in de ogen van wie ook. De zorg moest uit de AWBZ, en ging naar de WMO. Gemeentes staan dichter bij de burger dan de algemene overheid. Het CIZ zorgt nu niet meer voor de indicatie, dat doet de WMO consulent. De eigen bijdrage mag nu door de gemeente bepaald worden. Opnieuw inkomens afhankelijk.

Alleen zijn er nu heel veel gemeentes die een ander tarief als eigen bijdrage hanteren. Dat mag wettelijk. Dat wordt ook zo uitgelegd door de WMO consulenten. Stel je eens voor dat je dan 45 euro, of 70, of zelfs 100 euro per uur begeleiding moet betalen. En stel je voor dat de eigen bijdrage 300 euro per vier weken is. Voorheen haalde je dat maximum bedrag bijna niet. Nu zit je er zo aan. Het bijzondere is dat iedere gemeente weer iets anders verzint. De verschillen zijn enorm groot. Niet eerlijk dus. Overigens ook iets waar vorig jaar al voor gewaarschuwd is.

Ik ben hier al eens over in gesprek gegaan met een WMO-consulent. Sommigen weten echt niet hoe het in elkaar zit. De reactie is: ik geef dit bedrag (72 euro) door aan het CAK, en wat zij er mee doen, dat weet ik ook niet. Of: ja maar, het is toch inkomensafhankelijk? Ja, dat klopt, maar er is vaak al zoveel veranderd. Niet meer kunnen werken, bijvoorbeeld. Of zoveel beperkingen op allerlei gebied. Het is niet meer reëel allemaal.

Vanavond was op Nieuwsuur een item aan dit onderwerp gewijd. De staatssecretaris wilde niet reageren. Eerst de kamervragen beantwoorden. Kamervragen?! Het is toch echt te hopen dat dit oneerlijke systeem veranderd wordt.

 

AWBZ: Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten WMO: Wet Maatschappelijke Ondersteuning.

CAK: Centraal Administratie Kantoor. Het kantoor dat de eigen bijdrage int. Stuurt iedere vier weken een uitgebreide factuur. Presteert het om zes maanden geen rekening te sturen, om in de zevende maand het gehele bedrag in een keer te factureren.

PGB: persoonsgebonden budget. Ingesteld zodat zorgvragers zelf zorg kunnen inkopen. Bleek redelijk fraudegevoelig te zijn, vandaar nu zeer moeilijk te krijgen.

SVB: instantie die het PGB uitbetaalt aan zorgverleners. Of niet uitbetaald. Of zelfs, zoals ik ervaarde, dubbel uitbetaalt. (ik ontving geld voor mijn diensten, maar ook het geld dat bestemd was voor de zorgboerderij. Nu, twee maanden en drie telefoontjes later, lijkt er een begin van een oplossing in zicht)

WTCG: Wet Toeslagen Chronisch Zieken en Gehandicapten. Vanuit deze wet werden toeslagen toegekend, of kortingen, zoals in mijn tekst genoemd. Die toeslagen gingen vrij ver: omdat ik oogdruppels gebruik, en kennelijk chronisch ziek ben, kreeg ik ieder jaar ongeveer 50,- euro op mijn bank gestort. Leuk hoor, maar zinvol en noodzakelijk?

CIZ: Centraal Orgaan Indicaties Zorg. Tot vorig jaar bepaalden de medewerkers van dit orgaan of iemand in aanmerking kwam voor begeleiding, of voor zorg. Nu mogen gemeente mensen dit doen. Geen idee wat de taken nu dan zijn voor het CIZ.

 

Zwarte Pieten over de zorg

zwartepiet
(oei, mag deze titel nog wel?)

In de afgelopen dagen stond er een discussie in het Nederlands Dagblad, over zorg, indicaties, de noodzaak voor zorg en nog zo wat vragen en opmerkingen. Dinsdag fulmunineerde een zorgverlener tegen het CIZ, en de zorgkantoren. Het CIZ werkt (te) traag, indicaties komen veel te laat binnen, budgetten eveneens. Dat laatste is dan natuurlijk weer erg vervelend voor een zorgverlener, die (te) lang moet wachten op zijn geld. De slotzin luidde: “Wat dat betreft heb ik mijn hoop en verwachting gesteld op de gemeenten. Slechter kan het bijna niet worden”.
Actie roept reactie op. De volgende dag al stond er een nieuw artikel in het ND. Een artikel met kritiek op zorgvragers. (dit verhaal was van de hand van een vrijwillig netwerkcoach mantelzorg). Een van de punten is dat er zoveel gefraudeerd is (geworden, geweest?) met PGBs en dat het daardoor logisch is dat zorgkantoren korten en secuur werken. Het echte probleem is, volgens schrijver, dat er meer zorg verleend zal moeten worden met minder middelen. We worden niet opgeroepen mee te huilen met de wolven in het bos. Een zorgverlener dient ervoor te zorgen dat het medisch dossier zorgvuldig is, en helder en compleet. Volgens schrijver is het onbestaanbaar dat cliënten voor al hun behoeften afhankelijk zijn van betaalde dienstverlening. Dat is de trend. (helaas). Diakonieën zouden veel meer kunnen doen, de professionele zorgverlener zou hier aan bijdrage aan kunnen leveren, al was het alleen maar om het te signaleren. (de meeste tekst uit dit deel heb ik letterlijk uit het ingezonden artikel overgenomen).
Eerlijk gezegd word ik van beide stukken erg moe en verdrietig en ook wel boos. Hoop gesteld op gemeenten? Ik lees dat een groot aantal gemeentes nog geen idee heeft hoe de dossiers van zorgvragers veilig beheerd gaan worden. Werkende weg komen we daar wel achter, is de gedachte. Ik lees regelmatig over de perikelen bij ons bedrijf. Aanbestedingen bij heel veel gemeentes. Dan is er een gemeente die de CV’s van alle werknemers in wil zien, dan lees ik weer dat er op 53 pagina’s een handtekening geplaatst moet worden. (een stempel mag niet). Dan wordt er weer geëist dat alle soorten zorg geleverd moeten worden, dus niet alleen begeleiding. Gemeentes geven aan tot 40% te willen korten op budgetten, veel meer dan wat het rijk oplegt. Zou het echt beter worden?
Bij het bedrijf waar ik werk, is heel veel kennis, over NAH. Kennis die ik, tot nu toe, nog niet erg bij mensen van de WMO ben tegengekomen. Huishoudelijke hulp aanvragen? “Mevrouw, ik zie niets aan u, u kunt uw huishouden best zelf doen”. Iedere week de week doornemen en een planning maken? Och, dat doet u toch gewoon in uw agenda? Of daar kan uw thuishulp toch best bij helpen, als ze er toch is? Of uw mantelzorger kan dat toch ook?
Die kennis over NAH, waar blijft die? Dan maar als vrijwilliger naar mijn klanten gaan? In mijn hart voel ik ervoor, maar dat is nu net wat ‘men’ graag wil. Want dan is het: zie je wel? Betaalde begeleiding is helemaal niet nodig, het gaat zo toch ook goed?

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén