Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: corona

De vrouw en het woord

Sinds een aantal weken hebben we in onze gemeente op woensdagavond een meditatief moment. Geen kerkdiensten in het echt, geen enkele ontmoeting. Dan kan het fijn zijn halverwege de week bemoedigd te worden. De eerste twee overdenkingen werden door de beide predikanten verzorgd, de rest door gemeenteleden. Door ziekte van de oorspronkelijke spreekster, mocht ik vorige week woensdag als eerste gemeentelid de meditatie verzorgen. Ik had al snel bedacht wat ik wilde doen. Om het vervolgens echt uit te werken, was een de volgende uitdaging.

Uiteindelijk kreeg ik mijn verhaal op papier. Woensdagavond zelf vond ik nog wel spannend. Ik heb het nog nooit eerder gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan, is niet helemaal mijn lijfspreuk.

Ik had me niet gerealiseerd hoeveel werk zo’n uitzending is. De koster was paraat, evenals enkele mannen die zich bezig hielden met techniek. Ik kwam even de kerk binnenwandelen, deed mijn verhaal en kon weer gaan. Ik kwam als laatste en ging als eerste weer weg. Hieronder de tekst:

Overdenking woensdag 22 april 2020

Fijn dat we elkaar hier weer digitaal mogen ontmoeten.Fijn dat we in een land leven waarin we dit in vrijheid mogen doen. Eerst luisteren we naar een bewerking van psalm 16. Enkele woorden uit deze psalm:

Behoed mij God, ik schuil bij U. Heer, mijn enig bezit, mijn levensbeker, U houdt mijn lot in handen. U wijst mij de weg naar het leven: overvloedige vreugde in uw nabijheid, voor altijd een lieflijke plek aan uw zijde.

We leven in spannende tijden. Ik ben bang, bang voor mijzelf, bang dat mijn oude moeder en schoonmoeder ziek worden. Wat als ik zelf ziek word, of mijn man?  Wanneer kan ik weer naar de kapper?  Wat gebeurt er in vluchtelingenkampen? Wat in Afrika, als daar het virus  echt losbarst? Hoe ziet ons veilige leventje er straks uit? En wanneer is dat straks? Oftewel, hoe lang gaat dit duren?  Mogen we ooit nog weer naar de kerk? Hoe dan? Dan kunnen er zomaar allerlei vragen opploppen.

Waar is God? Wat doet Hij? Waarom gebeurt dit?

Ik kom allerlei gedachten over het waarom van deze crisis tegen. En ik word er soms erg moe van, tegelijk kan ik niet goed stoppen met alles te lezen en alles te volgen. Het lijkt of we er makkelijker mee kunnen dealen als we weten waarom dit gebeurt.

Op de radio hoorde ik iemand zeggen: ik wou dat ik in God kon geloven, en dan zou kunnen denken dat dit een straf van God is, dan kan ik er veel makkelijker mee om gaan. Ik vond het wel bijzonder dat er dan aan een straf gedacht werd, wat voor beeld heb je dan van God? Zo is onze cultuur, we willen weten waarom iets gebeurt. Dan heeft het zin, zo lijkt het.

Terwijl de gebeurtenissen op zich even erg blijven, of je nu wel of niet weet waarom iets zo gebeurt.

Wat barre tijden betreft is er niets nieuws onder de zon.

We gaan nu terug naar de tijd van  de ballingschap van het volk Israël. Het volk was weggevoerd naar Babel. Dit was een straf voor hun slechte gedrag. Ze waren vaak gewaarschuwd en gingen alsnog hun eigen gang. De straf was de wegvoering uit Israël, naar Babel.  Al veel jaren wonen daar. Ze zijn er gesetteld. Ze hadden van God de opdracht gekregen daar huizen te bouwen, tuinen aan te leggen, huwelijken aan te gaan, kinderen te krijgen.

Kortom: leef daar, ver van je eigen land, je leven. Bovendien kregen ze de opdracht te bidden voor de stad waar ze naar toe gebracht waren. Want, zo zegt God: de bloei van de stad is ook jullie bloei. (je kunt hier over lezen in Jeremia 29) Er zal een hele generatie opgegroeid zijn in het verre Babel die het  vaderland niet kent.

Dan komt die  oproep/ mogelijkheid/opdracht,  om weer terug te gaan naar hun eigen land. Durven ze dat aan? Hun relatief veilige omgeving verlaten, terug te gaan naar een land dat er verwoest bij lag? Wat ze niet eens meer kenden.

God laat deze woorden spreken door Jesaja. Ik lees een paar verzen uit hoofdstuk 40, hierin laat Hij  zien wie Hij is. Je wordt stil als je leest hoe groot God is: Wie heeft de wateren met holle hand omvat, de hemel gemeten met een ellemaat?  Wie heeft het stof van de aarde met een maatlepel afgepast?

Wie heeft de bergen gewogen op een weegschaal, de heuvels met balans en gewichten?

Wie heeft de geest van de Heer gemeten? Heeft iemand hem ooit raad gegeven?

Wie raadpleegt hij, wie biedt hem inzicht? Wie lijdt hem op de paden van het recht? Wie lijdt hem naar de wijsheid? Wie toont hem de weg van het inzicht?

In zijn ogen zijn de volken als een druppel in een emmer, als een stofje op de weegschaal; eilanden weegt hij als zandkorrels.

Hoofdstuk 40 vers 28: een eeuwig God is de Heer, schepper van de einden der aarde. Hij wordt niet moe, hij raakt niet uitgeput, zijn wijsheid is niet te doorgronden.

Hoofdstuk 41 vers 10: wees niet bang, want ik ben bij je, vrees niet, want ik ben je God.

Deze woorden zijn een bemoediging voor het volk. Deze grote God, die de hele wereld in zijn hand heeft, die alles naar zijn wil laat gebeuren, deze grote God zal voor hen zorgen, zal het troosten, zegt dat hij altijd bij hen zal zijn.

Ik vind dat een wonder! Gods macht en kracht, de god die hemel en aarde gemaakt heeft, die de wereld bestuurt, die God kijkt naar ons om. Hij zegt: wees niet bang, want ik ben bij je.

Deze grote God zorgt nog steeds, dat heeft Hij beloofd ook door de woorden van zijn zoon Jezus Christus, vlak voor de Here Jezus naar de hemel ging: ik ben met jullie alle dagen van jullie leven.

Deze God is erbij, ook in tijden van Corona. Niet dat dan alles in een keer een eitje wordt. Niet dat alleen zitten dan ineens leuk wordt. Dat was niet de belofte van God, een leuk leven geven.

Wel weten we dat we aan de hand van de vader mogen lopen, dat Hij erbij is!

We luisteren nu nog naar een psalm, uit de bundel psalmen voor nu. Psalm 16 uit psalmen voor nu.

Corona

Een land in verwarring, dat is wat we momenteel zijn. En een land met 17 miljoen corona specialisten, zo lijkt het. Sinds eind februari is het corona virus in Nederland gesignaleerd. Inmiddels zijn er  twintig mensen door overleden en zijn er, volgens het RIVM 1135 bevestigde besmettingen. Het zijn er veel meer, maar er is niet genoeg testmateriaal, daarom wordt er minder getest. (bron wikipedia)

Donderdag werden een aantal maatregelen afgekondigd. Er mogen niet meer dan 100 mensen bij elkaar zijn, daarom zijn veel kerkdiensten afgezegd. Zo hier en daar las ik: “de overheid heeft de kerkdiensten verboden”. Het ligt iets genuanceerder lijkt me. Het is zeer onverstandig om met veel mensen bij elkaar te zijn. Het gevaar op besmetting is dan groot. Geen (echte) kerkdienst dus. In een aantal kerken was vanmorgen een dienst, zonder gemeente. Die dienst was via internet te volgen. De zegeningen van deze tijd!

Iemand had een mooie actie bedacht: om 13.00 u deze dag het lied “Jezus overwinnaar” te zingen of te beluisteren. En daarna bidden.  De oproep voor deze actie ontving ik een keer of vier of vijf. Mooi om te weten/ denken dat meer mensen hier aan mee deden! Overigens is aanstaande woensdag uitgeroepen tot nationale gebedsdag. Geen idee hoe dit ingevuld is.

Inmiddels zijn de maatregelen die de regering bedacht, verder aangescherpt. Vanaf morgen zijn alle scholen en kinderdagverblijven gesloten. Vanaf vandaag 18.00 uur alle horeca gelegenheden. Bovendien is het advies afstand te houden, minstens een meter van elkaar. Vaak handen wassen staat ook in het protocol. In eerste instantie was vaak en goed handenwassen het enige advies van de regering. Dat zou voldoende zijn. Dat bleek toch anders te zijn. Het aantal besmettingen nam toe. Evenals de onrust in Nederland. Nadat de nieuwe maatregelen donderdag afgekondigd waren ontstond een run op de voorraden in de supermarkten. Toiletpapier was en is niet te vinden. Het was een drukte van belang en het laagje beschaving (b)leek uitermate dun bij een aantal mensen.

Voorlopig gelden alle maatregelen tot zes april. Geen kerkdiensten, geen sportschool, geen bibliotheek, geen concerten. Dingen die best invloed hebben op het leven. Tegelijk zijn het voor een groot deel “luxe”problemen. Concerten zijn erg fijn maar geen eerste levensbehoefte. Met angst en beven denk ik aan de situatie in vluchtelingen kampen, waar het corona virus eveneens opgedoken is. Heer ontferm U. Niet alleen de bede om ontferming, maar ook de vraag: wat kun je doen, behalve bidden? Wat dan ook weer zo ‘makkelijk’ klinkt. Zaterdag stond er in mijn onvolprezen krant een gebed:

Afbeelding kan het volgende bevatten: fiets, tekst en buiten

bron: Nederlands Dagblad.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén