Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: filmhuis

The big sick

Onlangs zagen we deze film, in ‘ons’ filmhuis. 

Toen wij er waren was de zaal behoorlijk vol, wat bijzonder is. Vanaf morgen is de film opnieuw te zien, tot en met dinsdag 5 september.

Wij vonden het een bijzondere film. Niet eens zozeer verhaallijn, wel hoe er gespeeld werd. Het bijzondere is dat het filmverhaal gebaseerd is op het leven van de hoofdrolspeler. Hij is een amerikaan van pakistaanse afkomst. Hij leeft als het ware in twee werelden. Werelden die botsen. Zijn moeder wil hem uithuwelijken aan een pakistaanse. Ze organiseert vaak “spontane” ontmoetingen. Geen enkele vrouw valt in de smaak. Dat kan ook niet, hij heeft een geliefde. Een rasechte amerikaanse. Een zwijmelfilm met inhoud, zo zou ik het willen omschrijven. Niet oppervlakkig, er zitten echt wel nadenkers in. En ja, ik beken: ik had een zakdoek nodig…

Birdman

Gisteravond gingen we weer eens naar ons plaatselijke filmhuis.

We hadden mooie recensies gelezen over de film Birdman, en de trailer sprak ons ook aan. We werden twee uur ondergedompeld in een lawine van geluiden en beelden. De manier van filmen is bijzonder, je wordt geheel meegezogen in alle beelden. Een acteur op leeftijd, wereldberoemd als Birdman,  die een nieuwe carrière begint als toneelspeler. Kritieken op het toneelstuk lijken vernietigend te zijn. We zien de man in alle kwetsbaarheid, in relaties die mislukt lijken. We zien hem omgaan met collega’s, een omgang die soms zeer fysiek wordt. We zien zijn worsteling met zijn verleden, als beroemde filmheld, we zien vooral zijn worsteling met zichzelf. Wie ben ik nog? Voor wie ben ik van betekenis?

De film speelt in New York, in een achteraf theater. Ik had het gevoel midden in dat theater te zitten en alles mee te maken, alle conflicten, alle verwarring kwamen dichtbij. Het raakte me en maakte me verward. Verwarring vooral door de snelheid van de beelden, en wisseling van scenes. Ik vond het taalgebruik heftig. Rauw, heftig, soms grof, confronterend.

Ik vond het een pittige film, geen avondje uit om te ontspannen. Bijzonder gefilmd, de muziek was ook bijzonder, een mix van klassieke stukken, geweldig mooie slagwerkmuziek, die beelden prachtig ondersteunde en versterkte!

Wel een film om over na te denken. Wie ben je als je denkt dat niemand kijkt? Wie ben je als je “roem” wegvalt? Voor wie of wat leef je?

Avant l’Hiver

Vanavond gingen we weer eens naar ons plaatselijke filmhuis. Even weg uit de dagelijkse dingen, ook al zijn die dagelijkse dingen in deze weken vakantiedingen. We gingen naar:

Een film over een echtpaar dat al jaren is getrouwd en zo op het oog alles heeft wat op deze aarde van belang is. Natuurlijk is niets wat het lijkt. Wat je ziet is leegte en onmacht om elkaar te bereiken. Ontluisterend, en frustrerend. Herkenbaar, zelfs. De vrouw op zoek naar de man, de man die steeds verder achteruit loopt tot hij met de rug tegen de muur staat.

In alle rijkdom zie je armoede, leegte. Er spelen verschillende lijntjes en draadjes door het verhaal. Het verhaal is niet spannend, en toch zaten we op het puntje van de stoel (figuurlijk dan) en voelde ik mijn hart kloppen in een niet normaal tempo.

Komt het weer goed, (her) vinden ze elkaar? Dat is een open einde van deze film. Heb je nog wat om over te fantaseren en na te praten….

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén