Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: kerkdienst

Zo’ndag

Gisteren gingen we hier naar de kerk. Wat was het mooi en goed om hier te zijn! Gewoon in een kerk zijn waar niemand jou kent en waar jij niemand kent. Geen labeltjes, geen etiketjes, geen oordelen. Gewoon zitten en meedoen…zingen, luisteren, bidden.

De preek ging over Jona, de laatste uit een serie, die vast wel ergens terug te luisteren is. De predikant kenden we nog uit zijn tijd in ons eigen stadje. Beetje ouder geworden, net als iedereen, voor het overige nog even inspirerend. In Jona 4 gaat het over Jona die boos wordt op God. Eerst vindt Jona het maar niets dat God de stad Nineve spaart en niet verwoest. Jona had allang bedacht dat God niet zou doen wat Hij eerst had gezegd. God kan dus blijkbaar van “gedachten” veranderen.. Dat gaf mij stof tot nadenken over mijn beeld van God.

God laat een boom groeien, waar Jona schaduw van ontvangt. Die boom stort ook weer heel snel in, na ingrijpen van God. (God stuurde een worm) Jona kan dit niet hebben en gaat verder met z’n gemopper. Alsof hij recht had op die schaduw. De vervolgvraag voor nu was: in hoeverre vinden wij dat we ergens recht op hebben en wat kunnen we missen? Dit werd gekoppeld aan de ellende van vluchtelingen. Zo makkelijk een ver van mijn bed verhaal. Wat kunnen/ willen we missen? Wat kunnen/ willen we doen?

IMG_1426

’s Avonds maakten we een Taizé viering mee, in de grote of St.Bavokerk. Supermooie kerk, enorm groot. De viering was bijzonder en mooi. Een aantal liederen kenden we, mooi om mee te kunnen zingen.

Een verstilde viering: alleen liederen en gebeden en stilte.

Deze tekst sprak me het meeste aan:

“Bless the Lord, my soul, and bless God’s holy name. Bless the Lord, my soul, who leeds me into life.”

 

Familie weekend

Het is weer stil in huis, rust regeert. Het blijft nog even wennen, die stilte en rust. Afgelopen weekend waren we met ons hele gezin een weekend weg. Nog een verlate viering van een huwelijksjubileum. We zaten met z’n allen, (inmiddels 13 personen) in een huis. Heel spannend, hoe zou dat gaan? Drie dagen samen?

Vrijdagmiddag kwam de een na de ander aanrijden. De auto vol geladen. Spaarzaam met bagage, dat zijn we niet. Hebben we een auto tot onze beschikking, dan moet die vol. Zo hebben wij ook altijd veel eten en drinken nodig, daar zorgden we dan ook voor. Vrijdagavond keken we gezamenlijk tv. The Voice. Zaterdagochtend volgde een fotoshoot.

Met veel plezier stonden we model. In alle mogelijke combinaties. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Ik denk dat ik niet de enige ben…De rest van de dag waren we heerlijk aan het “rommelen”. Beetje lezen, beetje slapen, beetje wandelen, beetje met de kinderen spelen. Zoiets dus!

Zaterdagavond deden we een rondje “kaarten op tafel” met de volwassenen. Iedere keer weer vind ik het bijzonder om te merken dat een gesprek zo makkelijk op gang komt, aan de hand van de vragen van dit “spel”. Wat deze keer eveneens bijzonder was, wie welke vragen te beantwoorden kreeg.  Het leek erop dat een ieder de vragen kreeg die nu actueel zijn in zijn of haar leven! Toeval bestaat niet, zelfs bij kaarten op tafel. kaarten op tafel

Zo ging de tijd voorbij, of liever gezegd, vloog voorbij. Zondag gingen we naar de kerk. Nu we toch in de buurt waren, leek het ons een goed plan om naar de VEZ te gaan. Dat deden we dus, een deel van het gezelschap. Ik was niet eerder in zo’n grote dienst. We verbaasden ons over de organisatie van het geheel. Al die parkeerwachters die ons naar een plek leidden. (en die wat mopperig zeiden dat we de volgende keer binnen de lijnen moesten lopen.) De dienst ging over de val van Jericho. Vond ik er wat van? Uiteraard! Nog even laten bezinken denk ik. ’s Middags ging een aantal van ons naar deze kerk.

Een weekend gaat snel voorbij, merkten we. Maandagochtend was het alweer inpakken. Een ieder mocht weer naar de eigen plek gaan. Een laatste keer koffiedrinken en de laatste stukken taart verdelen, de laatste broodjes verdelen. Ach ja, we hadden toch veel te veel boodschappen ingeslagen…

Aan het einde van het weekend mochten en konden we God danken voor deze mooie dagen. Dat is wat ik zo bijzonder vind en waar we zo dankbaar voor zijn, dat we in liefde met elkaar om kunnen en mogen gaan, en dat we elkaar kunnen vinden in onze gezamenlijke liefde voor God.

Proef, en geniet de goedheid van de HEER

Vanmorgen mochten we zingen in de kerk. Nu doen we dat wel vaker, deze keer zongen we als koor, in een bijzondere dienst. Het thema van de dienst was de titel van deze blog, een regel uit psalm 34. De eerste gezamenlijke avondmaalsviering van de vrijgemaakte kerk, samen met de combi-gemeente (sorry voor het rare woord), van Nederlands en Christelijke gereformeerde kerk, in de Kristalkerk in Hengelo. In 1892 is de christelijke gereformeerde kerk ontstaan, de nederlands gereformeerde kerken ontstonden eind jaren zestig van de vorige eeuw. De christelijke gereformeerde kerk ontstond doordat een aantel mensen niet mee wilden/ konden gaan met de vereniging van twee andere kerken. De nederlands gereformeerde kerken ontstonden door een strijd over hoe je de bijbel ziet, hoe je de band met de belijdenissen ziet. (dit is de kort door de bocht versie) Niet alle gemeenteleden konden dit zo “meemaken”, er werd gebeden voor de mensen die er niet bij waren.

Voorafgaand aan de lezing van het avondmaalsformulier mochten de kinderen naar voren komen. Zij zaten op het podium. De predikant (E.J. van den Bos) had een doos drop bij zich en liet hen een dropje zien. Hij vroeg waar drop naar smaakt? Hoe kom je erachter hoe iets smaakt? Door er naar te luisteren? Door te kijken? Dat was het niet. Door te proeven… Hoe kun je weten hoe de Here smaakt? Door te proeven…. Hoe doe je dat dan? Door te beseffen en stil te staan bij wat God doet. De kinderen wisten een aantal dingen te noemen. Ze kregen de “opdracht” mee vanavond met hun ouders vijf dingen te noemen waaruit zij de Here konden opmerken. Zegeningen dus. Wat een mooie opdracht!

Daarna volgde de viering van het avondmaal, waarin we als koor,  een lied uit het paasoratorium van Dirk Zwart: “Wees mijn brood en mijn beker”, zongen. Het brood en de beker met wijn, gingen de rijen door. Ik zag dat iemand het brood oversloeg en het bord doorgaf aan zijn buurman. Er wieberde wat in me… waarom blijf je niet thuis als je niet wilt aangaan… ik was weer eens te snel met oordelen, geduld is nog steeds geen gave van mij. De wijn werd wel gedronken, ik moest mijn mening snel herzien en stelde de diagnose glutenallergie.

avondmaal5[1]

Het was al met al een bijzondere en mooie dienst. Gesterkt gingen we weer naar huis.

Nog meegenieten? Hier kun je meeluisteren.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén