Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: mantelzorg

Hersenletsel

Als ik al die verschillende taken en functies hoor in dit filmpje, herken ik er veel van. Zoveel verschillende rollen, in zekere zin lijkt het op moeder zijn. En misschien zijn er nog meer overeenkomsten… moeder zijn staat (vaak) niet in hoog aanzien. Als je geen baan buitenshuis hebt, ben je een beetje sneu. Meetellen doe je pas als je geld verdient. Dat niet meetellen en dat vervangbare, dat is ook wel de tendens bij begeleiding. Al die plannen van overheveling van zorg vanuit de AWBZ naar de WMO… Gemeentes moeten alles kunnen en alles kunnen beoordelen. Tegelijk moet er bezuinigd worden. Begeleiding is niet heel zichtbaar, in de zin van meetbare resultaten. Misschien zorgt dat ervoor dat er makkelijk over gesproken wordt. Daar kan wel op bezuinigd worden. Of dat kunnen anderen doen, weet je wat? Degene die de huishoudelijke hulp verzorgt, kan tegelijkertijd een begeleidingsgesprek voeren. (vooral erg prettig voor mensen die NAH hebben, twee dingen tegelijk meemaken). Of een bedrijf dat nu ineens vrijwilligers gaat coachen. Die vrijwilligers kunnen dan de begeleidingstaken over nemen. Eigenlijk zeg je hiermee dat je nu overbodig werk doet.

Overbodig werk? Regelmatig krijgen we te horen dat dank zij de begeleiding, een huwelijk nog in stand is. Dat kinderen nog thuis kunnen wonen, doordat er iedere week of vaker iemand komt. Dat de financiën nog in orde zijn. Dat mantelzorgers het nog net vol kunnen houden, dankzij….

Wat er gaat gebeuren als er geen begeleiding meer mogelijk is? Eerlijk gezegd wil ik daar niet aan denken….

 

Partnerdag

Gisteravond werd ik door mijn baas gebeld, en kreeg de vraag voorgelegd of ik vandaag iets te doen had. Verrassende vraag, zo op de vrijdagavond. En ja, wanneer heb ik nu niets te doen? De concrete vraag was of ik vandaag gespreksleider wilde zijn bij een groepje partners of familie van klanten. Evenals vorig jaar was er dit jaar een dag georganiseerd voor mensen die leven met een naaste met NAH. Het leek er op dat er niet zoveel aanmeldingen waren, uiteindelijk bleken er meer groepen te ontstaan dan verwacht. Zo reed ik vanmorgen naar Apeldoorn. Lekker doorgassen, weinig verkeer deze keer. Ik had er zin in. Het was leuk weer collega’s te ontmoeten. In de afgelopen weken had ik er al een behoorlijk aantal gezien, op cursusdagen, en aankomende week hebben we ‘groot team’, ontmoetingstijd te over.

partnercongres2013B                                                                                   hier luisteren we naar de instructies voor de gespreksgroepen.

’s Ochtends waren er twee sprekers. Een revalidatie arts/ hoogleraar. Zij vertelden iets over mantelzorg, en hoe dit vol te houden. zorg vooral goed voor jezelf, was een van de tips. Het verhaal was wat technisch, vond ik. Die mening werd gedeeld door de enkele partner die ik er naar vroeg. Daarna volgde een verhaal over geheugen-problemen, een van de meest voorkomende dingen bij NAH. Dit verhaal werd gehouden door de docent die vaak cursussen voor ons verzorgt. Dat zijn van die dagen dat je om half tien begint te luisteren en mee te denken om verbaasd om vier uur te ontdekken dat het donker wordt en je weer naar huis mag gaan. Het verhaal was ook deze keer weer mooi. Wat ik altijd bijzonder van deze docent vind is dat er quasi nonchalant een heleboel kennis wordt uitgegoten, met daarbij/ daarin/ daardoor, alle aandacht voor de mens met NAH.

’s Middags was voor mij het spannendste deel: het leiden van de gespreksgroep. Wat voor mensen zouden daarin zitten? Er waren verschillende groepen: partners van/ ouders van/ vrienden van/ kind van/ kind met een mens met NAH. De groep ouders van een kind met NAH was voor mij. Per ongeluk of expres? Geen idee. We hadden bijna twee uur de tijd voor dit gesprek. Beginnen met een voorstelrondje, daarna de verwachtingen voor deze middag. Wat een verhalen werden verteld! Herkenning en erkenning van NAH blijkt nog steeds moeilijk te zijn. Onbegrip en onbekendheid waren woorden die vaak vielen. Mensen gaven elkaar tips. Ik vroeg hoe zij voor zichzelf zorgden, zoals ’s morgens te horen was. Ik kreeg de indruk dat dat nog wel wat beter zou kunnen, de zorg was voornamelijk op hun kind gericht. (wat ik me ook weer helemaal kan voorstellen)

Zij bemoedigden elkaar, al was soms toch vooral heel erg fijn alleen je eigen verhaal te vertellen. Ik zag moed, ik zag kracht, ik zag gebrokenheid, heel veel gebrokenheid, ik zag liefde, ontzaglijk veel liefde.

Mag ik alsjeblieft volgend jaar weer?

Onmisbare dagen.

Gisteren hadden we een logeetje, kleindochter Floor, inmiddels alweer negen maanden jong. Papa en mama en grote broers waren aan het kamperen. Als jonge dame is het niet zo heel handig daarbij te zijn en bij opa en oma is het best gezellig. Dat vonden opa en oma. Floor wist ons goed duidelijk te maken dat zij er anders over dacht. Het was saai in ons huis. Geen broers, wel een opa die veel aandacht voor haar had, maar dat was niet voldoende. Ik bracht haar weer naar haar eigen gezin, waar ze stralend naar binnen gebracht werd en weer helemaal blij was.

Afbeelding

Vandaag was mijn omadag. Mees, inmiddels drie, ging vanmorgen naar bed, omdat hij vanmiddag naar ‘school’ mocht. Niet slapen ’s middags is nog geen optie (gelukkig). Mees was snel uitgeslapen vanmorgen en riep om mama, vervolgens om oma. Ik haalde hem uit bed, deed zijn kleren weer aan. “Oma, ik vin jou lief”, zo klonk het. Ach, oma smolt ter plekke. Ik kreeg een dikke zoen. Daarna klonk het: mama is ook lief, en Floor ook.

We gingen naar beneden, verschoonden samen Floor, die een vieze luier had. Om een idee te krijgen: volgens Mees rook het naar: paardenpoep, varkenspoep en schapenpoep. Hij logeert regelmatig op een boerderij, dus hij kan het vergelijken. Vervolgens moest ik naar het toilet. Ik werd begeleid door Mees. Mantelzorg moet je tegenwoordig vroeg aanleren en dit was een prima leermoment. Daarna kon ik nog enige uitleg geven over de fysieke man/ vrouw verschillen, dit naar aanleiding van enkele vragen van Mees. En zo rommelden we gezellig verder.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén