In de afgelopen week was ik voor mijn werk drie keer in een ziekenhuis.  Als extra paar oren. En ik hoorde veel, deze week.

Als je een afspraak hebt bij een specialist, moet je je eerst aanmelden bij de secretaresse. Zij (ik ben nog geen hij tegengekomen) achter een computer aan een bureau. Je zegt je naam en voor wie je komt. De vervolgvraag is altijd: wat is uw geboortedatum? Braaf noem je die. Een ieder die wil kan meeluisteren….

Gisteren hadden we een afspraak bij een cardioloog. We zaten (lang) te wachten. Er kwam een echtpaar bij de balie. Na het noemen van de geboortedatum gaf de secretaresse een blijk van herkenning: o ja, u komt hier voor hartfalen. Gaat u maar in wachtruimte C zitten. Blijkbaar begon ze aan zichzelf te twijfelen, ik hoorde haar even later bellen. Waar moet ik meneer H (volle naam) neerzetten? ……. Oké, ja ik heb hem nu in ruimte C gezet.

Even later waren wij aan de beurt, nou ja, mijn klant dan. Doorgestuurd door de longarts naar de cardioloog. Allereerst werd de vraag gesteld waarom zij hier zat. De uitleg duurde te lang en werd onderbroken. Vervolgens de mededeling dat de onderzoeken geen afwijkingen lieten zien. En of ze nog steeds rookt? Er volgde een tirade over de gevaren van roken. Deze bevatte geen nieuwe gezichtspunten. Slechts een hoog eigen schuld, dikke bult gehalte.  Terwijl de rede uitgesproken werd was de arts druk bezig te typen. We stonden binnen vijf minuten weer op de stoep, een aanvraag voor een volgend onderzoek bij ons.

Eerder deze week was ik met iemand anders in het ziekenhuis, op de afdeling eerste hulp. Daar wachtten we een uur of twee. Vervolgens kwam er een arts. Zij was hoogstverbaasd dat zij ingevlogen was, in haar ogen was zij niet de aangewezen persoon. Na nog een tijd wachten en een kort lichamelijk onderzoek gingen we weer naar huis. We kregen een recept mee voor rustgevende medicijnen en de mededeling dat dit toch niet de bedoeling was, en dat de communicatie beter moet.

communicatie-creatie-bij-djojIk vraag me in dit soort situaties af waar het om draait. Het aloude adagium dat de patiënt centraal staat ben ik in deze gesprekken niet tegengekomen. Wordt er naar de procedures gekeken of naar de mensen die ziek zijn?