Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: Mattheüs passion

Dienen

Een van onze favoriete tv-programma’s is Podium Witteman. In iedere uitzending hoor en zie je de uitvoering van verschillende soorten (klassieke) muziek. Er is veel variatie in componisten. Behalve de laatste keer, toen was Bach de hoofdcomponist en de Mattheüs de hoofdcompositie. De vaste presentators vertelden welk deel uit deze passion hij het mooiste vond. Mike Boddé vond dit het mooiste deel:

Hij zei er direct bij dat hij het belachelijk vond. Een God die zijn kind de dood instuurt. Dit lied gaf meteen aan dat het toch wel een rare godsdienst was waar Bach over componeerde.Tegelijk vertelde hij dat als hij in de put zat, deze muziek maar hoefde te horen om weer uit die put te komen.

En misschien heeft Mike wel gelijk. En is het christelijk geloof een dwaasheid, zoals Paulus al schreef aan de Korinthiërs: “Maar wat in de ogen van de wereld dwaas is,  heeft God uitgekozen om de sterken te beschamen.” Een goddelijke ruil: Jezus’ dood in plaats van de onze.

020612-Het-offer-van-Christus-I-NIEUWJezus kwam naar de aarde om te dienen, zoals Hij zelf zegt in Mattheüs 20 vers 21: de Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen.

Doordat Jezus helemaal aan God was toegewijd verloste Hij ons met zijn bloed werkelijk van de zonde. God ziet onze zonden niet aan, die zijn door het kruis verdwenen.

De wet heeft afgedaan, zo hoorden we vanavond in de kerkdienst. Mogen we “dus” maar doen wat we willen? Nee, gedreven door Gods liefde kunnen wij liefhebben en dienen. Ons leven mag een offer aan God zijn. (Romeinen 12 vers 1) Tot dat leven worden we geroepen. Zo’n offer is dan niet iets dat je uit zwakte doet, als een onontkoombaar iets, als ware je een slachtoffer. Nee, het is een offer dat je wilt geven, je wilt de ander dienen, zoals Christus dat deed.

Terugkerend naar het begin van deze blog: voor de moderne mens een dwaasheid en aanstoot.

logo-2016Deze blog schreef ik omdat ik geraakt werd door die opmerking in dat tv-programma en omdat het onderwerp mooi aansloot bij de bloghop van de maand maart. Petrina Wols bedacht hiervoor het onderwerp.

 

The Passion

Muziek davert door mijn hoofd. Al dagenlang. De mooiste aria’s klinken, ik zing ze allemaal, helemaal vormvast. In gedachten dan… in het echt zal ik het mezelf en mijn omgeving niet aandoen. Maar o, wat mooi en fraai en geweldig klinken die aria’s en koralen! De muziek klopt aan alle kanten en is fraai gepolijst.

Vorige week donderdag gingen we naar de Mattheüs passie. Supermooi! Die wil ik ooit nog eens gaan zingen, dacht ik.

Dit bijvoorbeeld:

Gisteravond luisterden en ‘ondergingen’ we de Passion, uitgevoerd door Adrian Snell. We gingen naar Zwolle, dit soort concerten is helaas niet ons eigen stadje. Het was lang geleden dat ik een concert van Adrian Snell meemaakte. De laatste jaren werkt hij als muziektherapeut, en maakt niet veel muziek meer. (althans, hij treedt minder op)

The Passion wordt nu een aantal keren  in Nederland uitgevoerd. Alle kaarten zijn verkocht. Gister was de kerk mudjevol. Het publiek was grotendeels grijsharig. Ook hier was geweldige koormuziek, en opnieuw dacht ik: deze muziek wil ik zingen:

De rauwheid van deze muziek kwam dichtbij, het raakte me in mijn ziel.

Vanavond is de passion van de EO in ons stadje. Daar is al weken lang veel aandacht aan gegeven in alle media. Deze week komt het programma “Geloof en een hoop liefde‘ uit Enschede. Deze week kijk ik wel. Leuk om de plekken te herkennen, bijzonder om mensen te (her)kennen. Soms zelfs schrijnend om iemand die de daklozenopvang in wandelt te herkennen.

Voorgaande jaren liet ik the Passion aan mij voorbij gaan. Aangezien ik overal iets van moet vinden en niet weet wat ik hiervan vind, sla ik het over. Als het in je eigen stadje is, is het toch weer anders… Ik lees er meer over dan in vorige jaren. Lees verhalen van “voorstanders” en “tegenstanders”. Om me vervolgens af te vragen waarom er voor en tegenstanders moeten zijn… waarom oordelen we met z’n allen, inclusief ikzelf?

Vanavond is het zover. Wat zal de impact zijn?

Zoek de verschillen.

Gisteravond gingen we naar de Mattheüs Passion. Niet voor het eerst, en hopelijk niet voor het laatst. We zaten tweede rang. Oftewel, op de eerste rij. Ik kon de ademhaling van de solisten tellen. Verder was er wat minder te zien, te dichtbij.

Deze keer werd de Mattheüs uitgevoerd zoals Felix Mendelssohn Bartholdy het uitvoerde in 1841. Dat was een jaar of 90 nadat Bach het uitgevoerd had. Het werk was alweer bijna ouderwets geworden. Mendelssohn gaf zijn eigen “draai” aan de muziek. Vooral door er flink in te snijden. Duurt een Bach uitvoering ongeveer drie uur, gister duurde het ongeveer twee uur.

In het programmaboekje stond precies aangegeven wat er weggelaten was in deze versie. Er waren nogal wat koorgedeeltes en aria’s verdwenen. De koorgedeeltes miste ik. Dat zijn vaak bekende melodieën en bekende woorden, zoals het lied: “O Haupt vol Blut und Wunden”.  Dit lied werd dan nog net wel gezongen, het tweede couplet niet.

Bijzonder was de rol van het orgel. Magistraal klonk het in een van de meest heftige koralen. Mooi!

De zaal was mudjevol en aan het einde klonk een ovationeel applaus. Het was supermooi! Vandaag piepen nog flarden van de muziek op. Ook op deze manier leer ik weer om stil te staan bij de lijdenstijd, bij het bijzondere van Pasen!

20140404_Matthaus

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén