Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: ND

Orgaandonatie

orgaandonatie De afgelopen dagen was het onderwerp orgaandonatie hot. Het is een onderwerp dat me bezig houdt. Als IC verpleegkundige heb ik diverse keren de stress en hectiek meegemaakt die een donatie met zich mee brengt. De vraag die gesteld moet worden aan familie, die binnenkort nabestaande is. De nauwkeurigheid en empathie waarmee die vraag (doorgaans) gesteld wordt. De verbijstering bij de familie. Vaak voelde een familie zich machteloos om te oordelen of toestemming te geven. “Daar hebben we het nooit over gehad, ik weet niet wat mijn man zou willen. Bij twijfel niet inhalen, toch? Nee, we vinden het niet goed”.

Zo logisch en voorstelbaar. En zo jammer.

Afgelopen week is het wetsvoorstel voor Algemene Donor Registratie aangenomen in de Tweede Kamer. Of het de Eerste Kamer overleeft is nog zeer de vraag. Er is (dus) veel geschreeuw, gedoe en principaliteit, die misschien niet eens nodig is.

Ik las, vooral op Facebook, veel meningen en veel gedoe.  Vaak wordt er gezegd dat door deze wet, je lichaam aan de staat toevalt bij overlijden. “De staat”, wie of wat dan ook is, mag mijn lichaam niet hebben, want daar ga ik zelf over, is de gedachte. Of er wordt gezegd dat “ik dit principieel niet mag van mijn geloof”.  Ik lees verhalen over dromen van mensen bij wie levend organen verwijderd worden, dit dan als uitvloeisel van deze wet. Of er wordt gezegd dat donatie een daad van naastenliefde is, en ik wil vrijwillig naastenliefde betonen, dus zonder dwang. Vooral een argument dat christenen gebruiken overigens. ( misschien kan orgaandonatie zo iets worden als VVB? In de meeste kerken geen onbekende, en ook zo vrijwillig)

De Christen Unie heeft tegen gestemd. De argumenten begrijp ik niet helemaal goed. Ook hier het argument van die vrijwillige naastenliefde. Daarnaast wordt als bezwaar genoemd dat (veel) mensen de keuze niet kunnen maken omdat zij laaggeletterd zijn, of geen toegang hebben tot internet. Of misschien wel wilsonbekwaam zijn. Deze bezwaren heb ik nog niet gehoord toen de belastingdienst besloot alles digitaal af te handelen. Of het UWV, of de SVB, of welke andere instantie ook. Bijzonder.

Ik begrijp al die ophef niet zo goed, en ik begrijp nog minder waarom mensen hun donorregistratie ongedaan maken, juist om deze wet.

Lang geleden heb ik, als daad van naastenliefde, me geregistreerd in het donorregister. Dit in overleg met allernaaste. Stel dat mijn organen ooit geschikt zou zijn voor donatie, dan wil ik hem niet opzadelen met de vraag om toestemming. Uit liefde voor mijn naaste(n) heb ik dit besloten. Ik zou donor willen zijn. Is mijn lichaam van mijzelf en ben ik de enige die daar over mag beschikken? In zondag 1 van de Heidelbergse Catechismus belijd ik dat ik met lichaam en ziel eigendom ben van Christus. (oké, dit argument las ik in het ND)  Ik vraag me af wat Jezus zou doen…

Dé wet.. die zegt niet dat mijn lichaam aan de staat vervalt bij orgaandonatie. Die wet wil dat ik een keuze maak. En die keuze kenbaar maak. Zodat er meer duidelijkheid komt.

De kans om werkelijk donor te worden is overigens bijzonder klein, en zal, naar mijn mening, niet groter worden door deze wet. Om donor van organen te zijn, moet je hersendood zijn. Die situatie ontstaat bij fatale hersenbloedingen of bij dodelijke verkeersongelukken

Finding Dory

Om het begin van de schoolvakantie te vieren gingen we afgelopen zaterdag met twee kleinkinderen naar de bioscoop, om de film Finding Dory te gaan bekijken. Ik wist nog net dat dat eens soort vervolg op Finding Nemo is. Dus die eerst maar thuis bekeken, voorzover mogelijk. Het exemplaar dat ik uit de bieb geleend had, was van een slechte kwaliteit. Ik snapte nu wel wie Nemo was.

We gingen met Mart en Mees, 9 en 6 jaar oud. Vol spanning en verwachting zochten we onze plaatsen op.  Eerst moesten we ons door een hele serie reclames worstelen. Vervolgens nog een aantal trailers van films in aanbouw en eindelijk begon het dan! Mees begon al ongeduldig en hongerig te worden.

De film… tjonge wat een aaneenschakeling van gebeurtenissen! Veel meer actie dan in finding Nemo. Ik vraag me af hoe een kinderbrein dat allemaal volgen kan. De kinderen vonden het een mooie film, de mooiste ever, oma. Tja, daar doe je het voor, toch? Nog popcorn, nog drinken, en we wisten zeker dat ze geen trek meer in de warme maaltijd zouden hebben.

De film. Wij vonden het zelf ook een leuke film, al is het verhaal misschien wat simpel. Vergeetachtige Dory gaat op zoek naar haar ouders die ze is kwijtgeraakt door haar “kortetermijngeheugenprobleem”. Dat terugvinden lukt uiteraard wel, na een aantal avonturen met mislukkingen. Ze blijft zoeken, op haar manier. Daarbij krijgt ze hulp van anderen, en vooral van een octopus met zeven poten, een septopus dus. De redder tegen wil en dank. Er zitten mooie thema’s in: moed en hoop houden. De ouders van Dory hadden allerlei schelpenpaden naar hun huis aangelegd, zodat Dory makkelijker de weg terug zou vinden. De verloren dochter die weer thuis kon komen…

Door blijven gaan, op je eigen manier bezig zijn, zijn eveneens thema’s . Vooral dat laatste is een item. Ik las in het ND een recensie waarin gesteld werd: “Het: “je mag zijn zoals je bent”wordt er in geramd met de subtiliteit van een potvis.”

Wij zijn naar de nederlands gesproken, 2d versie geweest. Zowel allernaaste als ik meenden stellig de stem van Brigitte Kaandorp te herkennen als Dory. Dat bleek niet zo te zijn.
Al met al: leuke film, met veel plezier naar gekeken, de kinderen waren erg enthousiast. Kortom: goed begin van de vakantie!

Mannen en vrouwen deel drie

Vorige week werd ik gebeld door een van mijn collega’s: “We willen een bidstond organiseren voor ons bedrijf, om te bidden voor een goede afloop in deze hectische tijden. Wil jij een bijdrage leveren, een gebed, een lied, een (korte) overdenking?”. Ik hoefde er geen seconde over na te denken. Natuurlijk wil ik dat! (De vraag of ik het kan, die komt vanzelf wel, waarschijnlijk vlak voordat die dienst begint.)

Vorig jaar schreef ik twee  blogjes over het onderwerp mannen en vrouwen in de kerk. Inmiddels heeft de synode van onze kerken vergaderd, onder anderen over dit onderwerp. De korte uitkomst is dat er eerst een studie over de invulling van de ambten gaat komen, voordat er verder gesproken kan worden over de plaats van vrouwen hierin. Dit is dan mijn vertaling van het geheel.

In grote lijnen heb ik de discussies op de synode via het live-blog van het ND gevolgd. Er is pittig gesproken, tussen de broeders. Er is veel geschreven, in kranten en op weblogs. Kritische vragen zijn gesteld, kritische kanttekeningen gemaakt. Is het een luxe probleem, bezig te zijn met/ over dit onderwerp, terwijl aan alle kanten mensen de kerk verlaten/ ontvluchten?

Ik las mee in krant en internet, en zat af en toe (=regelmatig) met gekromde tenen. Al die mannen die maar over vrouwen praten. (ik snap dat dat nu eenmaal zo werkt in deze kerkstructuur, en toch!) “Ik ben trots op onze vrouwen”, zo sprak de een. “Er is (nog?) zoveel mooi werk voor vrouwen te doen, zoveel mooi bezoekwerk..

Het deputatenrapport waarin gesteld werd dat alle ambten open kunnen voor vrouwen, werd ‘afgestemd’. Nu dus eerst onderzoek naar de ambten, zoals die nu ingevuld zijn. Is dat zo rechtstreeks uit de bijbel te halen? Welke rol speelt cultuur hierin?

Ga nog maar even door met studeren, beste mannen broeders.  We wachten het wel af, of niet, dat kan ook nog. Intussen kan ik blij worden van video’s op You tube. Deze bijvoorbeeld:

 

en voor als je nog tijd hebt, nog eentje:

 

Mijn taak tijdens de ‘dienst’ voor ons bedrijf? Ik heb het nog niet helder, maar zie wel uit naar die avond!

 

 

1001 redenen, en vandaag alweer een erbij!

1001 redenen

Gisteren had het ND een geweldige binnenpagina! Hierboven een verkleining. Deze pagina is te downloaden als PDF bestand. Het was dankdag gisteren. Wie de krant goed las, zag onder elk artikel een reden om te danken. Heel bijzonder, heel mooi. Ik werd geraakt door de dankpunten. Hoe vaak vindik dingen niet gewoon, of normaal, of denk ik zelfs ergens recht op te hebben?

Vandaag weer een nieuwe dag. Ik mag weer aan het werk, en werd zoëven gebeld door een attente cliënte. Er wordt aan de weg gewerkt, ik kan de normale route niet rijden. Ze wilde me even vertellen hoe ik dan wel moet rijden. Mocht het me niet lukken, dan kan ik haar altijd bellen. Dan komt ze mij begeleiden…. weer een dankpunt!

Mooi begin van de dag!

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén