Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: nederlands dagblad

We are one in the spirit

In mijn auto heb ik een CD van de Jars of Clay, met daarop dit nummer. Als ik op dinsdag de kleinkinderen uit school haal, zoekt Mees deze cd op en draait dit nummer. Luidkeels brullen we dat mee, heerlijk! Ik vraag me af of hij beseft wat hij zingt, zijn enthousiasme is in ieder geval aanstekelijk.

We weten dat we christenen zijn door onze liefde..

Algemeen Beschaafd Menselijk:

Vanavond keek ik naar het tv programma van Jacobine Geel. Ik las vanmorgen een verhaal daarover in het Nederlands Dagblad. Jacobine in gesprek met Remco Veldhuis. Het gespreksonderwerp was zijn voorstelling over de bijbel, getiteld “Lang verhaal kort”. Zonder bijbel opgevoed, heeft hij alsnog de bijbel gelezen en er een boekje over geschreven en voorstellingen over gemaakt. Wat ik er nu van zag deed me niet heel erg naar een theatervoorstelling verlangen.

In de uitzending waren korte fragmenten van de voorstelling te zien. Mooi vond ik het deel dat hij over de profeten deed. Hij verbaasde zich over wat het volk Israël met de profeten gedaan had, waarom deden ze dat? Wat de profeten als opdracht gaven was toch niet zo bijzonder? Zij lieten zien wat de goede manier van leven is, en hoe je met anderen om moet gaan.

Wat volgde in het gesprek met Jacobien,  was een beetje de  draak steken met hoe hoe wij vaak leven. (ook al trok hij het m.i. wel wat in het absurde) In plaats van de praten over de lengte van rokjes, is het beter te zorgen voor kleding voor hen die dat nodig hebben. in plaats van eieren te gooien bij azc’s kan men beter eieren brengen en zo noemde hij nog een aantal zaken. Algemeen beschaafd menselijk, zo noemde Remco Veldhuis het.

Hij vond deze bijbelboeken makkelijker te volgen dan bijvoorbeeld het boek Jozua. (teveel doden). De strekking van de profeten sprak hem aan. Al denk ik dan wel dat hij die boeken te horizontaal leest en niet goed ziet dat ze net zo goed over God gaan. God de Heer die gediend wil worden door zijn volk. Een volk dat in liefde naar Hem en elkaar leeft.

We are one in the spirit….

Silence

Vroeger was ik altijd bang dat de Russen ons land zouden bezetten en dat geloven dan verboden zou zijn. Wat zou ik dan doen, wat zou ik dan durven? Dit was echt een kinderangst van mij. In de loop van de tijd verdween de angst voor Russische overheersing. Gisteravond zag ik een film die toch wel weer een angst naar boven liet komen: Silence. Ik twijfelde lang of deze film echt wilde zien. Ik las er een aantal artikelen over. Allemaal even boeiend, (met dank maar weer aan  het Nederlands Dagblad) Ik twijfelde of ik bijna drie uur naar veel zware en moeilijke dingen kon en wilde kijken.

Gisteravond ben ik toch gegaan. Een adembenemende en hartslagverhogende film. Boeiend vanaf de eerste beelden. Geweldig mooie beelden van de natuur in Japan. Geweldig heftige beelden van alle pijn en martelingen die mensen ondergingen omdat zij hun in geloof in God vasthielden. Confronterend. De zielsvragen en zoektocht van de priester om wie dit verhaal draait kwamen erg dichtbij. Zó voorstelbaar!

Het verhaal speelt in de 17e eeuw, in Japan. Kort gezegd: twee priesters gaan in Japan op zoek naar een andere priester, die, zo wordt gezegd, het christelijke geloof heeft afgezworen. Verzaakt, zoals in de film steeds wordt gezegd. De priesters ontmoeten wel christenen, die allemaal vuurbang zijn voor de vervolger. Terecht, zo blijkt in de loop van het verhaal. De ene priester overlijdt al vrij snel, de ander gaat op pad. Hij wordt gevangengezet. Hij wordt zelf niet (fysiek) gemarteld, maar moet aanzien hoe anderen lijden. Regelmatig heeft hij gesprekken met de grote opdrachtgever voor de martelingen. Hierin rollen de spitsvondigheden van beide over elkaar.  Deze gesprekken zijn uiteraard bedoeld de priester zijn geloof te laten verzaken. Doet hij dit niet, dan lijden anderen daar onder, lijden tot in de dood.

Uiteindelijk zet ook deze priester zijn voet op een afbeelding van Jezus, waarmee hij aangeeft Jezus los te laten.  Hierdoor worden anderen gered.

Ik heb geboeid zitten kijken. Al kon ik het af en toe niet aanzien. Nu nog spoken er beelden door mijn hoofd. Denk ik aan de stilte van God, zoals die ervaren is door de priester. Zie ik zijn verdriet en pijn. Realiseer me dat zijn geloof in de loop der tijd een verandering ondergaat. Eerst een zeer stellig weten, en uitvoeren van alle rituelen. Daarna veel dichterbij en dieper.

In de film benoemt degene die de macht heeft (de veroordelaar, ik ben de titel kwijt) de cultuur van Japan. Hij stelt dat het volk helemaal geen nieuwe godsdienst nodig heeft. Het christendom zou wezensvreemd zijn voor Japanners, zo vindt hij. Het geloof kan hier niet groeien, het belandt in een moeras en schiet geen wortel. Dat kan zo zijn, zeker is dat er werkelijk alles aan is gedaan om te voorkomen dat het ooit wortel zou schieten. In hoeverre dat echt succesvol is geweest, weet ik niet.

Mijn hoofd is nog vol, mijn slaap was onrustig, de vraag uit mijn jeugd komt weer naar boven….. ondanks dat ben ik blij dat ik deze film gezien heb.

Maskers af

whitmsk1Ik sta voor de spiegel en zie dat mijn gezicht bleek is. Helaas, het is weer tijd voor make-up. Niet mijn favoriete tijd. Ik ervaar het vaak als een masker. Een masker waar ik zelf voor kies.

Ik denk aan de mensen die altijd met een masker rondlopen. Omdat het moet, om hun pijn niet te laten zien, om hun daden te verbergen. Hoe kijken zij naar zichzelf, als het masker af is?

Gisteren stond het Nederlands Dagblad “vol” artikelen over een verzwegen misbruikzaak in een van de kerken in Amersfoort. Een man ligt op sterven, daar werd voor gebeden in een kerkdienst, zoals dat dan gaat. Iemand herinnerde zich dat er een duistere kant aan deze meneer zat.

Onderzoek volgde, en de beerput ging open. In de tachtiger jaren heeft deze meneer een (on)behoorlijk aantal jongens misbruikt. Deze zaak is in de doofpot gestopt, althans, zo lijkt het. Er is in ieder geval geen aangifte gedaan. Niet door de ouders van de jongens, niet door de jongens. De man in kwestie kon zijn werk blijven doen. (hulpverlening) en lid van deze gemeente blijven.

Nu hij ernstig ziek is, komen zijn misdragingen alsnog aan het licht en lijkt het er op dat hij nu ineens aan de schandpaal genageld moet worden.

Ontmaskerend.

Deze man is dader. Dat is een feit. Tegelijkertijd verbaas/erger/ ik me aan de manier van beschrijven in de krant. In een commentaar van de hoofdredacteur wordt een zodanige omschrijving gegeven van de dader, dat iedere (meelevende) 50+er met een redelijk geheugen, weet wie deze man is.

Ik twitterde hierover. Omdat ik me afvroeg wat nu het verschil was tussen concreet een naam noemen, en deze omschrijving. Ik kreeg enkele reacties. Instemmend.

Eén luidde: wat gun ik het de ‘dader’ dat hij er zelf geen moeite mee zou hebben als zijn naam genoemd wordt. Genade maakt vrij.

Dat klopt, genade maakt vrij. Het allermooiste zou zijn geweest als er dertig jaar geleden anders was gehandeld. Door iedereen: kerkenraad, dader, slachtoffers. Niet veel mensen van nu zijn er toen bij geweest. Grote woorden zijn nu makkelijk en snel gesproken.

Ontzetting en verbijstering voor zolang het geheugen van krantenlezers duurt. Slachtoffers hebben levenslang. Dat realiseer ik me en maak ik van dichtbij mee. En toch…. Ik blijf me afvragen of een masker op deze manier moet worden afgerukt.

 

Mijn krant.

Vanaf dat ik achttien jaar was heb ik een abonnement op dezelfde krant. Heette die destijds nog “Gereformeerd Gezinsblad”,  nu is de naam “Nederlands Dagblad”.

Een krant die inmiddels meetelt in de vaart der volkeren, regelmatig wordt in het radioprogramma “Met het oog op morgen” uit deze krant geciteerd. Ik ben een fervente krantenlezer, volgens overlevering lag ik als kind al op de grond om van alles en nog wat te lezen. Wat ik allemaal las weet ik niet exact meer. Wel weet ik dat ik de synodeverslagen spelde, al snapte ik er niets van. Destijds waren dat nog een soort van letterlijke verslagen. Ouderling zus zei dit, dominee zo vond daar wat van. Nu zijn de beschrijvingen van synodes heel wat beknopter. Gister zat ik een deel van een synodeverslag op de site ven het Reformatorisch Dagblad te lezen, daar werden de sprekers wel bij name genoemd. Het was gisteren een belangrijke vergadering, immers een eerste bespreking over de vraag of vrouwen binnen de GKv toegelaten kunnen/ mogen worden tot alle ambten.

Maar daar wil ik het nu niet over hebben. Tot drie keer toe zag ik in de afgelopen week bijzondere verhalen in het ND. Dat wilde ik vertellen. Op dinsdag stond er iets in over collegevorming in Culemborg. Voor het eerst mag de Christen Unie daar een wethouder ‘leveren’. Er was al een geschikte kandidaat gevonden. Een mevrouw die politicologie gestudeerd heeft, en waarschijnlijk de post jeugdzorg en volksgezondheid gaat krijgen. Niet dat ze daar al veel over weet, maar een paar weken inlezen moest de leemte in haar kennis opvullen.

Daarna las ik een ingezonden stuk, over de vrouw in het ambt. Zo kom ik toch weer bij mijn inleiding terecht. Het was een kort ingezonden. Vrouw en ambt, gevolgd door een aantal bijbelteksten. Met als conclusie:  Gods woord is onze basis.

Gisteren stond er in de altijd lezenswaardige Gulliver (bijlage over kunst, cultuur, boeken, film), een artikel/ gespreksverslag over Alzheimer. Biografie van een ziekte, geschreven door Koos Neuvel. Hij geeft aan dat er in de maatschappij veel angst is voor het syndroom van Alzheimer. Er zijn mensen die zeggen dat zij liever dood dan dement zouden zijn. De schrijver vertelt over zijn moeder die de ziekte ook heeft (mede de aanleiding om dit boek te schrijven), zijn moeder bleef lang een blije vrouw, die van het leven leek te genieten. Nu woont ze in een verpleeghuis en heeft het idee in een hotel te wonen.

Zo maar drie artikelen in één week, die me bijzonder verbazen. Niet omdat ze in de krant staan, wel verbaas ik me over de strekking. De mevrouw die nog graag wethouder wil worden over een terrein waar ze niet erg inside is. Jammer, gemiste kans, juist nu er zoveel veranderingen op stapel staan. Hoe kun je aansturen als je het terrein niet kent? Een opeenstapeling bijbelteksten, zonder enige context als “bewijs”, voor wat eigenlijk? En omdat jouw eigen moeder niet lijdt aan Alzheimer, zou het allemaal wel meevallen?

Tja, de krant is hierbij de boodschapper, niet de auteur van het nieuws. Ik blijf toch maar blij met mijn krant!

Mijn krant

Vanmorgen was ik erg vroeg wakker, om zeven uur al. Bijzonder vroeg voor mij, zeker in een vakantieweek. De tijd van vroege diensten draaien enzo, die ligt al lang achter me. Ik ging naar beneden, in verwachting van een verse krant. Vooral de bijlage van de vrijdagkrant vind ik bijzonder. De Gulliver, waarin boeiende artikelen staan over boeken, muziek, films en (vaak) boeiende essays. Ik zag er naar uit, vanmorgen. Er schoof een krant door de brievenbus, helaas, niet ‘mijn’ krant. De Volkskrant lag vandaag op de mat. Snel haalde ik de sleutel en opende de voordeur, in de hoop de bezorger te treffen. Hij stond er nog, rommelend in zijn fietstassen. Ik kreeg het nog net voor elkaar goedemorgen te zeggen, en brandde los, dat ik ervan baalde weer een verkeerde krant in de bus te hebben. Inmiddels de derde keer in twee weken. De bezorger, een sjofel geklede, mat uitziende, heel donkere man, verontschuldigde zich. Zo sorry, zal niet meer gebeuren, echt de laatste keer, was zijn tekst. Ik voelde me vervelend over mijn gemopper, maar baalde eveneens van die krant.

Nee, het Nederlands Dagblad had hij niet meer. Wilde ik misschien het AD? Nou nee, dank je wel. Dan maar de Volkskrant. Ik ging naar binnen en las de krant. Hm, boeiend artikel over de werkloosheidsuitkeringen. Misschien wel belangrijk om dat te lezen. De bel ging. De bezorger, hij had toch nog een ND voor mij. Blij nam ik het van hem aan. Maar hij wilde wel graag de Volkskrant weer terug hebben. Die gaf ik hem, en nogmaals werden excuses gemaakt. Het voelde als een soort onderdanigheid van de bezorger. Waar kwam die man vandaan? Wat was zijn geschiedenis? Niet gevraagd….

En ja, vanmiddag heb ik toch nog maar een Volkskrant gekocht, dat artikel over die ww-uitkeringen wilde ik persé lezen….

Zonder toestemming…

Een land is maar een land

Heer van de wereld, het gaat niet goed, en dat is niets nieuws:

uw schepping zucht, en ook ons kleine land, maar zelden nog

naar U. Heer, wij verlangen naar een overheid die geeft en zorgt,

maar wees bij ons als dat niet langer zo kan zijn en wij de pijn

 

van harde keuzes moeten dragen, Heer God, wij willen veel

en roepen snel, maar leer ons toch verlangen naar wat goed is,

sterk en echt. Leer ons, schreeuwers, schreeuwen om recht.

Geef ons de moed om op te staan, voor buren, vrienden,

 

vreemdelingen, volgers van andere goden dan U- als zij de last

van onrecht moeten dragen. Leer ons de nood achter hun

voordeur zien. En Heer, de nood achter de voordeur van

ons eigen huis, onthul ons die. Leer ons, die snel verveeld zijn,

 

trouw, aan man of vrouw, en aan elkaar. En sta hen bij die

breken bij gebrek aan liefde. Leer ons betrokkenheid

op hen die voor hun toekomst vrezen, en voor hun kinderen

die opgroeien tussen schermen. De eenzamen van straks.

 

Heer, wij zijn Hollanders en wij verlangen naar de zee, wij willen

vaart en geld, wind in de zeilen, maar wij bidden: breng ons de haven

van uw wijsheid binnen. Leer ons, als wij ons werk alleen verrichten

voor ons loon, het geheim van het mosterdzaad, het geheim van het

 

brood voor vandaag, en rust daarbij. Geef sterke schouders een sterk

hart, leer leiders dienen. O Heer, uw wereld schreeuwt in nood, haast

overal, en wij hebben het onvoorstelbaar goed. Geef ons uw vrees,

die het begin van wijsheid is, en kon het zijn een beetje moed.

 

Heer van de wereld, een land is maar een land. Wij bidden veel,

wij klagen, vrezen, beven. Maar komt de schaarste uit uw hand?

Laat het dan duren Heer, en leer ons dragen. Leer ons dan maar

van onze schaarste geven. Omdat uw liefde meer is dan het leven.

 

Amen.

 

Dit prachtige gebed stond vanmorgen paginagroot in het Nederlands Dagblad. Te mooi om niet te delen.

Mannen en vrouwen, deel twee

Gisteren zag ik al iets voorbij komen op twitter: Rapport over de M/V in de kerk: Ja er is ruimte voor de vrouw als ambtsdrager. Vanmorgen stond er een uitgebreid artikel in het Nederlands Dagblad. (linken heeft geen zin, artikelen moeten betaald worden)

Er is een commissie geweest in ‘onze’ kerken, de GKv, die (weer) onderzoek heeft gedaan naar de positie van mannen en vrouwen in de kerk. Deze commissie heeft het rapport gemaakt en opgestuurd naar de synode. Die vergadert volgend jaar en zal dan besluiten nemen, denk ik. De uitslag van dit rapport is bekend gemaakt. Het advies luidt dat vrouwen alle ambten zouden mogen bekleden. Overigens een advies dat terzijde gelegd kan worden.

De commissie bestond uit zeven personen, waaronder twee docenten van de theologische universiteit in Kampen. Dit zijn dus theologen. Eén commissielid heeft laten weten het niet eens te zijn met het advies van de commissie. Dit lid is jurist , en hij geeft zijn visie eveneens in het rapport.

De commissieleden benadrukt dat het advies niet hoeft te betekenen dat vrouwen overal als ambtsdrager moeten gaan functioneren. Dit onderwerp mag geen belemmering meer vormen in gesprekken  met Nederlands Gereformeerde kerken of Christelijke Gereformeerde kerken. Als ik het goed heb, was juist het rapport over vrouwen in alle ambten een van de redenen dat de samensprekingen met de NGK in ons stadje zijn stopgezet….

Zoals gezegd moet de synode er nog over oordelen en besluiten. We wachten af of er iets gaat gebeuren en wat er dan gaat gebeuren. Ik zit me af te vragen of dit bericht een stroom van ingezondens gaat opleveren bij het ND, en wat het beleid dan zal zijn.

Ik was verrast door dit bericht. En eerlijk gezegd begrijp ik het ook niet goed. Hoe kan het bestaan dat er al tweeduizend jaren geen vrouwelijke ambtsdragers zijn, en dat op grond van de bijbel. En dan nu, eveneens op grond van de bijbel, zouden vrouwen wel ambtsdrager (draagster?) mogen zijn? Hoe kan dit?

vrouwenambt

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén