In de afgelopen week was ik op een bijeenkomst in een plaatselijk ziekenhuis. Het onderwerp was, heel verrassend: wat zijn de gevolgen van NAH voor het dagelijkse leven. Behalve dat deze bijeenkomst duidelijk maakte wat er in dat ziekenhuis allemaal voor goeds gebeurde, was er tijd voor netwerken. “Gaan jullie nu maar lekker netwerken”, zo klonk het.

Ehh… netwerken? Hoe doe je dat? Gelukkig kende ik een iemand, en die was geïnteresseerd in wat ik doe. Een ander wilde ook wel graag mijn visitekaartje, en zo sloeg ik aan het netwerken. Nu maar hopen dat het iets oplevert.

Netwerken_745x415-740x415Nu doe ik niets anders, de laatste tijd. Verbindingen leggen. Al klinkt dit wat in tegenspraak met mijn blog van 2 januari… Een verbinding verbreken kan weer nieuwe verbindingen opleveren, zo ontdekte ik. En wat is het dan geweldig om te ontdekken hoeveel mensen je kent en hoeveel lijntjes er over lopen!

Want wat had ik allemaal nodig, de laatste tijd? Allereerst visitekaartjes, zo dacht ik. Dan heb je een logo nodig, en dat maakte Miranda voor mij. Puzzelen en puzzelen, dat deed ze. Uiteindelijk was ik tevreden. Maar het ontwerp moest nog vertaald worden zodat het bruikbaar was voor drukwerk en digitaal werk. Dat deed Jacques voor mij. Met alle dank aan Manuela, die, terwijl ik me met de woorden van haar website bezig hield, intussen druk bezig was alle ontwerpen van Jacques te bekijken. Dat leek mij ook wel wat, en zo is het gekomen.

Jacques maakte mijn visitekaartjes, briefpapier, rekeningen enzo verder. In een razend tempo, voor scherpe prijzen. Toen kwam het hoofdstuk website. Nu ben ik al jaren aan het bloggen, een website bouwen is andere koek. Dat deed mijn allernaaste.

Op die site moest uiteraard tekst komen. En waar ik daar normaal gesproken mijn hand niet voor omdraai, slechts mijn vingers in beweging hoef te zetten, lukte het me nu voor geen meter. Ik zat te zwoegen en zweten, kon geen begin en geen einde vinden, laat staan een zinvol tussenstuk. Gelukkig bestaat Facebook met allerlei groepen, waaronder een groep webloggers. Daar ‘ontmoette’ ik Chiel Voerman.

Tekstschrijver en meer. Hij werd voor mij de stok achter de deur die ik nodig had. Na wat aanwijzingen lukte het wel. En zo hielpen we elkaar verder. Wat leuk toch! Ik ben blij met alle meelezers en meedenkers en geniet ervan om over en weer elkaar te helpen!

En tja, nu ik het toch over netwerken heb: ik ben erg blij met mijn website. Maar één ding zit me dwars en is onhandig: ik wil hyperlinks hebben van de websitenamen van mijn collega’s. En dat lukt nog steeds niet, helaas. Er zijn al heel wat uren in gestoken om tot een oplossing te komen. Het thema is LLorix One,

Wie o wie?