Eind september, op de laatste dag van de driedaagse van ons werk, hoorden we voor het eerst over de film met de moeilijke naam, de titel van deze blog. (eerlijk gezegd kan ik de naam niet onthouden). Een boeiend verhaal, zo sprak de spreker. Hij kan het weten, als psycholoog.

Ik kwam de dvd al snel tegen, zelfs in een aanbieding, “dus” aangeschaft. We keken er samen naar en vonden het een heel boeiende film met een onbegrijpelijk verhaal. Geen touw aan vast te knopen. Toen kwamen we een aanbieding tegen in ons lijfblad. Een filmavond, waar deze film gedraaid wordt, daarna een bespreking met zaal en twee ‘deskundigen’.

Dat was gisteravond. Wij gingen naar Utrecht, waar dit feestje zou plaatsvinden. De film draaide in een heel mooi, bijna onvindbaar filmtheater.



De film was even boeiend als de eerste keer dat we hem zagen. Langzaam kwamen de draadjes van het verhaal bij elkaar. De clou is het wissen van herinneringen die veel pijn doen. Of, zoals de ‘behandelend’ arts zegt: het bewust aanbrengen van een hersenbeschadiging. Tegelijk met de negatieve worden de positieve zaken gewist.  De twee (ex) geliefden ontmoeten elkaar na verloop van tijd weer en besluiten een relatie aan te gaan. Maken ze dezelfde fouten als eerder? Dat wordt niet duidelijk.

In het nagesprek werd gezocht naar het thema van de film. Vergeving? Onvoorwaardelijke liefde? De meningen waren wat verdeeld. De één vond de film een gemiste kans (want vergeving was toch niet de basis voor het vervolg), de ander had al ettelijke keren gekeken, en steeds met een moment van diepe ontroering. Dat ‘volschietmoment’ viel voor een ieder bij een andere scene.

Het was een bijzondere belevenis op deze manier naar een film te kijken. De film heeft voor mij nog geheimen. Binnenkort weer kijken, denk ik…