Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: vluchtelingen

Lege flessen

Afgelopen donderdag verscheen er weer een blog van mijn hand op de website van het CGMV:

Het is de eerste dag met echte lentetemperaturen. Ik loop in de stad en zie de eerste moedige blote benen. Ik kijk om me heen en zie een man met een dikke muts op, gekleed in een warme jas. Langzaam fietst hij me voorbij, “alles goed?” vraagt hij. Achterop zijn fiets heeft hij een grote zak met lege flessen. Hij is op weg naar een flessenautomaat, om het statiegeld te innen.

Ik kom hem vaker tegen. Sterker nog, in de (korte) tijd dat ik pastoraal werker in zijn gemeente was, ben ik een paar keer bij hem en zijn gezin op bezoek geweest. De spanning over de vraag of zij een verblijfsvergunning zouden krijgen was destijds enorm. Inmiddels is die onduidelijkheid voorbij.

Gevlucht was hij, met zijn gezin, uit een Afrikaans land waar oorlog was. In onze stad was destijds een AZC. Er waren contacten vanuit de kerkelijke gemeente en zo kwam dit gezin in aanraking met de vrijgemaakte kerk, waar ze lid werden. De stap uit een Afrikaans land naar de Nederlandse cultuur was enorm. De vrouw paste zich aan, zij wilde snel Nederlands leren, deed haar uiterste best om in te burgeren, de taal te leren. Iets wat erg moeilijk voor haar was, ik mocht en kon haar een enkele keer helpen. Om me te verbazen over de moeilijkheidsgraad van de inburgeringscursus. Zij zag ook hoe anders de verhoudingen in Nederlandse  gezinnen lagen, vergeleken bij haar thuisland. Was dit de reden dat hun huwelijk spaak liep? Waren er andere redenen? ik wist dat er een vrij groot leeftijdsverschil tussen hen was en dat zij nog maar een jaar of vijftien was toen ze trouwden. Hoe dan ook, het liep spaak. De kinderen bleven bij haar.  Haar ben ik uit het oog verloren.

Hem kom ik nog regelmatig tegen, altijd op de fiets, altijd met een zak lege flessen achterop. Flessen die hij op zijn bekende adresje ophaalt, om zo een extraatje te ontvangen.  Adresjes waar dan meestal een maaltijd mee te eten valt. Werken kan hij niet door een ernstige ziekte. Gelukkig kon hij goede medische hulp krijgen.

Hij fietst me al voorbij voor ik een antwoord kan geven. Ook dat gebeurt vaker. Daar fietst hij, in de royale lentezon, met zijn muts op. Vluchteling. Vaak worden ze hun eigen land uitgespuugd.. vertrekken naar een ver zo anders land. Om hier (meestal) niet warm ontvangen te worden. Waarschijnlijk vertrok hij met veel hoop op een nieuw, beter leven. En ja, er is hier vrijheid, vrede, en gelukkig ook wel mensen die voor hem willen zorgen, en toch…

Gebrokenheid

Daar ligt-ie! Gesneuveld. Trots laat de jager zich fotograferen. Deze foto kan de wereld op, wat een grootste prestatie is hier verricht. Zowaar, een van de grootste olifanten van de wereld ligt hier aan zijn voeten. Dood! Deze heldendaad mag wat kosten, en  heeft ook wat gekost. Iets van 50.000 euro las ik ergens. (weet niet of het klopt) Hoe bestaat het dat je puur voor je plezier iets dergelijks doet?

olifantBizar beeld uit een bizarre wereld. Uit hetzelfde continent waar deze beelden vandaan komen, vluchten veel mensen. Op de vlucht voor armoede en vaak ook voor vervolging. Op zoek naar een land waar ze welkom zijn en een ander leven willen leiden.

gebrokenheidEn dan deze foto, van een werk gemaakt door een syrische vluchteling. Op de vlucht voor geweld. Gebogen, gebroken.

Een leven in vrijheid. Wie wil dat niet? Gunnen we dat een ander? Of denken we dat anderen geen recht op vrijheid hebben? Of is alle rijkdom alleen voor het westen? “Ze” komen hier alleen  maar naar toe voor onze rijkdom, onze schatten, onze vrouwen? Of voor ??

Wat willen we geven, wat willen we delen? Ik vraag het me soms af, en stel deze vraag ook aan mijzelf. Wil ik geven van wat ik over heb, of doe ik het anders? Ik weet het antwoord al zonder de vraag te stellen.

Ook dat is gebrokenheid….

 

geschreven in het kader van de bloghop van de maand oktober.

In beweging

Je kunt er niet omheen, om die foto van dat jongetje dat roerloos aan het strand ligt. Ik wil het niet zien, ik kan het niet zien en toch zie ik het. Overal. De foto raakt aan pijn bij anderen, bij eigen pijn. Op facebook zag ik veel reacties: wat als dit mijn (klein)zoon zou zijn, mijn dochter?

Vluchtelingen, zoveel, uit zoveel landen. Het lijkt of er steeds meer mensen op de vlucht zijn, of is de wereld zo klein geworden dat het meer opvalt? Is het nu echt de tijd van oorlogen en geruchten van oorlogen? (Matteüs 24 vers 6-8) De liefde zal verkillen, staat ook in Matteüs 24. Vers 12: doordat de wetteloosheid toeneemt zal bij velen de liefde bekoelen. (NBV)

Nu zijn er vast nog veel meer bijbelteksten te vinden, of verklaringen te vinden. Intussen zit ik te puzzelen en te denken. Ja, deze foto raakt me enorm. Zowel persoonlijk, als beeld van alle ellende die er is. Maar hoe gaan we verder? Terwijl ik zit te typen luister ik naar de radio. De ene machthebber schuift de problemen door naar de andere. Iedereen vindt iets van iets. En iedereen is machteloos.

Donderdagavond keek ik naar Pauw, en zag een echtpaar dat graag iets wil doen voor vluchtelingen. Deze link is naar de CIP pagina, daar staat het gesprek uitgeschreven. Wat er gezegd werd, werd min of meer welwillend aangehoord. Al viel het niet bij iedereen in goede aarde dat deze actie door christenen is bedacht. Kan bij voorbaat niet goed zijn, is vast bedoeld als zieltjes winnen. Jammer dat er zo gedacht wordt.

Er zijn meer initiatieven en oproepen tot actie. Ik lees en zie het om  me daarna af te vragen wat ik zelf doe. Of ga doen. (Extra) geld sturen? Iemand in huis nemen? Me opgeven bij die FB pagina, om aan te geven dat ik wat wil doen? Ook in ons stadje wordt weer een opvang gebouwd, een aantal jaren geleden is een AZC afgebroken, nu is er een andere plek aangewezen voor een nieuw centrum. Ik weet nog niet of en wat ik ga doen.

Vanmorgen ging het commentaar in het Nederlands Dagblad over vluchtelingen. De mooie titel was: recht boven aardigheid. Citaat: “Nu al klinkt  in veel pleidooien en oproepen argumenten door die appelleren aan ongedefinieerde schuldgevoelens enerzijds, en knuffelige menslievendheid anderzijds” Is dat de puzzel? Ik merk inderdaad schuldgevoelens bij mezelf. Het voelt zo vaak oneerlijk, te zien in welke omstandigheden wijzelf leven en te merken hoe bevoorrecht we zijn. Maar vaak blijft het bij een losse gedachte, zonder tot actie te komen. Vaak in een gevoel van machteloosheid. Die ene druppel, wat helpt dat nu?

Zo vraag ik me af: wat is dan nodig om echt in beweging te komen? En wie beweegt er mee? Vele druppels maken een waterplas!

Overigens is de terechte slotzin van het commentaar in het ND:
het is uiteindelijk geen zaak van aardigheid, maar van rechtvaardigheid.

Deze blog is geschreven als reactie op dé foto die veel overhoop haalde, in het kader van de bloghop van de maand september.

 

 

Zo’ndag

Gisteren gingen we hier naar de kerk. Wat was het mooi en goed om hier te zijn! Gewoon in een kerk zijn waar niemand jou kent en waar jij niemand kent. Geen labeltjes, geen etiketjes, geen oordelen. Gewoon zitten en meedoen…zingen, luisteren, bidden.

De preek ging over Jona, de laatste uit een serie, die vast wel ergens terug te luisteren is. De predikant kenden we nog uit zijn tijd in ons eigen stadje. Beetje ouder geworden, net als iedereen, voor het overige nog even inspirerend. In Jona 4 gaat het over Jona die boos wordt op God. Eerst vindt Jona het maar niets dat God de stad Nineve spaart en niet verwoest. Jona had allang bedacht dat God niet zou doen wat Hij eerst had gezegd. God kan dus blijkbaar van “gedachten” veranderen.. Dat gaf mij stof tot nadenken over mijn beeld van God.

God laat een boom groeien, waar Jona schaduw van ontvangt. Die boom stort ook weer heel snel in, na ingrijpen van God. (God stuurde een worm) Jona kan dit niet hebben en gaat verder met z’n gemopper. Alsof hij recht had op die schaduw. De vervolgvraag voor nu was: in hoeverre vinden wij dat we ergens recht op hebben en wat kunnen we missen? Dit werd gekoppeld aan de ellende van vluchtelingen. Zo makkelijk een ver van mijn bed verhaal. Wat kunnen/ willen we missen? Wat kunnen/ willen we doen?

IMG_1426

’s Avonds maakten we een Taizé viering mee, in de grote of St.Bavokerk. Supermooie kerk, enorm groot. De viering was bijzonder en mooi. Een aantal liederen kenden we, mooi om mee te kunnen zingen.

Een verstilde viering: alleen liederen en gebeden en stilte.

Deze tekst sprak me het meeste aan:

“Bless the Lord, my soul, and bless God’s holy name. Bless the Lord, my soul, who leeds me into life.”

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén