Gesien

Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: vuurwerkramp

Achterom kijken

In de afgelopen week was het twintig jaar geleden dat een wijk in onze stad in de as werd gelegd. Een opslagplaats voor vuurwerk ontplofte, waardoor is nooit opgehelderd. Drieëntwintig mensen stierven door deze brand, zo’n duizend mensen raakten (lichamelijk) gewond. Die dag was een stralende dag, het was erg warm, straten en terrassen waren vol. Doordat zoveel mensen al buiten waren is het aantal slachtoffers relatief laag gebleven. De vuurwerkramp is en blijft een grote wond in de stad, ook al is de wijk herbouwd en lijkt het of het leven is herpakt.

Voor ons was de ramp schokkend, we weten allen in ons gezin nog wat we deden op het moment van de ramp.De angst en de paniek heeft alleen allernaaste deels meegemaakt. We waren daar in de buurt aan het wandelen en hij wilde ‘even’ een brand zien, toen de rookwolken zichtbaar werden. Overige beelden kennen we van de tv. De stille tocht liepen we als gezin mee.

Maar dichterbij dan dat kwam het niet. Een paar dagen later werd onze aandacht naar binnen gekeerd, doordat een van de zonen ernstig ziek bleek en met spoed in het ziekenhuis werd opgenomen. Uiteindelijk viel de diagnose mee, een relatief onschuldige ziekte die door een erfelijke bloedafwijking zeer versterkt werd. Dit werd pas na een week duidelijk, en als er in de eerste dagen alleen maar onderzoeken gedaan worden die een dodelijke ziekte uit kunnen wijzen, dan zijn dat barre tijden. (het is allemaal goed gekomen en met die bloedafwijking valt prima te leven)

Voor ons is zo de vuurwerkramptijd een dubbele tijd. We keken deze week naar een documentaire. (na de klap). Behalve dat was er niet zo heel veel te zien en mee te maken omdat de herdenking in zeer kleine kring moest.

Het tweede terugkijken was gisteravond. Het afscheidsconcert van Elly en Rikkert Zuiderveld. Na vijftig jaren in het vak, is het tijd om te stoppen. We hadden kaarten voor een van de afscheidsconcerten. Die niet doorgingen. Internet is onze grote vriend in coronatijden, en daardoor konden we alsnog kijken. Wat een mooi en bijzonder concert. Wat een mooie en bijzondere mensen is beter. Muziek met een lach en een traan, vlijmscherpe teksten soms. Ik was geraakt en ontroerd door de mooie teksten, warme muziek, warmte in en bij de begeleidingsgroep.

Elly en Rikkert, ik geloof dat ik hun muziek al kende voor ze tot geloof gekomen waren. Daarna heb ik hen deels gevolgd. De kinderliedjes zijn het meest bekend voor mij. Al fietsend zongen jongste zoon en ik “Jezus is de goede herder”. Oude tijden, mooie tijden. Ik merkte gisteravond dat ik een tijd uit hun carrière gemist heb, hoorde ineens liedjes die ik niet kende. Zo wordt een afscheid een hernieuwde kennismaking! Het voelt als een afsluiting van een tijdperk. Een afscheid. Met een traan.

Mag ik dan….

Dertien mei. De nationale enschedese herdenkingsdag. De vuurwerkramp die de stad heeft veranderd. Vandaag vijftien jaar geleden. Gisteravond was er een grote brand op een industrieterrein, hier niet al te ver vandaan. Loeiende sirenes waren lang te horen. Weer een deel van de stad in brand. (inmiddels geblust, geen ernstige gewonden)

Brand in de stad, brand in de wereld, op zoveel plaatsen, door zoveel oorzaken. Verblindheid van mensen, superioriteitsgevoel, godsdienstwaanzin, noem maar op. Niet te volgen en te vatten. Het liefst steek ik mijn hoofd in het zand, ik voel me machteloos.

Brand in levens, onrust en verdriet, verlating en eenzaamheid.  Een veenbrand die geblust leek, en plotseling tot een grote uitbarsting leidde. Met verwoestende gevolgen. Of vuur dat er was en uitdoofde en alleen as achter zich laat. Dromen die vervliegen. Er is zoveel, teveel bijna.

En ja, er is een Schuilplaats, de vraag in het liedje hieronder is al beantwoord. Je mag schuilen. Je kunt schuilen. Nu alleen nog laten landen……

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén