Gehoord, gezien, gelezen en gedacht

Tag: zorg

Communicatie in het ziekenhuis.

In de afgelopen week was ik voor mijn werk drie keer in een ziekenhuis.  Als extra paar oren. En ik hoorde veel, deze week.

Als je een afspraak hebt bij een specialist, moet je je eerst aanmelden bij de secretaresse. Zij (ik ben nog geen hij tegengekomen) achter een computer aan een bureau. Je zegt je naam en voor wie je komt. De vervolgvraag is altijd: wat is uw geboortedatum? Braaf noem je die. Een ieder die wil kan meeluisteren….

Gisteren hadden we een afspraak bij een cardioloog. We zaten (lang) te wachten. Er kwam een echtpaar bij de balie. Na het noemen van de geboortedatum gaf de secretaresse een blijk van herkenning: o ja, u komt hier voor hartfalen. Gaat u maar in wachtruimte C zitten. Blijkbaar begon ze aan zichzelf te twijfelen, ik hoorde haar even later bellen. Waar moet ik meneer H (volle naam) neerzetten? ……. Oké, ja ik heb hem nu in ruimte C gezet.

Even later waren wij aan de beurt, nou ja, mijn klant dan. Doorgestuurd door de longarts naar de cardioloog. Allereerst werd de vraag gesteld waarom zij hier zat. De uitleg duurde te lang en werd onderbroken. Vervolgens de mededeling dat de onderzoeken geen afwijkingen lieten zien. En of ze nog steeds rookt? Er volgde een tirade over de gevaren van roken. Deze bevatte geen nieuwe gezichtspunten. Slechts een hoog eigen schuld, dikke bult gehalte.  Terwijl de rede uitgesproken werd was de arts druk bezig te typen. We stonden binnen vijf minuten weer op de stoep, een aanvraag voor een volgend onderzoek bij ons.

Eerder deze week was ik met iemand anders in het ziekenhuis, op de afdeling eerste hulp. Daar wachtten we een uur of twee. Vervolgens kwam er een arts. Zij was hoogstverbaasd dat zij ingevlogen was, in haar ogen was zij niet de aangewezen persoon. Na nog een tijd wachten en een kort lichamelijk onderzoek gingen we weer naar huis. We kregen een recept mee voor rustgevende medicijnen en de mededeling dat dit toch niet de bedoeling was, en dat de communicatie beter moet.

communicatie-creatie-bij-djojIk vraag me in dit soort situaties af waar het om draait. Het aloude adagium dat de patiënt centraal staat ben ik in deze gesprekken niet tegengekomen. Wordt er naar de procedures gekeken of naar de mensen die ziek zijn?

 

Dankbaarheid, ondanks alles.

De uitdaging van de maand mei in een facebook groep: schrijf een blog over dankbaar zijn, ondanks alles. Het onderwerp triggerde mij enorm. (#bloghop. https://gloriaenkyrie.wordpress.com/2015/05/03/dankbaar-ondanks-alles-bloghop-mei/  )

Dankbaar zijn. “In voorspoed dankbaar, in tegenspoed geduldig”. Op catechisatie leek het mij destijds het moeilijkst om in tegenspoed geduldig te zijn.

Afgelopen week was ik echt niet dankbaar! Vorige week werden we opgeschrikt dat een van onze schoondochters in het ziekenhuis opgenomen was, omdat ze een bijzonder laag Hb had. De waarschijnlijke oorzaak was een auto-immuun reactie. Een moeder in het ziekenhuis. Dat levert praktische problemen op. Problemen die gelukkig snel opgelost werden.

Iets minder snel verdween de spanning. Ik zat (nu) helemaal aan mijn phone gekluisterd. Kwam er een appje? En wat was dat dan? Het Hb was zó laag dat ik veel visioenen en ook flashbacks had. Flashbacks naar mijn tijd als verpleegkundige op de IC. Organen die inklapten en niet meer deden wat  ze moesten doen, ten gevolge van een heel laag Hb. Tja, op een IC zie je alleen dat wat er allemaal mis kan gaan, en niet wat er goed gaat.

Nu, een week later, kon schoondochter ontslagen worden uit het ziekenhuis. Geen medische noodzaak meer voor ziekenhuisopname. Dan mag/ moet je naar huis. Gelukkig kan ze nog een paar dagen bijkomen bij haar ouders. Daar is haar dochtertje ook te logeren. De zoons zijn thuis, of op school. Gisteren was mijn “oppasdag”, en ik kon merken dat een ieder niet in het normale doen is. Je moeder in het ziekenhuis, of nu dan, niet thuis maar ergens anders, dat is niet echt fijn. Hoeveel fijne mensen er ook om hen heen staan.

Ben ik dankbaar? Ja, voor de zorg die er in dit land is. Medische zorg. Er is goed gekeken naar wat er aan de hand was, er is goed gehandeld. Na ontslag volgen nog controles, om te checken of het Hb blijft stijgen, wat de bedoeling is. Zodat de vermoeidheid kan verdwijnen. Vermoeidheid die nu nog deprimerend is.

moe

Ik ben dankbaar dat leven gespaard is. Dankbaar voor alle mensen die meehielpen en meedachten met M&M en kinderen.

Ben ik dankbaar naar God toe? Met de gedachte dat Hij het leven en de weg van het leven bepaalt. Ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk te begrijpen, of te bedenken waarom dingen gebeuren. Ik schrijf het aarzelend, alsof ik vind dat God mij soort van verantwoording schuldig is. Wat onzin is, en toch zou ik zo graag wel willen weten wat de zin van deze ziekte is, een ziekte in een gezin waar het nog niet vaak echt rustig is geweest. Wat wil God ons leren? Of is het “domme pech?”.

Ik zoek het maar weer bij Job, dat verhaal blijft me boeien en bezighouden. Hij klaagt God aan, vervloekt zijn geboortedag, vervloekt als het ware zijn leven. En toch staat in hoofdstuk twee vers tien: “Job maakte veel ellende mee, maar toch zei hij niets slechts over God”. (bijbel in gewone taal)

In hoofdstuk 36 is een van de vrienden aan het woord tegen Job: Elihu. Hij zegt tegen Job:

“Job, vergeet niet om God in een lied te danken, zoals mensen dat al zolang gedaan hebben.

Alle mensen zien wat God doet, maar ze zien het alleen van heel ver weg”.

Toch weer dat danken…

Nieuwjaarsvegen

OLYMPUS DIGITAL CAMERA Heb je het al in je agenda staan? Nieuwjaarsdag om 12 uur ’s middags je stoepje schoonvegen?

Gewoon, bij jouzelf voor de deur? Het moet hoor, er ligt vaak zo’n hoop afval op de stoepen, daar moeten we wat aan doen!
Wat ben ik toch blij met onze overheid! Ik had daar niet aan gedacht, om mijn stoep te gaan vegen. Was ik nooit opgekomen! Net zo blij was ik met de waarschuwing van minister Schippers, dat ik elke dag een schone vaatdoek  moet pakken. Was ik ook niet opgekomen. En gelukkig dat ook daarvoor grote borden aan de kant van de weg hingen, en dat daar radiospotjes voor waren. Alleen moet ik nu wel even nadenken, moet ik op 1 januari nu mijn stoep vegen of een schone vaatdoek pakken?

Ik ben blij met die borden en spotjes over vaatdoeken enzo. Het zijn bijna net zulke fijne spotjes als die waarin aangekondigd wordt dat Nederland zo veranderd is, en dat daarom de zorg ook veranderen moet. Alleen heeft nog niemand mij uitgelegd wat daar nou de logica van is. Dat de zorg moet veranderen als ons land verandert. En hoe is Nederland dan veranderd, en sinds wanneer?

Mooie warme stemmen hoor ik op de radio. En ik leer er van! Ik begrijp nu pas dat wij het altijd verkeerd gedaan hebben met het begeleiden van onze klanten. Niet goed gewerkt. Want de tante van de reclame maker krijgt nu eindelijk in 2015 professionele begeleiding. Dat zegt de overheid. Hoe dat gaat gebeuren weet nog  bijna niemand.

De overheid heeft ook bedacht dat iedereen in zijn eigen kracht moet staan. Daarom krijgen mensen geen huishoudelijke hulp meer, of veel minder. Want dan leren ze het weer zelf te doen! Super toch?! Of vervoer, bijvoorbeeld naar dagbesteding,  dat kan best afgeschaft worden. Iedereen moet een app kunnen gebruiken en zo opzoeken hoe hij of zij ergens komt. Makkelijk, toch? Geeft veel meer zelfvertrouwen, dat puzzelen met een app!

Maar wat ik nu echt niet snap is: de overheid wil zo graag dat we in onze kracht gaan staan en ons zelf redden. We krijgen een aai over onze bol, goed bezig. Waarom wordt dan wel alles voorgezegd en geregeld?

Wie kan me dit uitleggen?

Zwarte Pieten over de zorg

zwartepiet
(oei, mag deze titel nog wel?)

In de afgelopen dagen stond er een discussie in het Nederlands Dagblad, over zorg, indicaties, de noodzaak voor zorg en nog zo wat vragen en opmerkingen. Dinsdag fulmunineerde een zorgverlener tegen het CIZ, en de zorgkantoren. Het CIZ werkt (te) traag, indicaties komen veel te laat binnen, budgetten eveneens. Dat laatste is dan natuurlijk weer erg vervelend voor een zorgverlener, die (te) lang moet wachten op zijn geld. De slotzin luidde: “Wat dat betreft heb ik mijn hoop en verwachting gesteld op de gemeenten. Slechter kan het bijna niet worden”.
Actie roept reactie op. De volgende dag al stond er een nieuw artikel in het ND. Een artikel met kritiek op zorgvragers. (dit verhaal was van de hand van een vrijwillig netwerkcoach mantelzorg). Een van de punten is dat er zoveel gefraudeerd is (geworden, geweest?) met PGBs en dat het daardoor logisch is dat zorgkantoren korten en secuur werken. Het echte probleem is, volgens schrijver, dat er meer zorg verleend zal moeten worden met minder middelen. We worden niet opgeroepen mee te huilen met de wolven in het bos. Een zorgverlener dient ervoor te zorgen dat het medisch dossier zorgvuldig is, en helder en compleet. Volgens schrijver is het onbestaanbaar dat cliënten voor al hun behoeften afhankelijk zijn van betaalde dienstverlening. Dat is de trend. (helaas). Diakonieën zouden veel meer kunnen doen, de professionele zorgverlener zou hier aan bijdrage aan kunnen leveren, al was het alleen maar om het te signaleren. (de meeste tekst uit dit deel heb ik letterlijk uit het ingezonden artikel overgenomen).
Eerlijk gezegd word ik van beide stukken erg moe en verdrietig en ook wel boos. Hoop gesteld op gemeenten? Ik lees dat een groot aantal gemeentes nog geen idee heeft hoe de dossiers van zorgvragers veilig beheerd gaan worden. Werkende weg komen we daar wel achter, is de gedachte. Ik lees regelmatig over de perikelen bij ons bedrijf. Aanbestedingen bij heel veel gemeentes. Dan is er een gemeente die de CV’s van alle werknemers in wil zien, dan lees ik weer dat er op 53 pagina’s een handtekening geplaatst moet worden. (een stempel mag niet). Dan wordt er weer geëist dat alle soorten zorg geleverd moeten worden, dus niet alleen begeleiding. Gemeentes geven aan tot 40% te willen korten op budgetten, veel meer dan wat het rijk oplegt. Zou het echt beter worden?
Bij het bedrijf waar ik werk, is heel veel kennis, over NAH. Kennis die ik, tot nu toe, nog niet erg bij mensen van de WMO ben tegengekomen. Huishoudelijke hulp aanvragen? “Mevrouw, ik zie niets aan u, u kunt uw huishouden best zelf doen”. Iedere week de week doornemen en een planning maken? Och, dat doet u toch gewoon in uw agenda? Of daar kan uw thuishulp toch best bij helpen, als ze er toch is? Of uw mantelzorger kan dat toch ook?
Die kennis over NAH, waar blijft die? Dan maar als vrijwilliger naar mijn klanten gaan? In mijn hart voel ik ervoor, maar dat is nu net wat ‘men’ graag wil. Want dan is het: zie je wel? Betaalde begeleiding is helemaal niet nodig, het gaat zo toch ook goed?

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén