Gisteren mocht ik weer naar het ziekenhuis voor controle bij de oogarts. Afspraak om negen uur. Het was de allerlaatste dag dat er in dit ziekenhuis gewerkt werd. Het ziekenhuis dat nog steeds het nieuwe ziekenhuis genoemd wordt. Inmiddels is er een nog nieuwer ziekenhuis en is de verhuizing in volle gang.

In 1981 was de vorige verhuizing. Het ziekenhuis Ziekenzorg verhuisde van de Ruyterplein naar Haaksbergerstraat. Ik werkte toen op de intensive care afdeling. En was zwanger. Ik dacht de verhuizing als verpleegkundige mee te maken. De zwangerschap verliep niet goed, en ik kwam in het ziekenhuis te liggen. Ik dacht de verhuizing als patiënt mee te maken… ook dat ging niet door, want tijdens de verhuizing lag ik in het academisch  ziekenhuis in Utrecht, onze inmiddels geboren zoon, jongetje B, in het Wilhelminakinderziekenhuis.

Ik heb nog tot 1990 in dit ziekenhuis gewerkt. Er kwam een nieuwe naam met een logo, dat was nodig omdat de twee plaatselijke ziekenhuizen samengingen. Naam en logo kregen veel commentaar. De fusie leverde nog lang wij en zij gevoelens op. Jarenlang concurrenten, nu ineens verplicht tot samenwerken.

ingangmstIn latere jaren nog regelmatig op bezoek geweest in het nieuwe ziekenhuis.  bij diezelfde zoon die inmiddels een naam gekregen had, of bij schoonvader, die in de laatste jaren van zijn leven regelmatig in het ziekenhuis lag en er uiteindelijk ook gestorven is.

En nu is dit nieuwe ziekenhuis alweer oud geworden en werd het tijd voor een echt nieuw ziekenhuis. Nu zijn er nog steeds twee gebouwen, verbonden door een brug. Het ziekenhuis dat nu gebouwd is heeft de pretentie het modernste ziekenhuis van Nederland te zijn. Met de beste service. En service is afhankelijk van mensen. Nu maar hopen dat die mensen oog hebben voor andere mensen. Zich niet verschuilen achter protocollen en daardoor niet meer zelf denken. Zich bekommeren om de mens die in het allernieuwste bed ligt, waarvan nog niet helemaal duidelijk is hoe dat bed werkt. Zich bekommeren om de mens in het bed, hoe hij erbij ligt, hoe ze hem achterlaten in een hal vol mensen die een afspraak bij een oogarts hebben. (voor mij zou dat zijn: even zeggen dat je weggaat, zorgen dat iemand niet met een volle urinezak het ziekenhuis doorgereden wordt, zorgen dat iemand niet zo onbeschermd en weerloos erbij ligt) Pretenties zijn mooi, menselijkheid is beter.

Gisteren was ik bij de oogarts. Ik had om negen uur een afspraak. Om tien uur wandelde ik de spreekkamer in en om twee over tien weer uit. Mijn oogdruk was eindelijk goed! Blij verliet ik het pand. Voor de laatste keer.

mstWat niet zo goed te zien is op deze foto, wat ik wel grappig vond. Vandaag fietste ik langs het ziekenhuis, en de ANWB borden die de eerste hulp afdeling aanwezen, werden al verwijderd.

De mannen die daar bezig waren zagen mij fotograferen, en begonnen enthousiast te zwaaien.